Ομιλία Παύλου Χρηστίδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στο νομοσχέδιο για τα Rafale
Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα για τα άτομα με αναπηρία. Και έρχομαι, κύριε Πρόεδρε, από το Ειδικό Εργαστήριο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης του Δήμου Καλλιθέας, ένα πρότυπο εργαστήριο το οποίο φιλοξενεί δεκάδες παιδιά και το οποίο έχει ανοίξει τις αγκάλες του μαζί με τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, όλους τους τοπικούς άρχοντες, σε παιδιά τα οποία έχουν τόσο πολύ ανάγκη. Η συζήτηση για την προσβασιμότητα είναι μία συζήτηση που θα έπρεπε να την κάνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας, είτε αυτό αφορά την προσβασιμότητα στη Βουλή και τις υπηρεσίες της, είτε αυτό αφορά τις ευκαιρίες τις οποίες έχουμε τόσο πολύ ανάγκη όλοι μας, έτσι ώστε να κάνουμε στην πραγματικότητα πράξη αυτό το σύνθημα, το οποίο πολλές φορές κάθε 3η του Δεκέμβρη το συζητάμε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι είμαστε ίσοι. Αλλά ας αναλογιστούμε στην πραγματικότητα, κύριε Υπουργέ, πόσο ίσοι είμαστε όλοι όταν γνωρίζουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες με άτομα με αναπηρία, με παιδιά τα οποία έχουν αναπηρία, πόσες δυσκολίες αντιμετωπίζουν τα συγκεκριμένα σχολεία στις δομές και τις υποδομές τις οποίες έχουν ή δεν έχουν και τι σημασία στην πραγματικότητα δίνουν τα αρμόδια υπουργεία διαχρονικά, για να έχουμε αποτελέσματα.
Ως βουλευτής 2 ετών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, και παρά τα βήματα τα οποία έχουν γίνει από πολλές και διαφορετικές κυβερνήσεις και – σε αυτό οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ιστορικά έχουν παίξει κομβικό επιτελικό ρόλο – πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη για όλα αυτά τα οποία δεν έχουμε κάνει από τους ανθρώπους αυτούς, τους οποίους πολλές φορές δεν έχουμε φωτίσει όσο το αξίζουν. Ξέρετε πόσα χρήματα παίρνει σήμερα ένας πρωτοδιόριστος σε ένα ειδικό σχολείο; 780 ευρώ καθαρά, 1.000 ευρώ μεικτά. Τι να πληρώσει με τα 780 ευρώ; Ενοίκιο; Διατροφή; Τις ανάγκες του; Και πόσα παίρνει ένας παλιότερος δάσκαλος, ένας παλαιότερος καθηγητής, ένας παλαιότερος φροντιστής αυτών των παιδιών; Περίπου 1.000 ευρώ. Αυτό είναι το κοινωνικό κράτος το οποίο προσφέρουμε. Αυτά είναι τα χρήματα τα οποία δίνουμε σε δασκάλους και καθηγητές της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τους ζητάμε να φροντίσουν τα παιδιά μας.
Και φυσικά σε αυτή τη συζήτηση πρέπει να δούμε και τα δομικά ζητήματα τα οποία αφορούν και τη δική σας κυβέρνηση. Έπρεπε να περάσουν μήνες για να μην πω χρόνια, για να πιάσετε το αίτημα το οποίο έχουν βάλει οι δήμαρχοι και συνολικά η αυτοδιοίκηση και σε επίπεδο Περιφέρειας και έπρεπε να κάνω επίκαιρη ερώτηση σε έναν συνάδελφό σας υπουργό για να δρομολογηθεί μία συζήτηση η οποία αφορά τα δημοτικά κολυμβητήρια όλης της χώρας, τα οποία το ένα μετά το άλλο κλείνουν. Ξέρετε τι σημαίνει για μία οικογένεια που έχει άτομο με αναπηρία στο σπίτι του το ότι είναι 7, 8, 10, 15 εβδομάδες κλειστό ένα δημοτικό κολυμβητήριο; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για την οικογενειακή ειρήνη και γαλήνη; Και τι σημαίνει αυτό και για την οικονομική αιμορραγία μιας οικογένειας, η οποία θα πρέπει να πάρει το παιδί από το δήμο στο οποίο κατοικεί και το οποίο είχε συνηθίσει να πηγαίνει να κάνει την προπόνησή του, τη θεραπευτική κολύμβηση και να το πάει σε άλλο δήμο πολύ πιο μακριά. Και να αναρωτηθούμε εν έτει 2025, τι δυνατότητα έχουν σήμερα τα παιδιά αυτά, τα άτομα με αναπηρία, να μετακινηθούν για να πάνε στο σχολείο τους. Αν έχουν όλα αυτά τα παιδιά την δυνατότητα να μετακινηθούν για να πάνε στο σχολείο τους ή αν πρέπει να τους πηγαίνουν οι γονείς τους με ένα επιπλέον κόστος ή με ιδιωτική μετακίνηση. Να αναλογιστούμε τι κοινωνικό κράτος έχουμε το 2025 και που πηγαίνουν τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών στην καθημερινότητά μας.
