Ο κ. Δημητριάδης από θέση αφ’ υψηλού στο απυρόβλητο, χάρη στις μεθοδεύσεις συγκάλυψης του θείου του και Πρωθυπουργού, δίνει συνέντευξη επιδιώκοντας την πολιτική του νεκρανάσταση.
Ο «επιτελικός ωτακουστής», (εξουσιοδοτούμενος βάσει της 344 απόφασης, ΦΕΚ 2659/2021, «με εντολή Πρωθυπουργού να υπογράφει έγγραφα, πράξεις και αποφάσεις που αφορούν στην Ε.Υ.Π»), μας πληροφορεί ότι «έγινε θυσία» για να προστατεύσει την κυβέρνηση, την παράταξη, τις μυστικές υπηρεσίες και την πατρίδα(!).
Το Μέγαρο Μαξίμου οφείλει να γνωρίζει ότι πατριωτικό καθήκον δεν είναι η δημιουργία ενός παρακράτους παράνομων παρακολουθήσεων, που έθεσε σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια. Είναι σίγουρα, όμως, η λογοδοσία και η τιμωρία όσων το επινόησαν και χειραγωγούν τους θεσμούς για να εξασφαλίσουν την ασυλία τους.
Πάντως, αυτή η επισήμανση του κ. Δημητριάδη, έχει πολύ ενδιαφέρον:
Όχι μόνο ομολογεί ότι έχει πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων, η οποία προφανώς και ανάγεται στον Πρωθυπουργό αλλά στέλνει μήνυμα σε όλους τους ηθικούς αυτουργούς ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα της πολιτικής αφάνειας για λογαριασμό τους.
Σε ένα κράτος δικαίου, οι μυστικές υπηρεσίες δεν προστατεύονται από τον κ. Δημητρίαδη — προστατεύονται από τη νομιμότητα και τον δημοκρατικό έλεγχο. Η επίκληση της «εθνικής ασφάλειας» για να δικαιολογηθεί η παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων δεν είναι υπευθυνότητα, είναι κανονικοποίηση αυταρχικών πρακτικών. Και η προσπάθεια του κ. Δημητριάδη να εμφανιστούν όσοι ζητούν απαντήσεις, όπως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης, ως «τοξικοί» ή υποκινούμενα «κέντρα», είναι η κλασικότερη μέθοδος πολιτικής υπεκφυγής: όταν δεν μπορείς να υπερασπιστείς τις πράξεις σου, επιτίθεσαι σε όσους τις αποκαλύπτουν.
Δεδομένου ότι αποφάσισε να σπάσει δημοσίως τη σιωπή του, ας μας απαντήσει σε μερικά ερωτήματα που δεν του τέθηκαν:
Ως προϊστάμενος της ΕΥΠ σύμφωνα με τα καθήκοντα του: γιατί παρακολουθούνταν ο κ. Χατζηδάκης, ο κ. Μυλωνάκης και στενοί τους συνεργάτες; «Προστατευόταν» η πατρίδα και τότε;
Γνωρίζει τον κ. Ντίλιαν; Τι έχει να πει για τους ισχυρισμούς του ότι συνεργάζεται μόνο με κυβερνήσεις και κρατικές αρχές;
Πώς εξηγεί τους κοινούς στόχους ΕΥΠ-predator;
Ως νομικός πώς κρίνει το γεγονός ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κ. Τζαβέλλας, που άφησε την υπόθεση στο αρχείο είχε άμεση εμπλοκή στην υπόθεση καθώς με την υπογραφή του εκτελούνταν υποκλοπές;
Όσο αποφεύγει να απαντά στα επίμονα ερωτήματα, δεν δείχνει θάρρος αλλά θράσος. Το ότι αντί να λογοδοτεί, επιδιώκει εμφανή πολιτικό ρόλο, είναι το κορυφαίο στιγμιότυπο της παρακμής που βιώνει η χώρα .
Ο κ.Δημητριάδης δεν ήταν ένας απλός κομματικός στρατιώτης που «θυσιάστηκε». Ήταν ο πλέον στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, ο πιο ισχυρός παρασκηνιακός παράγοντας της κυβέρνησης, και το κεντρικό πολιτικό πρόσωπο του Μεγάρου Μαξίμου την περίοδο που εξελισσόταν το σκάνδαλο. Γενικόλογες αναφορές σε «πολιτική ευθύνη» και «διαπλοκή» δεν αρκούν. Οφείλει να σταθεί μπροστά στη Δικαιοσύνη και να δώσει συγκεκριμένες, δημόσιες, καταγεγραμμένες απαντήσεις για τον ρόλο του και όσα υποστηρίζει.
Στη νέα εξεταστική επιτροπή για τις υποκλοπές, ο Γρηγόρης Δημητριάδης πρέπει να είναι το πρώτο πρόσωπο που θα κληθεί να καταθέσει.
Η μάχη με το σκοτάδι είναι υπαρξιακή για το μέλλον της δημοκρατίας στη χώρα μας.
Εκλογές εδώ και τώρα για νικήσει το φως οριστικά.
