Ομιλία Στέφανου Παραστατίδη, Βουλευτή Κιλκίς στη Βουλή επί του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εργασίας
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η Ελλάδα είναι μία δημοκρατία η οποία ορίζεται από την πολιτική επιστήμη ως ατελής.
Μία δημοκρατία της οποίας το θεσμικό πλέγμα έχει κλειστά και προσοδοθηρικά χαρακτηριστικά.
Μία δημοκρατία στην οποία η κοινωνία συμμετέχει και εκφράζεται κυρίως στις εκλογικές διαδικασίες, όχι όμως στα μεσοδιαστήματα.
Μία δημοκρατία στην οποία η εξουσία δεν λογοδοτεί στον επιθυμητό βαθμό.
Τι πρακτικά σημαίνει αυτό στον τομέα της εργασίας;
Χωρίς ισχυρά συνδικάτα, συλλογικές συμβάσεις και ελέγχους στην αγορά, η χώρα μετατρέπεται σε εργασιακή ζούγκλα.
Δηλαδή επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού.
Αυτή, δυστυχώς, είναι η συνεπής πολιτική κατεύθυνση που ακολουθεί η κυβέρνηση τα τελευταία 5 χρόνια.
Ενημερωτικά, το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις εργασίας στην Ελλάδα είναι το 7ο χαμηλότερο στην ΕΕ.
Όσο για το υποστελεχωμένο ΣΕΠΕ; έχει σαφώς υποβαθμιστεί από την Κυβέρνηση.
Ως αποτέλεσμα, έχουμε ένταση της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας, εκτεταμένη υπερεργασία και απλήρωτες υπερωρίες.
Το σημερινό νομοσχέδιο που φέρεται προς ψήφιση δεν αποτελεί εξαίρεση.
Ένα νομοσχέδιο που δεν ενσωματώνει αλλά παραποιεί το πνεύμα και το σκοπό του ευρωπαϊκού νομοθετήματος που καλούμαστε να ενσωματώσουμε στο εθνικό μας δίκαιο.
Ένα νομοσχέδιο που προσθέτει ακόμη έναν κρίκο ενίσχυσης της εργασιακής ανασφάλειας στην αλυσίδα νομοθετικών παρεμβάσεων της ΝΔ.
Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τη σημερινή συζήτηση, στην οποία ο αρμόδιος υπουργός κος Γεωργιάδης παρουσίασε το νομοσχέδιο ως φιλεργατικό και τον εαυτό του περίπου ως εργατοπατέρα.
Όμως, καμία επιτήδεια προσπάθεια εξωραϊσμού, που συστηματικά και με ζήλο επιχείρησε ο Υπουργός Εργασίας, δεν μπορεί να αποκρύψει
- Ότι στην πραγματικότητα η δοκιμαστική περίοδος, ονομαστικά μόνο και τυπικά μειώνεται στους 6 μήνες, ουσιαστικά όμως διατηρείται η δυνατότητα άνευ όρων και αποζημίωσης απόλυσης για 12 μήνες.
- Ότι η εισαγωγή στην ελληνική έννομη τάξη των κατά παραγγελία συμβάσεων εργασίας γίνεται με τρόπο που ουσιαστικά αφήνει περιθώρια παραβίασης του ίδιου του πνεύματος της οδηγίας
Μέθοδοι που δοκιμάστηκαν, απέτυχαν και καταργήθηκαν στην Ιρλανδία και την Νέα Ζηλανδία, ενώ ετοιμάζονται να τις καταργήσουν στην Ολλανδία.
- Ότι η θέσπιση της δυνατότητας παράλληλης απασχόλησης σε περισσότερους από έναν εργοδότες, γίνεται με επίσης επιμελώς ασαφή τρόπο ώστε να οδηγεί σε υπέρβαση των νόμιμων ορίων εργασίας.
- Ότι η ποινικοποίηση της περιφρούρησης της απεργίας, μας επιστρέφει στο 1976 και προσβάλλει τον πυρήνα του δικαιώματος του άρθρου 23 παρ. 3 Συντ.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η παρατεταμένη οικονομική ύφεση, τα δημοσιονομικά μέτρα των Μνημονίων και η υγειονομική κρίση που ακολούθησε απορρύθμισαν την αγορά εργασίας και αύξησαν την ανεργία ειδικά στη νέα γενιά.
Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι η επιστροφή στην οικονομική ανάπτυξη θα συνοδευόταν από μία προσπάθεια αποκατάστασης της εργασιακής κανονικότητας, η Κυβέρνηση της ΝΔ όπως αποδεικνύεται στην πράξη επιχειρεί να παγιώσει για τον εργαζόμενο μία νέα δυσμενή πραγματικότητα.
Μία πραγματικότητα στην οποία όλο και μεγαλύτερες ομάδες εργαζομένων, κυρίως από τη νέα γενιά, παραμένουν εγκλωβισμένες σε μία παράτυπη εργασιακή νόρμα.
Μία νόρμα που με πρόσχημα την ευελιξία επιτείνει την ανασφάλεια και οδηγεί ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους να συμβιβάζονται με μία νέα ηθική της εργασίας.