Και έρχομαι στη συζήτηση που αφορά αυτό το νομοσχέδιο που δεν είναι μία ακόμα τεχνική, αθώα τροποποίηση. Είναι μία ακόμα συνέχεια μίας υποστήριξης των Rafale, ενός οπλικού συστήματος που κανένας από εμάς δεν αμφισβητεί ότι ενισχύει αποφασιστικά την αποτρεπτική ισχύ της πατρίδας μας και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο γνωρίζετε και εσείς ως πολιτική ηγεσία, γνωρίζει όμως και η στρατιωτική ηγεσία, τη στάση την οποία έχουμε κρατήσει. Αναρωτιέμαι όμως εάν πατριωτισμός είναι η άκριτη έγκριση των δαπανών, δηλαδή να μην έχουμε εικόνα για το τι συμβαίνει, να μην έχουμε εικόνα για το τι υπογράφεται, αλλά παρόλα αυτά να πρέπει στο φάσμα μιας επικοινωνιακής διαχείρισης να ερχόμαστε και να συνυπογράφουμε ένα συμβόλαιο μισού δισεκατομμυρίου ευρώ για την περίοδο 2025 – 2029, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Και το λέω διότι πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι Έλληνες πολίτες τοποθετούν το πολιτικό σύστημα με όρους μελανούς στη δημόσια σφαίρα και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, πολλές φορές, έχουμε αναφερθεί στην ανάγκη διαφάνειας, αξιοκρατίας και στην ανάγκη μιας συνεννόησης, η οποία τουλάχιστον γίνεται με όρους κανονικούς. Εμείς, ένα πολύ μεγάλο και κρίσιμο περιεχόμενο αυτής της σύμβασης δεν το γνωρίζουμε. Δεν μας κοινοποιείται. Κρίσιμα άρθρα, κρίσιμα Παραρτήματα, τεχνικά χαρακτηριστικά, εμπορικοί όροι, τιμές, προδιαγραφές παραμένουν απόρρητα. Δεν τα γνωρίζουμε. Μας ζητάτε να ψηφίσουμε χωρίς να μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς ψηφίζουμε και χωρίς να μπορούμε να πούμε στον ελληνικό λαό τι είναι αυτό το οποίο ακριβώς στηρίζουμε; Αυτό δεν είναι μια λειτουργία η οποία παραπέμπει σε ανοικτές διαδικασίες, σε λογοδοσία, στη λειτουργία ενός ευνομούμενου κράτους.
Έχουμε μία νέα σελίδα, είναι τα τεχνικά ζητήματα τα οποία βάλαμε προηγουμένως. Με την ενεργοποίηση αυτής της διαδικασίας, τα πλέον κοστοβόρα τμήματα της σύμβασης θεωρούνται μετά τη σημερινή ημέρα οριστικώς παραγγελθέντα, χωρίς να απαιτείται νέα έγκριση από τη Βουλή. Όταν η αυτοματοποίηση των διαδικασιών αυξάνεται, θα έπρεπε να αυξάνεται ταυτόχρονα και η διαφάνεια. Και εδώ έχουμε ακριβώς το αντίθετο. Έχουμε κόστη τα οποία δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, γιατί το Δημόσιο καλείται να δεσμευτεί σε μία τετραετή δαπάνη χωρίς να υπάρχουν δεσμευτικές τιμές βάσης, χωρίς να υπάρχει σταθερός μηχανισμός αναπροσαρμογών, χωρίς να υπάρχει προβλεψιμότητα για τις πρόσθετες εργασίες του over and above που πολλές φορές έχετε πει και εσείς και ιδιαίτερα στους κινητήρες και γνωρίζετε πολύ καλά και εσείς, κύριε Υπουργέ, ότι ακόμα και όταν ο Αρχηγός ΓΕΑ αναγνωρίζει ότι στους κινητήρες υπάρχουν απρόβλεπτες εργασίες και αυτό είναι κάτι συχνό, θα έπρεπε το Δημόσιο να διασφαλίζεται και να ελέγχεται το τελικό κόστος. Να έχουμε εικόνα ότι δεν θα έχουμε υπερβάσεις εκατομμυρίων σαν αυτές τις οποίες συζητούσαμε πριν από λίγες εβδομάδες.
