Παρέμβαση Δημήτρη Μάντζου, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας
«Αποδομείται πλήρως το αφήγημα της ΝΔ για “αριστερό λαϊκισμό” και στον τομέα της εργασίας»
Έχουμε πει πολλές φορές ότι το αφήγημα του «αριστερού λαϊκισμού» δεν περπατάει. Και στα φορολογικά ζητήματα και στα εργασιακά θέματα.
Ο εισηγητής μας Παύλος Χρηστίδης, με τεκμηρίωση και στοιχεία, ψύχραιμα και δίκαια, χωρίς κινδυνολογία, χωρίς μιζέρια αποδόμησε και στην Επιτροπή και στην Ολομέλεια κάθε κυβερνητικό ισχυρισμό.
Και για το «τρύπιο» κι αναποτελεσματικό δίχτυ προστασίας, που λέει η Κυβέρνηση πως θεσμοθετεί. Μισθοί – αγοραστική δύναμη – δαπάνες υγείας τη διαψεύδουν. Κατώτατος μισθός που η αύξησή του είναι πολύ χαμηλά στην ΕΕ. Τελευταίοι σε ποσοστιαία αύξηση και τρίτοι από το τέλος στην κατάταξη του μέσου μισθού, σύμφωνα με Eurostat.
Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής αποκάλυψε το τέχνασμα της δήθεν ενσωμάτωσης Οδηγίας που στην πραγματικότητα είναι γνήσια νομοθέτηση, με πολιτική επιλογή και ευθύνη της κυβέρνησης. Η οποία δεν ενσωματώνει ούτε το γράμμα ούτε το πνεύμα της Οδηγίας. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;
Η Οδηγία είναι πολιτικό αποτέλεσμα της μεθοδικής δουλειάς των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Που αποτυπώνει σε ενωσιακό επίπεδο την ευρωπαϊκή εργασιακή κανονικότητα. Ότι όπου έχουμε μεγάλη κάλυψη από συλλογικές συμβάσεις, έχουμε μείωση των χαμηλόμισθων και υψηλούς κατώτατους μισθούς. Ακόμη και η επέκταση στο Δημόσιο προβλέπεται στην ίδια την Οδηγία.
Μας ρωτάτε ποια είναι η δική μας θέση. Η θέση μας είναι η θέση της Οδηγίας. Που δεν επιτρέπει να μειωθεί ο κατώτατος μισθός με ΣΣΕ. Και δεν έχει γίνει ποτέ -ούτε στα άγρια χρόνια της κρίσης, το 2012 μιλούσαν οι εταίροι για 750€.
Δεν την πιστεύετε την Οδηγία λοιπόν. Γι’ αυτό καθυστερήσατε τόσο και γι’ αυτό φέρνετε ό,τι φέρνετε. Και δεν είναι μόνο ότι θα χρειαστείτε 23 έτη για να φτάσετε 80% κάλυψης από την Οδηγία.
Είναι πως λέτε πως ενσωματώνετε Οδηγία αλλά νομοθετείτε τα δικά σας.
Πρέπει να θεωρήσουμε επίτευγμα της κυβέρνησής σας ότι είμαστε στις 22 χώρες με νομικό ορισμό του κατώτατου μισθού; Μα το θέμα είναι ποιος και πώς τον καθορίζει. Μονομερώς; Με αυτόματο αλγόριθμο και επικύρωση από Κυβέρνηση; Ή με συλλογικές συμβάσεις εργασίας μετά από διαπραγματεύσεις;
Εσείς επιμένετε στον αλγόριθμο. Η Οδηγία ορίζει τουλάχιστον τέσσερα κριτήρια για τον αλγόριθμο και εσείς φέρνετε δύο.
Με αλγόριθμο, λοιπόν. Που κάνει δακοσμητικούς τους κοινωνικούς εταίρους. Ποιος εργοδότης θα κάτσει στο τραπέζι όταν τη δουλειά την κάνει ο αλγόριθμος; Τι τις θέλουμε τότε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις; Τι τη θέλουμε τότε την πολιτική; Τι το θέλουμε το Υπουργείο Εργασίας;
Εμείς πάλι σας μετρήσαμε όλες τις χώρες που έχουν αλγόριθμο. Οκτώ. Μας λέτε πως φέρνετε το γαλλικό μοντέλο. Αλλά δεν λέτε ότι το μόνο παράδειγμα που χρησιμοποιείτε έχει χαοτικές διαφορές με το δικό μας. Στη Γαλλία ο αλγόριθμος ισχύει επί δεκαετίες. Σε μια δομημένη αγορά εργασίας, με 94% κάλυψη των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Εδώ, στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει η κάλυψη δεν φτάνει ούτε το 30%. Σε μια κοινωνία φτωχοποιημένη, σε μια αγορά εργασίας απορρυθμισμένη, από τα τόσα χρόνια της Μεγάλης Κρίσης.
Αυτά είναι αδιαμφισβήτητα στοιχεία. Δεν είναι, λοιπόν, δική μας αλήθεια δεν είναι να πιστεύεις στην επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων.
Αριστερός Λαϊκισμός, λοιπόν, δεν είναι να ανοίγεις τον κοινωνικό διάλογο. Να κάνεις αυτό που αρνείται πεισματικά η Κυβέρνηση.
Λαϊκισμός δεν είναι να τεκμηριώνεις τα επιχειρήματά σου στην πραγματικότητα. Όχι τις «έξι αλήθειες» που λέει η Υπουργός. Αλλά τη μία «πραγματική αλήθεια» της πραγματικής αγοράς εργασίας.
Λαϊκισμός είναι να βγάζεις ανίδεους και επικίνδυνους τους αντιπάλους σου, επειδή διαφωνούν μαζί σου.
Είναι να παραγκωνίζεις τους κοινωνικούς εταίρους, ως διακοσμητικούς.
Είναι να θεωρείς πως κατέχεις τη μία αλήθεια και πως έχεις το μονοπώλιο στην εκπροσώπηση του λαού.
Αν, λοιπόν, θέλετε να μάθετε τι είναι «λαϊκισμός»,Καλύτερα να κοιτάξατε στον καθρέφτη σας.