Σύμφωνα με την οποία κυριαρχεί ο νόμος της σιωπής και η αποδοχή καταχρηστικών πρακτικών.
Αυτή η δυσμενής πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από άγχος, ανασφάλεια ακόμα και φόβο για μία ενδεχόμενη απόλυση ή ακόμα και αποκλεισμό από την αγορά εργασίας.
Αυτή η δυσμενής πραγματικότητα στερεί από το νέο το δικαίωμα να σχεδιάσει το δικό του πλάνο ζωής, ένα δίκαιο πλάνο ζωής.
Ξέρετε κύριοι συνάδελφοι, νιώθω ότι είναι ακραία υποκριτικό να βγαίνει η Κυβέρνηση και να διακηρύσσει δήθεν μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, να μιλάει για ιδιωτικά πανεπιστήμια με περγαμηνές εξωτερικού, για επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση και για δεξιότητες του 21ου αιώνα.
Και όλα αυτά για να καταλήξουν οι απόφοιτοι πού;
Σε μία αγορά εργασίας με αυτά τα χαρακτηριστικά;
Για αυτό ετοιμάζουμε τους νέους μας;
Για αυτό εθίζουμε τα παιδιά μας από την ηλικία του δημοτικού σε ένα ασφυκτικό ωράριο με το σχολείο, τη μελέτη, τις δραστηριότητες στο οποίο διαθέτουν όλο και λιγότερο χρόνο για να είναι παιδιά;
Πόσο κροκοδείλια, αλήθεια, είναι τα δάκρυα μας για τα σπουδαία μυαλά μας που επιλέγουν την μετανάστευση ενώ στην πραγματικότητα τα ωθούμε να αποδράσουν από ένα εργασιακό περιβάλλον με μηδενικές προοπτικές;
Πόσο λοιπόν υποκριτική ακούγεται η συζήτηση για την αναστροφή του φαινομένου του brain drain και brain loss ;
Πόσο υποκριτικό είναι να προβληματιζόμαστε για το δημογραφικό μας πρόβλημα που κλείνει σχολεία και απειλεί το ασφαλιστικό μας σύστημα, την ίδια στιγμή που πριμοδοτούμε τις αιτίες πού το προκαλούν;
Πόσο αυτοκαστροφικό είναι συνειδητά να αγνοούμε ότι ένα εργασιακό περιβάλλον χαμηλών προσδοκιών, χαμηλών απολαβών, ελάχιστης ασφάλειας, ένα περιβάλλον απελπισίας, ανατρέπει τους βιοτικούς σχεδιασμούς των νέων, ακυρώνει επιλογές ζωής όπως το να κάνουν οικογένεια;
Σε αυτήν την κεντρική πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης στο ΠΑΣΟΚ είμαστε ιδεολογικά, πολιτικά ,αξιακά αντίθετοι.
Το λέω ξεκάθαρα: Για εμάς μία παραγωγική και ανταγωνιστική οικονομία δεν είναι ασύμβατη με μία αγορά εργασίας που εξασφαλίζει αξιοπρεπείς αμοιβές και συνθήκες δουλειάς.
Για εμάς στόχος μας δεν είναι να διασφαλίζουμε ότι θα μπορεί κάποιος να κάνει νόμιμα 2 και 3 δουλειές για να τα βγάλει πέρα αλλά ότι θα μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια με μία δουλειά.
Και αυτό για εμάς στην δημοκρατική παράταξη είναι ζήτημα ταυτοτικό.
Διακύβευμα για το οποίο θα συγκρουστούμε μετωπικά.
Κλείνοντας, θέλω να πω ότι με ενοχλεί η Ελλάδα-follower,
Μία Ελλάδα που σύρεται πίσω από τις εξελίξεις,
Μία Ελλάδα που νομοθετεί και νομιμοποιεί το άδικο,
Μία Ελλάδα που δεν τολμά να ξεχωρίσει, να βάλει την πολιτική μπροστά,
μία Ελλάδα παγιδευμένη στον λαβύρινθο κλειστών οικονομικών θεσμών,
Μία Ελλάδα που δεν μπορεί να φροντίσει για την ασφάλεια του Έλληνα εργαζόμενου,
Μία Ελλάδα που δεν μπορεί να κρατήσει τα παιδιά της, να τους δώσει επιλογές, ένα αξιοπρεπές μέλλον.
Χρειαζόμαστε αλλαγή παραδείγματος.
Ονειρευόμαστε μία Ελλάδα που θα ηγείται, θα τολμά, θα πειραματίζεται, θα προπορεύεται.
Ονειρευόμαστε μία Ελλάδα που δεν θα προσαρμόζεται στις ανάγκες των καιρών, αλλά στις ανάγκες των ανθρώπων.
Και αυτή τη μάχη καλούμαστε και θα δώσουμε ως ΠΑΣΟΚ.
Τη μάχη των ιδεών, όχι της εικόνας αλλά της ουσίας, όχι της επικοινωνίας αλλά της πραγματικής πολιτικής,
Όχι του πολυδιάστατου φεουδαρχισμού, αλλά της συμμετοχικής και ανοιχτής δημοκρατίας, μίας δημοκρατίας που θα μας χωράει όλους.»