Και φυσικά θα ήθελα να αναφερθώ και στη συζήτηση η οποία αφορά τον υπερδιπλασιασμό των ωρών της πτήσης. Στην επιτροπή ειπώθηκε ότι η νέα σύμβαση βασίζεται σε 13000 ώρες πτήσης. Η συγκεκριμένη στηρίζεται σε περίπου 6.200 ώρες πτήσης. Έχουμε έναν υπερδιπλασιασμό χωρίς να ξέρουμε την επιχειρησιακή ανάλυση, χωρίς συγκεκριμένο σχεδιασμό των αποστολών, χωρίς αναφορά σε νέα δεδομένα. Και θέλω να πω και για τα ζητήματα τα οποία έχουν να κάνουν με την εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Παρά την συνεργασία ΕΑΒ και Safran στους κινητήρες δεν υπάρχει δέσμευση, για εγχώριο έργο, δεν υπάρχει συγκεκριμένη μεταφορά τεχνογνωσίας και ουσιαστική ελληνική συμμετοχή και είναι προφανές ότι τα χρήματα, τα 36 εκατομμύρια τα οποία πηγαίνουν στην 114 Πτέρυγα Μάχης δεν έχουν αποσαφηνιστεί και δεν ξέρουμε και ποιος θα τα εκτελέσει.
Θα ήθελα, πριν κλείσω, κύριε πρόεδρε, να μεταφέρω τη βαθιά αγωνία που εισέπραξα από ανθρώπους που κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας πριν από λίγες ημέρες και μίλησαν με τις στολές τους. Ξέρετε καλά και εσείς και το ξέρει και η φυσική ηγεσία, ότι η υπεράσπιση της εθνικής άμυνας χωρίς τους ανθρώπους της δεν γίνεται. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι, μέρα και νύχτα, με αυταπάρνηση, συχνά στη σιωπή, αγωνίζονται, έχουν την αγωνία από την αδικία που φέρνετε με το νομοσχέδιο, το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη διαβούλευση. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία των Ενόπλων Δυνάμεων, δημιουργείται μία βαθμολογική και υπηρεσιακή στασιμότητα που μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 16 χρόνια. 16 χρόνια χωρίς υπηρεσιακό λόγο, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς προοπτική. Μια πολιτεία που επιλέγει να καθηλώσει τους ανθρώπους της, τι μήνυμα μπορεί να εκπέμπει; Τι χαρακτηριστικά μπορεί να δίνει; Και ειδικά για τους εισαχθέντες στις ΑΣΣΥ εισάγεται και ένα μοντέλο εντελώς ξένο στην ελληνική πραγματικότητα. Δηλαδή τους αναγκάζουμε να φτάσουν μέχρι την οροφή του ανθυπασπιστή. Αυτό είναι κάτι το οποίο παρά το γεγονός ότι υπάρχει τριετής φοίτηση, πειθαρχία και πανελλαδικές εξετάσεις, τους λέμε “ως εδώ”.
Και φυσικά οι αδικίες του νέου μισθολογίου. Ένα μισθολόγιο που φέρνει αδικία και ανισότητα. Ένας νέος που θα περάσει με πανελλαδικές και θα κλειστεί σε μία στρατιωτική σχολή για 3 χρόνια, θα αμείβεται μόλις με 50 ευρώ παραπάνω από κάποιον που δεν πέρασε ποτέ την πόρτα της σχολής. Αυτό δεν λέγεται μεταρρύθμιση. Αυτό είναι ο ορισμός της αποθάρρυνσης. Επομένως, το νομοσχέδιο αυτό, το οποίο είναι στη διαβούλευση, προφανώς δεν εξορθολογίζει, δεν εξισορροπεί, δεν ενισχύει την επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Δημιουργεί, αντιθέτως, δύο ταχύτητες. Ενισχύει υπέρμετρα μια σειρά αποφοίτων και συμπιέζει προς τα κάτω τους αποφοίτους ΑΣΣΥ. Επομένως διαρρηγνύεται η συνοχή, η οποία στηρίζει την Εθνική Άμυνα.
Οφείλετε και εσείς, κύριε Υπουργέ, να σηματοδοτήσετε ότι τα χρήματα τα οποία δίνει ο ελληνικός λαός πηγαίνουν με διαφάνεια και όχι σε κάποιους τυχεράκηδες, οι οποίοι εκτός από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, βγάζουν λεφτά και από λαχεία και από τζόκερ και τα κάνουν Πόρσε ή Μαζεράτι και τους ψάχνουμε να δούμε τι αγρότες ήταν.
Σας ευχαριστώ.
