Ομιλία Δ. Μάντζου, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θα μου επιτρέψετε να αρχίσω την ομιλία αυτή με ακόμη μια αναφορά στο ζήτημα του τραυματισμού του αστυνομικού στον Ρέντη από ένα χτύπημα κάθε άλλο παρά τυφλό, όπως προκύπτει τελικά. Ενός νέους ανθρώπου που ευχόμαστε να γυρίσει σύντομα υγιής στους δικούς του.
Σήμερα, με τις ανακοινώσεις της η Κυβέρνηση ουσιαστικά ομολογεί ότι οι μέχρι τώρα εξαγγελίες της ήταν ατελέσφορες να αντιμετωπίσουν την οπαδική βία. Δεν ενημερώνει και τι έγινε από όσα είχε εξαγγείλει.
Μόλις λίγους μήνες από την ανακοίνωση του νέου αυστηρότερου νομοθετικού πλαισίου, που αδυνατεί να εφαρμόσει, έρχεται η Κυβέρνηση να εξαγγείλει ξανά την τοποθέτηση καμερών στα γήπεδα και τον έλεγχο ταυτοπροσωπίας των φιλάθλων.
Εμείς αξιώνουμε αυτά να εφαρμοστούν το ταχύτερο, ώστε όσοι εμπλέκονται σε πράξεις οπαδικής βίας ή έχουν καταδικαστεί στο παρελθόν για ανάλογα αδικήματα, να τους απαγορεύεται δια βίου η είσοδος σε αθλητικούς χώρους.
Αλλά με ποια εμπιστοσύνη;
Όταν βλέπουμε κινήσεις εντυπωσιασμού, όπως το κλείσιμο για δύο μήνες των αθλητικών χώρων, που όχι μόνο πλήττει την πλειοψηφία των υγιών φιλάθλων αλλά κυρίως δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα στη ρίζα του. Δύο μήνες τι σημαίνουν; Τι περιμένουμε;
Και στη Θεσσαλονίκη, και στη Νέα Φιλαδέλφεια και στον Ρέντη, τα χτυπήματα ήταν έξω από τα γήπεδα.
Ή μήπως θεωρούμε ότι η βαριά εγκληματικότητα συνδέεται με τις αγωνιστικές υποχρεώσεις των ομάδων;
Κανείς δεν δικαιούται να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του.
Η βία είναι βία. Είτε στο γήπεδο, είτε στο σχολείο, είτε στις γειτονιές. Έχει το ίδιο ωμό, επιθετικό περιεχόμενο μίσους.
Ο όρος «οπαδική βία» είναι μια συνθήκη. Δεν είναι διακριτό εγκληματολογικά πού σταματά η «οπαδική» και ξεκινά η «σχολική» βία ή εκείνη που υποδύεται πως έχει πολιτικό περιεχόμενο. Η βία η ρατσιστική, ενάντια στους μετανάστες, στις κοινωνικές ομάδες.
Ο αθλητισμός, άλλωστε, δεν μπορεί να ταυτίζεται με αυτή τη βία, που πολλές φορές δεν έχει τίποτα σχετικό με αυτόν. Αλλά χρησιμοποιείται από οργανωμένες δομές ως προκάλυμμα για τις εγκληματικές τους πράξεις.
Δεν μπορούμε να αφήνουμε το αθλητικό κίνημα να γίνεται φυτώριο μίσους. Τους αθλητικούς χώρους πεδίο οργανωμένης εγκληματικής δράσης.
Επομένως, ναι.
Απαιτούνται μέτρα που λαμβάνονται ήδη σε άλλες χώρες της Ευρώπης και έχουν φέρει αποτελέσματα στην προστασία του αθλητισμού.
Αλλά απαιτείται και πολλή δουλειά σε επίπεδο κοινωνιολογικό.
Παιδεία, ενημέρωση, ευαισθητοποίηση.
Δημόσιες πολιτικές για το σχολείο και τις επαγγελματικές προοπτικές των νέων συνανθρώπων μας.
Να σπάσει ο κύκλος της διάχυτης βίας. Όχι μόνο μέσα στα γήπεδα, αλλά κυρίως έξω από αυτά.
Κι αυτό αφορά σε όλους μας. Πάνω και πέρα από τα κόμματα!
Όσον αφορά στο νομοσχέδιο:
Τόσο στην Επιτροπή ο συνάδελφος Ιλχάν Αχμέτ και σήμερα ο ειδικός αγορητής Γιώργος Νικητιάδης εισήλθαν στην ουσία των διατάξεων, επισημαίνοντας τα σημεία όπου απαιτείται προσοχή, ενώ πρότειναν και συγκεκριμένες βελτιώσεις.
