Ομιλία Δ. Μάντζου, Βουλευτή Επικρατείας & υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Εξωτερικών στη συζήτηση επί του Κρατικού Προϋπολογισμού 2026
Ακούγοντας τις τοποθετήσεις πολλών συναδέλφων της πλειοψηφίας, αλλά και ορισμένων Υπουργών, διαφαίνεται η αλήθεια. Αδύναμοι ή απρόθυμοι να υπερασπίσουν ένα κυβερνητικό αφήγημα που απλώς στερείται κοινωνικής βάσης.
Πώς να διαφημίσεις μια επιτυχία που δεν αφορά στην κοινωνία;
Γνωρίζουν την επιδείνωση στην κρίση αξιοπρεπούς διαβίωσης, στην ακρίβεια στα βασικά αγαθά, την αγροτική κρίση, τις περιφερειακές και κοινωνικές ανισότητες που οξύνονται.
Προσπαθούν γι’ αυτό να αντλήσουν νομιμοποίηση για τις επιλογές τους από τη σύγκριση με τα πολύ δύσκολα χρόνια που προηγήθηκαν.
Τον τόνο έθεσε ο ίδιος ο γενικός εισηγητής της πλειοψηφίας την πρώτη ημέρα συνεδρίασης. Επικαλέστηκε, μάλιστα, και ιστορικούς όρους:
«Καλό κουράγιο» μας είπε ο O. Rehn. Μήπως θυμάστε γιατί χρειάστηκε αυτό το κουράγιο; Ποιος μας το επέβαλε;
Είπε και για το Game Over του J.C. Juncker. Ναι ειπώθηκε. Αλλά ποιο Game ήταν over; Ποιο παιχνίδι τελείωσε; Ποιος έπαιζε και με ποιον;
Θυμάστε; The Game is Over. We need serious statistics.
Τα Greek Statistics, η απάτη. Αυτό τελείωσε.
Οι ανεξέλεγκτες σπατάλες. Η αδιαφάνεια.
Τα ψέματα για τη θωρακισμένη οικονομία. Αυτά τελείωσαν.
Τα δίδυμα ελλείμματα, η εκτίναξη των δημοσίων δαπανών, η ουσιαστική πτώχευση της χώρας, με ευθύνη και υπογραφή της ΝΔ, του ίδιου ακριβώς κόμματος που σήμερα κυβερνά σαν να μην κυβέρνησε ποτέ πριν. Και δεν έχει αναλάβει ίχνος πολιτικής ευθύνης.
Μόνο επιμένετε στα ίδια και τα ίδια: Λέτε ότι το ΠΑΣΟΚ έφερε το μνημόνιο.
Αλήθεια, την ίδια άποψη έχει ο Υπουργός Οικονομικών, ο Πρόεδρος του Eurogroup; Αλήθεια, πού ήταν τότε ο κ. Πιερρακάκης;
Ο νέος Πρόεδρος του Eurogroup αναγνωρίζει ως έγκυρη την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το δημόσιο χρέος και τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας -Ιανουάριος 2010-, που κατατίθεται στα πρακτικά; Αναγνωρίζει το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2014 για τη λειτουργία της τρόικας στην ευρωζώνη, που κατατίθεται στα πρακτικά;
Τα αναγνωρίζει όλα αυτά; Συμφωνεί με όλα αυτά; Ή με την άποψη του κ. Μαρινάκη, του κ. Γεωργιάδη και του κ. Μητσοτάκη;
Αλήθεια, αν είχαμε ψηφίσει όλοι όπως ψήφισε ο σημερινός Πρωθυπουργός και η ΝΔ τον Μάιο του 2010, θα ήμασταν τώρα μέλος του Eurogroup;
Εμείς είμαστε εδώ, σταθερά στις αξίες μας. Σε αυτές εδώ τις ίδιες θέσεις, που μόνοι τότε, με Πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου δώσαμε τον αγώνα να κρατήσουμε ζωντανή και όρθια τη χώρα και την κοινωνία μας.
Δεν είμαστε μικρόψυχοι σήμερα, δεν ήμασταν λιγόψυχοι τότε.
Όχι σε μας λοιπόν μαθήματα συνέπειας και σύνεσης.
Η αίθουσα αυτή έχει ιστορία.
Τα λέω αυτά διότι σήμερα συζητούμε τον προϋπολογισμό του 2025 και κάποιοι επιμένουν να γυρίζουν το ρολόι πίσω στο 2010. Ακυρώνουν τις θυσίες και τις στερήσεις ενός ολόκληρου λαού δέκα και πλέον χρόνια. Για να χτίσουν ένα μυωπικό κομματικό αφήγημα.
Διότι κάποιοι -η ΝΔ δηλαδή- δεν θέλει να μιλήσουμε για το πραγματικό διακύβευμα:
Για την αναιμική κι αβέβαιη ανάπτυξη.
Για τις άμεσες επενδύσεις χωρίς παραγωγική αξία.
Για τα ελλείμματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.
Για το πραγματικό εισόδημα και την αγοραστική δύναμη των πολιτών που δεν αντέχουν στην ακρίβεια.
Για την απώλεια ευκαιριών και πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Που κι αυτό τελειώνει, μαζί με τις μεγάλες υποσχέσεις.
Για την αδιαφάνεια, τη διαφθορά και την ευνοιοκρατία.
Και κυρίως για να μη μιλήσουμε για τον λόγο που αυτό συμβαίνει. Για τον λόγο για τον οποίο η όποια δημοσιονομική κατάσταση δεν μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για όλους: την προβληματική λειτουργία των θεσμών.
