Η Ράνια Θρασκιά, Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και Υπεύθυνη Κ.Τ.Ε. Ψυχικής Υγείας του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, έφερε στη Βουλή το κρίσιμο ζήτημα της απουσίας εγκεκριμένης, χρηματοδοτημένης και δεσμευτικής Εθνικής Στρατηγικής για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας.
Πιο συγκεκριμένα, κατά τη συζήτηση της επίκαιρης ερώτησής της, επισήμανε ότι, παρά τις σχετικές ευρωπαϊκές κατευθύνσεις από το 2023, η Ελλάδα εξακολουθεί να μην διαθέτει ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο για την πρόληψη της αυτοκτονίας με δείκτες αξιολόγησης και μηχανισμό λογοδοσίας. Υπενθύμισε ότι έχουν καταγραφεί σημαντικά κενά στην πρόληψη, στη διασύνδεση των υπηρεσιών, στην παρακολούθηση των περιστατικών μετά από απόπειρα αυτοκτονίας, στην αξιόπιστη συλλογή δεδομένων και στην επάρκεια προσωπικού ψυχικής υγείας.
Η βουλευτής ανέδειξε επίσης τα ανησυχητικά στοιχεία που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην αύξηση των καταγεγραμμένων αυτοκτονιών το 2025, αλλά και στην ανάγκη έγκαιρων παρεμβάσεων για εφήβους, νέους και άλλες ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.
Ο κ. Γεωργιάδης επέλεξε να απαντήσει με γενικές αναφορές στους ευρωπαϊκούς δείκτες αυτοκτονιών, στις υπάρχουσες τηλεφωνικές γραμμές υποστήριξης και σε επιμέρους προγράμματα που βρίσκονται σε εξέλιξη. Απέφυγε, ωστόσο, να απαντήσει στο κεντρικό ερώτημα της επίκαιρης ερώτησης: πότε ακριβώς θα εγκριθεί και θα τεθεί σε εφαρμογή η Εθνική Στρατηγική για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας. Δεν παρουσίασε κανένα χρονοδιάγραμμα εφαρμογής. Δεν προσδιόρισε τους μηχανισμούς λογοδοσίας και αξιολόγησης που θα διασφαλίσουν ότι οι πολιτικές πρόληψης παράγουν μετρήσιμα αποτελέσματα.
Ακόμη πιο προβληματική ήταν η επιλογή του Υπουργού να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ουσία των ερωτημάτων στην απόδοση αντιπολιτευτικών κινήτρων. Η πρόληψη της αυτοκτονίας δεν προσφέρεται για επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις.
Πίσω από τους δείκτες και τις στατιστικές υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν βοήθεια, οικογένειες που αγωνιούν και πολίτες που περιμένουν από την Πολιτεία να λειτουργήσει προληπτικά και όχι εκ των υστέρων. Η χώρα χρειάζεται επιτέλους ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο για την πρόληψη της αυτοκτονίας, με σαφείς αρμοδιότητες, χρηματοδότηση, αξιολόγηση και πραγματική λογοδοσία.
Γιατί όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, η απάντηση δεν μπορεί να είναι “γίνονται πολλά” ή “ρωτήστε την τεχνητή νοημοσύνη”. Η απάντηση πρέπει να είναι σχέδιο, ευθύνη και αποτέλεσμα.
