Ομιλία του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Κώστα Σκανδαλίδη, στην ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων για τα Επιχειρηματικά Πάρκα
Για το Νομοσχέδιο
Σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο που σήμερα εισηγείται η Κυβέρνηση να ψηφίσουμε, να πω ότι πράγματι είναι μια ανάγκη και τα νέα επιχειρηματικά πάρκα, αλλά κυρίως και οι παλαιές βιομηχανικές και βιοτεχνικές περιοχές. Θα έπρεπε να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις που έχουν ή, αν θέλετε, τα στοιχεία εκείνα, ώστε να ανταποκριθούν με επιτυχία στις νέες απαιτήσεις που έχει ένα μοντέλο ανάπτυξης σαν κι αυτό που σήμερα θα είχε η χώρα αν έβλεπε το αύριο με ένα καλύτερο μάτι, και θα παρείχε τα κατάλληλα κίνητρα και τις ελαφρύνσεις στις επιχειρήσεις για να εγκατασταθούν μέσα στις νέες περιοχές.
Εμείς κάναμε μια γενική παρατήρηση. Ο κ. Πάνας τα είπε πάρα πολύ αναλυτικά και πολύ σωστά. Περιμέναμε ένα πραγματικά στρατηγικό και όχι τεχνικό πλαίσιο, ένα σχέδιο, εν πάση περιπτώσει, που να έχει μια ορθολογική βάση και να βασίζεται σε συγκεκριμένες έρευνες και διαδικασίες, ώστε να μπορεί να εστιάζει στις επιχειρήσεις, και ιδιαίτερα τις μικρομεσαίες που πλήττονται περισσότερο, και να βοηθήσει τη βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, που σήμερα είναι απαραίτητη, όπως επίσης να βοηθήσει και στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και σε όλα τα άλλα. Εγώ, λοιπόν, συντάσσομαι με αυτά που είπε ο εισηγητής του κόμματός μας.
Για την Κοινωνική Επικαιρότητα
Θέλω να μου επιτρέψετε, κύριε Πρόεδρε, να αναφερθώ σε τρία δέοντα θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία και η επικαιρότητα. Το πρώτο θέμα είναι για το κοινωνικό τραύμα που ζούμε αυτές τις ημέρες με το θέμα του Κολωνού.
Εγώ ξεκινάω πάντα από μία πολύ συγκεκριμένη θέση: θεωρώ ότι η κοινωνία μας συνεχίζει να είναι μια κοινωνία ανοχής και συνενοχής. Τα προβλήματα δεν είναι ούτε της κομματικής ένταξης, ούτε της προσωπικής ιδεολογικής στάσης, ούτε της κοινωνικής καταγωγής. Το ειδεχθές έγκλημα αφορά τον εγκληματία και την επαίσχυντη πράξη του και τα αίτια που τον οδήγησαν εκεί, όμως κυρίως αφορά τους θεσμούς, το κράτος, την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών ασφάλειας και προστασίας της προσωπικής ζωής και των δικαιωμάτων του κάθε πολίτη. Βέβαια αφορά και την ευαισθησία και τη στάση μιας κοινωνίας που ανοίγει το στόμα έκπληκτη απέναντι στο αδιανόητο, που είναι όμως έτοιμη να διαχωριστεί αμέσως και να συγκρουστεί για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας ή κομματικής εκμετάλλευσης.
Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα στο ειδεχθές έγκλημα. Οι εγκληματίες έχουν όνομα και επίθετο. Η πιο σοβαρή τιμωρία δεν είναι τόσο η δικαστική ποινή -που επίσης πρέπει να αναθεωρηθεί- είναι η έκθεση στη δημοσιότητα, είναι αυτό που πρέπει να παραδειγματίσει την ελληνική κοινωνία.
Και έπειτα είναι το κράτος μας και το αν έχει το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο. Ας έρθει η Κυβέρνηση να το βελτιώσει το θεσμικό πλαίσιο. Έχει το κράτος μας μια στοιχειώδη πολιτική διαπαιδαγώγησης; Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μπει στα σχολεία, γιατί είναι και θέμα παιδείας. Διότι δεν είναι μόνο αυτό το συγκεκριμένο έγκλημα, είναι και όσα έχουν προηγηθεί με τις επιθέσεις εναντίον γυναικών και με όλα αυτά που ζούμε αυτό τον καιρό, τα οποία πολλαπλασιάζονται καθημερινά και τα οποία είναι απόρροια της κοινωνικής έκρηξης και της κρίσης που υπάρχει σήμερα στη χώρα.
