Ομιλία Παύλου Χρηστίδη, Βουλευτή Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών στη συζήτηση της Επίκαιρης Επερώτησης που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής για το κυκλοφοριακό
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θα ήθελα να ξεκινήσω με μια εικόνα, την οποία την έχουμε κάνει όλα κατά καιρούς. Είναι Δευτέρα πρωί και ξεκινάμε από το σπίτι μας για να πάμε στη δουλειά μας και το πρώτο πράγμα που να κάνουμε είναι να μπούμε στο GPS, να βάλουμε τη διεύθυνση στην οποία είναι να πάμε και να υπολογίσουμε από ποιο δρόμο πρέπει να περάσουμε, ποιο στενάκι πρέπει να γλιτώσουμε και πού είναι το κόκκινο σημείο το οποίο πρέπει να αποφύγουμε. Τι είναι αυτό; Άγχος. Εξάντληση. Πίεση.
Είναι μια καθημερινότητα που καθένας από εμάς θέλει να διώξει από το μυαλό του. Είναι μια καθημερινότητα την οποία κανένας από εμάς δεν μπορεί να αποδεχτεί. Και προφανώς στη συζήτηση την οποία κάνουμε, κύριε Υπουργέ, μιλάμε για ένα ζήτημα το οποίο δεν έχει να κάνει με την τεχνική του υφή, όπως πολύ σωστά ανέφεραν και προηγούμενοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αλλά έχει να κάνει με την ποιότητα της ζωής μας.
Είναι χρόνος, είναι χρήμα, είναι ψυχική φθορά. Είναι 111 ώρες τον χρόνο παραπάνω στους δρόμους. Είναι όμως και ένα πολύ μεγάλο κόστος. Ένα κόστος, το οποίο υπολογίζεται για πολλούς σε 8 με 10 ευρώ την ώρα, σε καύσιμα, σε φθορά οχήματος, σε χαμένες ώρες εργασίας.
Είναι ένα θέμα το οποίο επιδρά στις ζωές όλων μας, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης.
Έκανα ένα πείραμα λίγο πριν ανέβω στο βήμα της Βουλής και έβαλα, για παράδειγμα, να δω πόση ώρα χρειαζόμαστε για να πάμε από δω στη Γλυφάδα. Αυτή τη στιγμή το GPS ότι θέλουμε 24 λεπτά για να πάμε από εδώ στη Γλυφάδα με το αυτοκίνητό μας. Όμως για κάποιον, ο οποίος θα επιλέξει να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ο χρόνος αυτός υπερδιπλασιάζεται και γίνεται 52 λεπτά. Και αυτό το αναφέρω γιατί κλειδί στη συζήτηση που κάνουμε είναι η λέξη προσβασιμότητα. Και τι σημαίνει σήμερα προσβασιμότητα; Πώς πας από το σημείο Α στο σημείο Β με ασφάλεια, με ταχύτητα και με οικονομία. Και αυτό είναι κάτι στο οποίο η δική σας κυβέρνηση έχει αποτύχει παταγωδώς.
Τι θέλω να πω δηλαδή; Ότι για κάποιους ,οι οποίοι έχουν αυτοκίνητο και μετακινούνται από το ένα σημείο στο άλλο, υπάρχει η δυνατότητα να μένουν στο αυτοκίνητό τους μέσα και αυτό να το πληρώσουν 8 έως 10 ευρώ την ώρα, για τους υπόλοιπους, όμως, οι οποίοι είναι στη στάση του λεωφορείου, δεν είναι μόνο το κρύο, δεν είναι μόνο η αβεβαιότητα, είναι και το κόστος που έχει στη ζωή τους. Για τις γυναίκες, για τους νέους, για τους ηλικιωμένους, για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, το κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο.
Να το πούμε πολύ καθαρά, το πρόβλημα της κίνησης χτυπά όλη την οικονομία. Είτε είσαι επιχειρηματίας, είτε είσαι εργαζόμενος, είτε είσαι φοιτητής, είτε έχεις οποιαδήποτε δραστηριότητα, αλλά χτυπά ακόμα περισσότερο όσους είναι αναγκασμένοι να πάρουν το λεωφορείο. Και αναφέρομαι σε λεωφορείο και όχι σε μετρό και μέσα σταθερής τροχιάς, γιατί γνωρίζετε πολύ καλά ότι αυτό είναι το κλειδί στην επίλυση του ζητήματος.
