Κοινή ανακοίνωση Στέφανου Παραστατίδη, Βουλευτή Κιλκίς και υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Παιδείας & Σωκράτη Κάτσικα, Γραμματέα του Τομέα Παιδείας ΠΑΣΟΚ –Κίνημα Αλλαγής.
Οι 20.000 λιγότερες αιτήσεις από εκπαιδευτικούς που κατατέθηκαν φέτος στους πίνακες του ΑΣΕΠ από εκπαιδευτικούς για διορισμό ή πρόσληψη στη δημόσια εκπαίδευση συνιστά ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό γεγονός.
Πρόκειται για δραματική υποχώρηση του ενδιαφέροντος για ένταξη στο δημόσιο σχολείο, σε σχέση με κάθε προηγούμενη, αντίστοιχη, διαδικασία.
Η εξέλιξη αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας πορείας σταδιακής απαξίωσης του εκπαιδευτικού λειτουργήματος και επιδείνωσης των όρων άσκησης του εκπαιδευτικού έργου, η οποία εκδηλώνεται με ένταση στα χρόνια της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας
Οι χαμηλοί μισθοί, η αδυναμία αξιοπρεπούς διαβίωσης, ιδιαίτερα για τους νέους εκπαιδευτικούς και τους αναπληρωτές που υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, η υποβάθμιση του παιδαγωγικού τους ρόλου με την υπερφόρτωση με διοικητικά καθήκοντα και η συστηματική υποβάθμιση του κοινωνικού κύρους των εκπαιδευτικών, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον που απομακρύνει ολοένα και περισσότερους νέους εκπαιδευτικούς από το δημόσιο σχολείο.
Η κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το φαινόμενο χωρίς σχέδιο και χωρίς στρατηγική. Δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η απαξίωση των εκπαιδευτικών δεν αποτελεί πρόβλημα ενός επαγγελματικού κλάδου αλλά πρόβλημα της ίδιας της δημόσιας εκπαίδευσης.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή καταγράφεται την ίδια ακριβώς περίοδο κατά την οποία ενισχύεται η ιδιωτική εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται σταθερά ο αριθμός των μαθητών που φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία, ακόμη και σε μια περίοδο δημογραφικής συρρίκνωσης και έντονων οικονομικών πιέσεων για τα ελληνικά νοικοκυριά.
Η ταυτόχρονη αποδυνάμωση της ελκυστικότητας του δημόσιου σχολείου για τους εκπαιδευτικούς και η ενίσχυση της ιδιωτικής εκπαίδευσης διευρύνει τις κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανισότητες, ενισχύει τις διακρίσεις στην πρόσβαση στη γνώση και υπονομεύει τον θεμελιώδη ρόλο του δημόσιου σχολείου ως μηχανισμού κοινωνικής κινητικότητας και ίσων ευκαιριών.
Δεν μπορεί να υπάρξει ποιοτική εκπαίδευση χωρίς εκπαιδευτικούς που να μπορούν να ζουν και να εργάζονται με αξιοπρέπεια. Δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον για τη δημόσια παιδεία όταν το ίδιο το κράτος αδυνατεί να καταστήσει ελκυστικό το λειτούργημα εκείνων που καλούνται να τη στηρίξουν.
Η χώρα χρειάζεται σήμερα ένα σχέδιο που θα περιλαμβάνει ουσιαστική οικονομική ενίσχυση των εκπαιδευτικών, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, στήριξη των νεοδιόριστων και των αναπληρωτών, προοπτική επαγγελματικής εξέλιξης και θεσμική αναγνώριση του ρόλου τους.
Μία στρατηγική που σταδιακά θα οδηγήσει στην αποκατάσταση του κύρους του εκπαιδευτικού λειτουργήματος και τον επαναπροσδιορισμό της παιδαγωγικής αποστολής του σχολείου.
Είναι ώρα για δράση, πριν να είναι οριστικά αργά.
Εάν συνεχιστεί η αδιαφορία της κυβέρνησης και η απαξίωση του σχολείου, η υποβάθμιση της παιδείας, η διεύρυνση των ανισοτήτων και η όξυνση φαινομένων βίας και παραβατικότητας, θα οδηγηθούμε σε ένα πολύ πιο δυσοίωνο μέλλον για τη νέα γενιά και, τελικά, για την ίδια τη χώρα μας συνολικά.