Αναντίρρητα, βρίσκουμε βήματα προς την ορθή κατεύθυνση. Αλλά το Κτηματολόγιο, όπως και πολλά άλλα ζητήματα της καθημερινότητας, δεν είναι θέμα αμιγώς τεχνικό.
Δεν μπορεί δηλαδή κανείς να πει πως με μια νομοθετική παρέμβαση λύνει μία χρόνια παθογένεια.
Όχι σε αυτό το έργο, του Κτηματολογίου, που, δυστυχώς, λιμνάζει χρόνια.
Και όχι σε αυτήν τη χώρα που είναι πλέον η τελευταία στην Ευρώπη που δεν έχει ολοκληρωμένο κτηματολόγιο και δασικούς χάρτες.
Η προσπάθεια, άλλωστε, για την ολοκλήρωση της κτηματογράφησης, δεν εξαντλείται στη Βουλή και στη νομοθεσία.
Όσο στην καθημερινή λειτουργία της διοίκησης.
Στη λειτουργία των Κτηματολογικών Γραφείων, της Δικαιοσύνης, της εξωδικαστικής διευθέτησης των σχετικών διαφορών, με κτηματολογικούς διαμεσολαβητές που πρέπει να ενισχυθούν.
Η κριτική και η αυτοκριτική είναι βασική παράμετρος και προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπροστά. Οι αστοχίες και οι παραλείψεις είναι πολλών χρόνων. Και σε αυτό απαιτείται ειλικρίνεια.
Όμως, το γεγονός ότι γίνονται βήματα προς τα εμπρός δεν αρκεί για να επικροτηθεί μια κυβερνητική πολιτική.
Άλλωστε, κριτήριο για την αξιολόγηση κάθε δημόσιας πολιτικής είναι ασφαλώς η στοχοθεσία, είναι όμως και ο χρόνος αλλά και οι πόροι υλοποίησης στο μέλλον -υλικοί και ανθρώπινοι.
Αλλά εδώ τι έχουμε; Έναν φορέα υποστελεχωμένο με πολύ λιγότερες οργανικές θέσεις από όσες χρειάζεται στην πραγματικότητα και από αυτές πολλές να είναι κενές! Και όσες είναι πληρωμένες αμείβονται με μερικές από τις χαμηλότερες αποδοχές στον δημόσιο τομέα.
Μιλάμε για τον ορισμό του αντικινήτρου για διορισμό. Λογικό είναι σχεδόν κανείς να μη θέλει να εργαστεί εκεί.
Και αν υπάρχει ένας τρόπος να προσεγγίσει κανείς τα προβλήματα των εργαζομένων, πάντως αυτός δεν είναι η επίθεση στους εργαζομένους. Η αμφισβήτηση της συνδικαλιστικής δράσης ή η ακύρωση του δικαιώματος στην απεργία, με αντάλλαγμα την οφειλόμενη διαβούλευση, που έπρεπε να είναι πάντοτε ανοικτή.
Είναι επικίνδυνη ιδεοληψία να πιστεύεις ότι μπορείς να τα κάνεις όλα χωρίς εργαζόμενους.
Και πάντως δεν γίνεται να προχωρήσει μεταρρύθμιση χωρίς εγγύηση εφαρμογής από ειδικευμένο προσωπικό.
Ούτε να κάνει διαρκές outsourcing αντί ευτελών αμοιβών σε δικηγόρους.
Και εδώ, ακριβώς, διαφαίνεται μια πολύ σοβαρή πραγματική κατάσταση, που πρέπει να επισημανθεί και να αναδειχθεί.
Ποτέ μα ποτέ δεν είχαμε τέτοιες καθυστερήσεις στην ιστορία του Κράτους. Από την ίδρυση των υποθηκοφυλακείων από την Αντιβασιλεία, από το 1836, έως σήμερα!
Σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει να υλοποιείται η αισιοδοξία του υφυπουργού για επίλυση των εκκρεμών υποθέσεων σε ένα έτος με το υφιστάμενο προσωπικό και τις λύσεις που επιδιώκει το νομοσχέδιο.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, ασφαλώς δεν μπορούμε να καταψηφίσουμε διατάξεις που προσπαθούν να επιτύχουν επιτάχυνση διαδικασιών. Παρά τις μέχρι σήμερα καθυστερήσεις. Παρά τις ενστάσεις που σας είχαμε υποβάλει ήδη από την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Παρά το έλλειμμα εμπιστοσύνης. Παρά τη δεδομένη και επαληθευμένη αστοχία και αποτυχία της μεταφοράς του Κτηματολογίου από το Υπουργείο Περιβάλλοντος προκειμένου να προικίσει τότε η ΝΔ -για επικοινωνιακούς λόγους- το Υπουργείο του κ. Πιερρακάκη.