Πως τα λεωφορεία θα δίνουν τη δυνατότητα στα μέσα μαζικής μεταφοράς σταθερής τροχιάς να μπορούν να υπηρετήσουν τους όρους και τους κανόνες. Και φυσικά αυτό το πράγμα δεν το έχετε κάνει πολύ καιρό τώρα, γιατί υπάρχει χάος στις αρμοδιότητες.
Πόσοι είναι οι φορείς που εμπλέκονται στο ζήτημα της κίνησης; Θα σας διαβάσω. Υπουργείο Υποδομών, Υπουργείου Περιβάλλοντος, ΟΑΣΑ, Περιφέρεια Αττικής, Δήμος, Τροχαία, Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. 7 φορείς. Και σας ρωτώ: ποιος έχει την ευθύνη γι αυτό; Ποιος λογοδοτεί; Ποιος είναι εκείνος που σχεδιάζει; Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουμε πει επανειλημμένως ότι εμείς έχουμε μια πρόταση για τον ενιαίο μητροπολιτικό φορέα, που δεν είναι μια πρόταση που έρχεται το 2025.
Έχω εδώ τη μελέτη, κύριε Υπουργέ, η οποία έγινε το μακρινό 2000. Αυτή είναι η μελέτη την οποία σήμερα συζητάμε. Τι έλεγαν οι Συγκοινωνιολόγοι το 2000; Ενιαίο σχεδιασμό, έξυπνα φανάρια, δακτύλιοι, συστήματα στάθμευσης, ενίσχυση μέσων μαζικής μεταφοράς. 25 χρόνια μετά συζητάμε ακριβώς τα ίδια ζητήματα, γιατί εσείς δεν έχετε πολιτική βούληση. Και το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται για συγκεκριμένες επιλογές. Δεσμεύεται να μην πουλάει φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, όπως κάνει η κυβέρνηση, για παράδειγμα, λέγοντας ότι υπάρχουν λεωφορεία τα οποία μπορούν να κινούνται μόνα τους ενώ δεν έχουμε οδηγούς να κινήσουν τα λεωφορεία.
Και έχουμε φυσικά να συζητήσουμε και δύο θέματα, τα οποία είναι προφανώς ζητήματα υποδομής και ειδικά για τον Νότιο Τομέα Αθηνών. Νούμερο ένα, η Αστική Σήραγγα Ηλιούπολης. Πέντε δήμαρχοι όλων των κομματικών αποχρώσεων βγήκαν στους δρόμους γιατί απλά δεν πάει άλλο. Γιατί αυτό που γίνεται πάνω από την Ηλιούπολη είναι κάτι το οποίο πολλαπλασιάζεται. Και ξέρετε ότι με τα έργα που γίνονται, σε έναν χρόνο από τώρα, θα κλείσει μια ακόμα διαδρομή στη Βουλιαγμένης και από όπου θα πηγαίνουν και θα έρχονται οι άνθρωποι αυτοί στις δουλειές τους και από τις δουλειές τους; Και ποια επιχείρηση θα κρατήσει την επιχείρησή της εκεί όταν σήμερα κάνει για 10 χιλιόμετρα, 30 με 40 λεπτά στις ώρες αιχμής; Καμία. Άρα Αστική Σήραγγα Ηλιούπολης, δώστε δέσμευση τι θα κάνετε; Όχι ευχολόγια, όχι, “τα βλέπουμε με θετικό μάτι”, όχι “θα δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα”.
Επιλέξτε τι θέλετε να κάνετε με ένα έργο το οποίο έχει εξαγγελθεί πολλές φορές. Υπάρχουν πρότυπες έρευνες και τρέχει η ανάγκη της διαρκώς και αφορά κάθε Έλληνα πολίτη που περνάει από αυτούς τους δρόμους. Και δεύτερον, η επέκταση του μετρό στη Γλυφάδα. Αυτό είναι κάτι το οποίο καθυστερεί με όρους που είναι ανεξήγητοι. Θα έπρεπε να προχωρήσει. Είναι μια κουβέντα η οποία αφορά την καθημερινότητα μας. Είναι μία κουβέντα η οποία έχει να κάνει με την ποιότητα της ζωής, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικονομική ελάφρυνση, τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα σταματά να είναι μία στάσιμη χώρα και η Αττική σταματάει να πνίγεται στην κίνηση. Η πόλη μπορεί να αλλάξει. Η πολιτική σας πρέπει να αλλάξει και εμείς είμαστε εδώ για να το κάνουμε αυτό πράξη.
Σας ευχαριστώ πολύ.