Αυτό αντικατοπτρίζεται σε κάθε πτυχή δημόσιας πολιτικής. Ακόμη και στην εξωτερική υπόσταση και παράσταση της χώρας.
Η λειτουργία των θεσμών, και όλα όσα αυτή φέρνει: κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική συνοχή, περιφερειακή σύγκλιση, συνιστούν κρίσιμους συντελεστές ισχύος.
Μια χώρα που εμφανίζεται αδύναμη θεσμικά στο εσωτερικό της, θα είναι και στις διεθνείς σχέσεις το ίδιο επισφαλής. Χωρίς υψηλή στρατηγική, χωρίς συνεκτική πολιτική ασφάλειας, χωρίς την ελάχιστη συναντίληψη των πολιτικών κομμάτων, χωρίς την ουσιώδη διαβούλευση.
Μια χώρα που βαυκαλίζεται αγοράζοντας όπλα, χωρίς καν να αναπτύσσει τη δική της αμυντική βιομηχανία. Μια χώρα που θεωρεί τη διπλωματία πολυτέλεια.
Που η Κυβέρνησή της εκφράζεται από υπουργούς που αμφισβητούν το διεθνές δίκαιο ως πολυτέλεια -ενώ είναι η προστασία της χώρας μας-, που μας λένε ότι κακώς αναγνωρίζουμε διεθνή δικαστήρια.
Μια τέτοια χώρα σαν κι αυτή, σαν τη δική μας, δεν είναι μια χώρα που οδηγεί με βεβαιότητα σε καλύτερες ημέρες για τους πολίτες της. Προσοχή, για όλους του πολίτες. Όχι για λίγους που είναι ήδη ισχυροί και θέλουν να γίνουν ισχυρότεροι. Αλλά για όλους.
Κι αυτό εκφράζεται και στον αδύναμο προϋπολογισμό για την εξωτερική πολιτική και φέτος. Παρά τη γεωπολιτική ταυτότητα και την εκτεταμένη διασπορά της Ελλάδας. Που δείχνει και πάλι να αγνοεί την ανάγκη για σημαντική αύξηση των δαπανών που ενισχύουν την παρουσία της Ελλάδας παντού στον κόσμο, αλλά και την ενεργητική συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς.
Είμαστε μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας ΟΗΕ -ποτέ δεν εξηγήθηκε εδώ τι πετύχαμε με αυτό.
Ετοιμαζόμαστε σε ενάμιση χρόνο να αναλάβουμε την Προεδρία Συμβουλίου ΕΕ. Πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτό. Ποιες θα είναι οι δικές μας θέσεις, για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική, για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο και την ανάγκη ισορροπίας των αμυντικών δαπανών με κοινωνικά ταμεία και πολιτικές συνοχής, για τη διεύρυνση, για τη μετανάστευση και το άσυλο.
Και ναι αυτό έχει εφαρμογή και στην οικονομική διπλωματία.
Πώς προσελκύει η χώρα ξένες επενδύσεις παραγωγικές; Σε ποιο περιβάλλον; Με ποιο παραγωγικό πρότυπο; Σε κλειστές αγορές; Ή μήπως οι αγορές ακινήτων στις πόλεις ή ακόμη και σε κρίσιμες περιοχές της χώρας από συμφέροντα τρίτων χωρών δημιουργούν θέσεις εργασίας; Ή μήπως είναι παραγωγικές οι επενδύσεις στο real estate που εντείνουν τη στεγαστική κρίση;
Στον σημερινό κόσμο της ανασφάλειας, με την παγκόσμια οικονομία να μετατρέπεται σε όπλο, χωρίς συνεκτική στρατηγική ασφάλειας, χωρίς σχέδιο, η Ελλάδα θα υποβιβαστεί σε πεδίο ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, ερήμην των πολιτών της.
Διεθνείς συμμαχίες δεν είναι οι χαριστικές πράξεις σε επιχειρηματικό επίπεδο.
Κι όμως, συμφωνίες έρχονται και θα έρχονται χωρίς να τις γνωρίζουν καν οι Υπουργοί. Το Υπουργείο Εξωτερικών είναι απόν. Όλα αποφασίζονται από άλλα υπουργεία.
Και δεν εξηγεί κανείς τι επιδιώκεται, για ποιον, αν παράγεται όφελος για τη χώρα, ποιες είναι οι συνέπειες για τη δική μας ασφάλεια, αν υπάρχει πολιτική ασφάλειας.
Κι έτσι, η χώρα στερείται μιας σπουδαίας, καταλυτικής, παραμέτρου: Την ίδια την ιδιοκτησία των πολιτικών που ακολουθεί. Να είναι η χώρα μας δηλαδή εκείνη που αποφασίζει με βάση τις δικές της αξίες και το δικό της συμφέρον. Ότι ο μόνος που χαράσσει και υλοποιεί πολιτική είναι η Κυβέρνηση που αποφασίζει με διαφάνεια, εξηγεί τους στόχους της και λογοδοτεί μόνο στη Βουλή και τον λαό. Κι αυτό έχει, πράγματι, σοβαρές διαβρωτικές συνέπειες στην ίδια την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτεία μας.
Καταψηφίζοντας τον προϋπολογισμό, καταψηφίζουμε την έλλειψη της αναγκαίας πολιτικής ασφάλειας για τη χώρα μας, αλλά και την ίδια την προβληματική λειτουργία των θεσμών, που προκαλεί την έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης.
Μια χώρα μπορεί να είναι ισχυρή και πραγματικά ασφαλής μόνο όταν είναι κοινωνικά δίκαιη.