Δεν μπορούμε, ωστόσο, να στηρίξουμε με θετική ψήφο ένα σχέδιο νόμου που δεν δεν δίνει λύσεις σε εκατοντάδες χιλιάδες εκκρεμών υποθέσεων, δεν λύνει παθογένειες, ενώ δείχνει να αγνοεί τα δίκαια αιτήματα και ανάγκες των εργαζομένων του φορέα.
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Η σημερινή συζήτηση, φέρνει στο προσκήνιο όχι μόνο το Κτηματολόγιο ως εγγύηση της ασφάλειας δικαίου και των συναλλαγών, αλλά και μια πτυχή της δημόσιας διοίκησης που για εμάς στο ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής δεν είναι διαχειριστική, αλλά θεμελιώδης. Έχει πολιτικό περιεχόμενο.
Η ψηφιακή διακυβέρνηση δεν είναι απλώς μια τεχνική μέθοδος διευκόλυνσης του πολίτη στην καθημερινότητά του, αλλά φιλοσοφία διοίκησης. Στοιχείο μιας ανοικτής, συμμετοχικής, σύγχρονης δημοκρατίας.
Η τεχνολογία είναι εδώ για να άρει τα εμπόδια πρόσβασης των πολιτών στη διοίκηση. Να διευκολύνει την αμφίδρομη σχέση πολίτη – πολιτείας.
Ιδίως σήμερα με τις αυξημένες απαιτήσεις της κοινωνίας -το έδειξαν αυτό όλες οι κρίσεις, πανδημία, ενέργεια, ακρίβεια- αλλά και με τον ρυθμό που θέτει η παγκόσμια οικονομία.
Η τεχνολογία, πράγματι, είναι εδώ για να θεραπεύσει τη γραφειοκρατία, όχι να την ψηφιοποιήσει.
Δυστυχώς, η έλλειψη προόδου ως προς τη διευκόλυνση χρήσης των δημόσιων υπηρεσιών προκαλεί απογοήτευση. Από τις 4.500 διαδικασίες του Δημοσίου που έχουν καταγραφεί στο «Εθνικό Μητρώο Διοικητικών Διαδικασιών – Μίτος», μόλις 27 έχουν βελτιωθεί.
Άραγε, πώς τα έχει πάει η Κυβέρνηση, τέσσερα και μισό χρόνια μετά;
Να δούμε πίσω από τους πηχυαίους τίτλους. Από τους εύκολους επαίνους.
Διότι, δυστυχώς, όταν αξιολογούμαστε αντικειμενικά αποδεικνύεται ότι έχουμε πρόβλημα.
Η πρώτη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για την πρόοδο του ψηφιακού μετασχηματισμού της χώρας μας, η οποία δημοσιεύτηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2023 ήταν καταπέλτης. Αναδεικνύει την έλλειψη ολοκληρωμένης ψηφιακής πολιτικής και δράσεων ψηφιακής μετάβασης:
– Τελευταίοι στην ΕΕ στις ψηφιακές δεξιότητες.
– Τελευταίοι στην ΕΕ στις ψηφιακές υποδομές.
– Τελευταίοι στην ΕΕ στον ψηφιακό μετασχηματισμό των επιχειρήσεων.
– Κάτω από τον ευρωπαϊκό μ.ο. στην ψηφιοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών.
Από την πλευρά του και ο ΟΟΣΑ, στην τελευταία έκθεση του με τον τίτλο «Τα προγράμματα ψηφιακού μετασχηματισμού του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα» επιβεβαιώνει. Οι προσπάθειες από την κυβέρνηση και το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης δεν καταφέρνουν να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα σε κανένα στάδιο των έργων που διαχειρίζονται.
Την ίδια ώρα, οι πολίτες και οι επιχειρήσεις της χώρας μας πληρώνουν το πιο ακριβό διαδίκτυο από οποιοδήποτε άλλη στη ΕΕ.
Αναρωτιόμαστε, πώς μπορούμε να πετύχουμε την ψηφιακή ανάπτυξη της χώρας και την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων με ακριβό και αργό διαδίκτυο;
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει λοιπόν που σύμφωνα με τη μελέτη IMD Διεθνούς Κέντρου Ανταγωνιστικότητας υποχωρήσαμε έξι θέσεις από το 2021 στο 2022 και άλλες δύο το 2023 στην ψηφιακή ικανότητα των επιχειρήσεων.
Και το Κράτος;
Το gov.gr λειτουργεί χάρις στα στελέχη του δημόσιου φορέα ΕΔΥΤΕ (Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας). Βασίστηκε σε υποδομές που έχουν υλοποιηθεί εδώ και πάνω από μία δεκαετία από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (π.χ taxis, ηλεκτρονική συνταγογράφηση κ.α).