Ένα τόσο μεγάλο θέμα που αφορά την κοινωνική συνοχή, θα έπρεπε να βασίζεται σε μια αλλαγή που πρέπει να γίνει στους θεσμούς και στους κρατικούς μηχανισμούς, ώστε όλα τα κόμματα να έχουν μια κοινή στάση απέναντι στην αντιμετώπιση αυτών των πραγμάτων και να έχουν και μια κοινή πρόταση για να εμπνεύσουν την ελληνική κοινωνία και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα για να μην επαναληφθούν παρόμοιες τραγωδίες οι οποίες προσβάλλουν την ψυχή μας. Διότι αυτές οι τραγωδίες δεν προσβάλλουν μονάχα το μυαλό μας ή μεγαλώνουν τον φόβο μας ή κάνουν τον πολίτη να γίνεται πια ένας μοναχικός ιδιώτης, να μην μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του, να τρέμει και να φοβάται μια κοινωνία αποκάλυψης, αβεβαιότητας και ανασφάλειας, προσβάλλουν την ψυχή μας. Πρέπει, λοιπόν, αυτό εμείς να το αντιμετωπίσουμε με τον δέοντα σεβασμό απέναντι στην ανάγκη της κοινωνικής συνοχής και απέναντι στην ανάγκη της κοινωνικής ευημερίας. Αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει, και αποτελεί κύρια ευθύνη και της Κυβέρνησης για τον τρόπο που σχεδιάζει και αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις. Αυτό είναι το πρώτο θέμα.
Για τις Υποκλοπές
Το δεύτερο θέμα, κύριε Πρόεδρε, αφορά την περιβόητη διαδικασία των υποκλοπών. Η Κυβέρνηση νομίζει ότι σήμερα, αφού συγκάλυψε με κάθε τρόπο και μέσο πολιτικό το σκάνδαλο, αφού επιχείρησε με κάθε τρόπο και μέσο επικοινωνιακό να μας πείσει ότι δεν υπάρχει Έλληνας που να ενδιαφέρεται για τις υποκλοπές, αφού διακωμώδησε κάθε θεσμική και κοινοβουλευτική διαδικασία, νομίζει ότι σήμερα θα ρίξει την αυλαία με την τελευταία συνεδρίαση της Εξεταστικής Επιτροπής. Με τις ψήφους της πλειοψηφίας, δυστυχώς, αποφαίνεται ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο υποκλοπών, χωρίς να ακούσουν τους πρωταγωνιστές να καταθέτουν, χωρίς να καλέσουν τους μάρτυρες που ήξεραν, χωρίς να «κάνουν ρούπι» πέρα από τη θέση τους για το απόρρητο ως ασπίδα της συγκάλυψης του συγκεκριμένου σκανδάλου.
Η κοινή γνώμη που σε κάθε μέτρηση παραδέχεται ότι υπάρχουν ποινικές ευθύνες για όσους σχεδίασαν, εκτέλεσαν και συγκάλυψαν τις παρακολουθήσεις, που πιστεύει -και το λέει στις μετρήσεις- ότι ο Πρωθυπουργός γνώριζε την υπόθεση και προσπάθησε από την αρχή να το αποκρύψει και να νίψει τας χείρας του, ακούει την Κυβέρνηση να της λέει: «Τέλος οι υποκλοπές. Πάμε παρακάτω». Στο συρτάρι, λοιπόν, οι υποκλοπές!
Ε, λοιπόν, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, δεν πάμε παρακάτω. Υπάρχουν τα ευρωπαϊκά όργανα που κάνουν τη δουλειά τους, υπάρχει η ελληνική δικαιοσύνη, υπάρχουν δύο μηνυτήριες αναφορές του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και θα διαλευκανθεί η υπόθεση, έτσι κι αλλιώς.
Και αν η υπάρχουσα Βουλή, που πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπη με την πραγματικότητα του σκανδάλου, δεν μπορέσει να το κάνει, η δημοκρατία δεν έχει τέλος, δεν έχει περιορισμό, δεν μετριέται με μήνες, αλλά με αξίες και με πρακτικές. Και εδώ η Κυβέρνηση είναι απολύτως έκθετη.
