Ο κ. Τσίπρας έθεσε ως κεντρικό δίλημμα «διαφθορά ή εντιμότητα» και μίλησε για μια «ηθική επανάσταση» με τρεις λέξεις: διαφάνεια, έλεγχος, λογοδοσία.
Αλλά ποια διαφάνεια, όταν έχει δημιουργήσει έναν προσωποπαγή φορέα χωρίς να γνωρίζουμε με σαφήνεια τις πηγές χρηματοδότησής του;
Ποιος έλεγχος ασκήθηκε όταν ήταν πρωθυπουργός; Υπήρξαν διαδικασίες ελέγχου στην κυβέρνησή του και στο κόμμα του;
Γιατί σήμερα, για κάθε λάθος, αποδίδει την ευθύνη στα στελέχη και στους υπουργούς του, τους οποίους έναν έναν αποκηρύσσει. Αν όλοι γύρω του έφταιγαν, ποιος τους επέλεξε, ποιος τους συντόνιζε και ποιος είχε την τελική πολιτική ευθύνη;
Και ποια λογοδοσία, όταν έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο χωρίς μία ουσιαστική συγγνώμη και χωρίς έναν ειλικρινή απολογισμό των δικών του ευθυνών — μόνο των ευθυνών των άλλων;
Όταν καταρρέει το ίδιο το ηθικό θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείς την επιστροφή σου, πόσο αξιόπιστα μπορούν να είναι όλα τα υπόλοιπα; Πριν μιλήσει κανείς για «ηθική επανάσταση», οφείλει να ξεκινήσει από τη δική του αυτοκριτική. Διαφορετικά, δεν πρόκειται για ηθική επανάσταση· πρόκειται για επικοινωνιακή επανατοποθέτηση.