Κοινώς, η κυβέρνηση της ΝΔ απλά αξιοποίησε τα έργα υποδομής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ για να σκηνοθετήσει μια ψευδή εικόνα μιας επιτυχημένης χώρας στην ψηφιακή διακυβέρνηση διεθνώς. Δεν πέτυχε καμία νέα τομή, κανένα σύστημα απλοποίησης των διαδικασιών.
Και ας έρθουμε, τέλος, να αντιπαραβάλουμε το ψηφιακό μοντέλο της Κυβέρνησης ΝΔ με την πάγια πρακτική της στις δημόσιες συμβάσεις:
Η κυβέρνηση της ΝΔ εγκατέλειψε το ηλεκτρονικό σύστημα προμηθειών και τη ΔΙΑΥΓΕΙΑ (πληροφοριακά συστήματα που προάγουν την διαφάνεια και την λογοδοσία), επιλέγοντας την αλόγιστη σπατάλη πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Σχεδιάζονται και προκηρύσσονται έργα συνολικού προϋπολογισμού εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Χωρίς να διασφαλίζεται η ενεργή συμμετοχή των στελεχών του δημόσιου τομέα, η οργανωμένη διαβούλευση με τους πολίτες, η πρόβλεψη για την βιώσιμη λειτουργία τους και το δημόσιο συμφέρον.
Η σχετική έκθεση ΕΑΑΔΗΣΥ του 2022 για την πανδημία περιγράφουν την παθογένεια των απευθείας αναθέσεων, με επίκληση της υγειονομικής κρίσης.
Αλλά και η σχετική έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου πριν ένα μήνα είναι καθηλωτική, σε σχέση με τις απευθείας αναθέσεις τη διετία 2021-2022. Χωρίς κριτήρια αγοράς, χωρίς ανταγωνισμό, χωρίς έκπτωση.
Για εμάς, η ψηφιακή διακυβέρνηση είναι εργαλείο για τη θεραπεία αυτών των παθογενειών.
Και στην κατάρτιση των δημοσίων συμβάσεων, και στη διενέργεια διαγωνισμών και στην αναγκαία διαφάνεια και δημοσιότητα.
Για να υπάρχει διαρκής λογοδοσία. Παντού.
Διαύγεια παντού. Διαφάνεια παντού. Για τους πάντες και για τα πάντα.
Η χώρα μας θα πρέπει έχει ξεκάθαρη και αποτελεσματική εθνική ψηφιακή στρατηγική. Για να πετύχουμε τον αναγκαίο ψηφιακό μετασχηματισμό και τη βιωσιμότητα. Ώστε να μη βρεθούμε αντιμέτωποι με αντίξοες συνθήκες, όπως τις αρνητικές εξωτερικές επιδράσεις της τεχνολογίας και τις κοινωνικές και εισοδηματικές ανισότητες που αυτή μπορεί να προκαλεί.
To Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας προβλέπει 7 δισ. ευρώ για έργα ψηφιακού μετασχηματισμού. Οι διαθέσιμοι πόροι θα πρέπει να αξιοποιηθούν αποτελεσματικά, με διαφάνεια και με προτεραιότητα το δημόσιο συμφέρον.
Με προτεραιότητα στην ψηφιοποίηση των δημόσιων υποδομών. Και κυρίως με τη διάθεση ανοικτών δεδομένων (open data) που επιτρέπουν το δημόσιο έλεγχο και την εποπτεία των δημόσιων πολιτικών.
Έχοντας την ιστορική παρακαταθήκη της παράταξης που άνοιξες αυτήν την πολιτική συζήτηση για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας. Με καταβολές στις μεγάλες ψηφιακές κατακτήσεις των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας, εξακολουθούμε να παράγουμε πολιτικές προτάσεις.
Για τη δίκαιη ψηφιακή μετάβαση,
την ενδυνάμωση της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών,
την ενίσχυση της ολοκληρωμένης ψηφιακής διακυβέρνησης,
την ανάπτυξη των δεξιοτήτων στελεχών της δημόσιας διοίκησης και των πολιτών,
τον ψηφιακό μετασχηματισμό των Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων καθώς
και την προώθηση της συνδεσιμότητας και ευρυζωνικότητας και την μείωση του κόστους στις τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες.
Με γρήγορες νίκες, διαφάνεια, αποδοτικότητα, λογοδοσία και πάντοτε διασφαλισμένη τη συμμετοχή του ανθρώπινου δυναμικού.
Κι έτσι, με αυτούς τους άξονες, το Σχέδιο “Ψηφιακή Ελλάδα” του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής υπερβαίνει τη διάσταση της ψηφιακής διακυβέρνησης.
Είναι ένας άλλος τρόπος να ζούμε μαζί, συμμετέχοντας ενεργά σε μια σύγχρονη και ανοικτή δημοκρατία.