Για τη Στάση της Ευρώπης
Και υπάρχει, κύριε Πρόεδρε, το τρίτο θέμα που αναφέρεται στη γενικότερη πορεία των προβλημάτων και σε συνδυασμό με τα εθνικά μας θέματα. Δεν θα μείνω στα εθνικά με την έννοια να πάω πιο βαθιά στη στάση της Κυβέρνησης και σε όλα αυτά. Θέλω να παραθέσω δύο αντιφατικές, αν θέλετε, εικόνες.
Η πρώτη εικόνα αφορά την Ευρώπη ή μάλλον αφορά τον εκβιασμό του Πούτιν, ο οποίος λέει, ότι αν η Ευρώπη θέλει φυσικό αέριο μπορεί να το πάρει μέσω του διαύλου του Nord Stream 2 που παραμένει λειτουργικός. Η μπάλα είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκεί να γυρίσει τον διακόπτη. Και εναλλακτικά, λέει ο κ. Πούτιν, μπορούμε να το διοχετεύσουμε μέσω του αγωγού της Μαύρης Θάλασσας και να δημιουργήσουμε στην Τουρκία τον μεγαλύτερο κόμβο φυσικού αερίου της Ευρώπης. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί μέγα κίνδυνο για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων.
Και απέναντι βρίσκεται μια Ευρώπη, η οποία ούτε στη χειρότερη εκλογή του Πάπα, που περίμενε όλος ο κόσμος το λευκό καπνό να βγει και δεν έβγαινε ποτέ, δεν μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα που είναι μείζον, άμεσο και καθοριστικό για την ευημερία των πολιτών της. Έχουμε, λοιπόν, μια Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία το πλαφόν στο φυσικό αέριο , με τη μορφή της πρότασης που καταθέσαμε και εμείς και οι δεκατέσσερις χώρες, με τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, το ευρωομόλογο και λοιπά, όπως προέβλεπε η συγκεκριμένη γαλλο-ιταλική πρόταση, ουσιαστικά φαίνεται να το απορρίπτει.
Φαίνεται να υιοθετεί τη γερμανο-ολλανδική πρόταση που, όπως γράφει πολύ χαρακτηριστικά ένας αναλυτής: «Είναι μέτρα γερμανικής κοπής και δημιουργικής ασάφειας.».
Για άλλη μια φορά είναι ο βορράς εναντίον του νότου. Για άλλη μια φορά δεν με τρομάζει μόνο αυτή η απόφαση. Με τρομάζει το ότι θα πάμε για την κοινή προμήθεια φυσικού αερίου για τον χειμώνα του 2023-2024 και όχι καν για τον φετινό χειμώνα.
Η Κομισιόν θα παρουσιάσει την οριστική δέσμη για την ενεργειακή κρίση την ερχόμενη Κυριακή -υποτίθεται- η Σύνοδος Κορυφής θα γίνει στις 20 Οκτωβρίου για την τελική πολιτική συμφωνία και η νέα έκτακτη σύνοδος των Υπουργών Ενέργειας είναι τον Νοέμβριο για τις τελευταίες λεπτομέρειες.
Εν τω μεταξύ, ο Νοέμβριος θα είναι βαρύς χειμώνας και θα είναι πιο βαρύς για όσους τους ευρωπαίους πολίτες -και ανάμεσά τους μια μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών- θα βρίσκονται κάτω από το καθεστώς της αβίωτης ζωής. Αυτόν τον τρομαχτικό χειμώνα όλοι τον βλέπουμε να έρχεται και εμείς κάνουμε μονάχα προεκλογικού τύπου επιλογές, αποφάσεις, αντιπαραθέσεις, κλίμα στα πάντα.
Υπάρχει μια πλήρης πόλωση ανάμεσα στα δύο Κόμματα, όπου τα πάντα -να πω μια λέξη την οποία τη χρησιμοποιούμε όλοι τώρα, αλλά είναι και λίγο αδόκιμη και δεν μου αρέσει- εργαλειοποιούνται. Όλα εργαλειοποιούνται, όλα γίνονται θέματα, υποτάσσονται στη σκοπιμότητα μιας εκλογικής αναμέτρησης που πρόκειται να γίνει σε μερικούς μήνες.
Εγώ, λοιπόν, κρούω τον κώδωνα του κινδύνου για μια ακόμα φορά για όλα αυτά τα μεγάλα και σημαντικά, γιατί πρέπει η εθνική αντιπροσωπεία να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Με φοβίζουν οι επόμενες εβδομάδες και οι επόμενοι μήνες.
