Ομιλία Παύλου Χρηστίδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας: «Προσωπικός Βοηθός, Πρώιμη Παρέμβαση και λοιπές ενεργητικές πολιτικές για άτομα με αναπηρία, ρυθμίσεις στεγαστικής πολιτικής και άλλες διατάξεις»
Κύριε Πρόεδρε,
Δεν κατάλαβα, από όσα είπε – ή μάλλον δεν είπε η κυρία Υπουργός – αν σκοπεύει η κυβέρνηση να επαναφέρει τη 13η σύνταξη κάποια στιγμή το επόμενο διάστημα. Εάν, δηλαδή, αυτά που έχουμε καταθέσει ως δέσμη προτάσεων αποτελούν προτάσεις που απορρίπτει άπαξ δια παντός ή εάν σκοπεύει η Νέα Δημοκρατία, έστω και μία στο εκατομμύριο, να κάνει αυτά ακριβώς που έχει κάνει σε μια σειρά ζητημάτων όλο το τελευταίο χρονικό διάστημα.
Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της πρακτικής είναι το ζήτημα των συντάξεων χηρείας. Και επειδή πράγματι βρίσκονται σήμερα εδώ εκπρόσωποι των συνταξιούχων χηρείας, εκείνες και εκείνοι που πήραν την πρωτοβουλία να αγωνιστούν δικαστικά, καλό θα ήταν η κυρία Κεραμέως, πριν κουνήσει το δάχτυλο στα κόμματα της αντιπολίτευσης και ακόμη περισσότερο στο ΠΑΣΟΚ, να θυμηθεί τι έλεγε η ίδια και ο κύριος Μητσοτάκης, όταν βρίσκονταν στην αξιωματική αντιπολίτευση, για την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου.
Τι έλεγαν η ίδια, ο κύριος Μητσοτάκης και ο κύριος Μαρινάκης, όταν πριν από έναν χρόνο, με αφορμή τη «Μαύρη Βίβλο» του ΠΑΣΟΚ, ειρωνεύονταν ότι έχουμε βρει τα «πράσινα λεφτόδεντρα»; Και έναν χρόνο μετά έρχονται να υιοθετήσουν σειρά προτάσεων που έχει καταθέσει το ΠΑΣΟΚ για κρίσιμα ζητήματα.
Ζητήματα που δεν αφορούν την κομματική αντιπαράθεση. Ας μη γελιόμαστε, κύριοι συνάδελφοι. Δεν πρόκειται για το αν ένα κόμμα φέρνει μία τροπολογία και ένα άλλο την ψηφίζει. Πρόκειται για τις ζωές των συμπολιτών μας. Και σε αυτό που σήμερα η κυβέρνηση αρνείται να απαντήσει είναι ότι οποιοδήποτε μέτρο φέρνει, έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και έχει πολύ μικρή επίδραση στην καθημερινότητα των πολιτών.
Αυτό συμβαίνει και με τις συντάξεις χηρείας, τις οποίες, προφανώς, όπως και κάθε μέτρο που έστω και ελάχιστα βελτιώνει τη ζωή των συμπολιτών μας, το στηρίζουμε. Όπως έχουμε στηρίξει και όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Η κυρία Κεραμέως, όμως, επέλεξε να μην απαντήσει σε κάτι που έθεσα ξανά από αυτό εδώ το βήμα. Είπε ψέματα στον ελληνικό λαό. Όπως ψέματα είπαν και ο κύριος Γεωργιάδης και οι σύμβουλοί του για το τι ψηφίσαμε σχετικά με τα βαρέα και ανθυγιεινά των νοσηλευτών.
Και επαναφέρω το ζήτημα, γιατί δεν δικαιούνται εκείνοι που λένε τόσο ωμά ψέματα να έρχονται και να ζητούν τον λόγο από όλους εμάς, που καταθέτουμε συγκεκριμένες προτάσεις.
Στη συζήτηση επαναφέρουμε και τις προτάσεις που αφορούν τους συνταξιούχους πριν από το 2016, αλλά και τους συνταξιούχους του ΟΓΑ, τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες, λαμβάνουν ελάχιστα χρήματα κάθε μήνα και για τους οποίους η κυβέρνησή σας δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα.
Εμείς έχουμε καταθέσει προτάσεις. Αν θέλετε, ως κακοί μαθητές, μπορείτε να τις αντιγράψετε, αφού δικές σας προτάσεις δεν φέρνετε, και να προσπαθήσετε να τις υλοποιήσετε με τρόπο που να φέρνει πραγματικά αποτελέσματα.
Αποτελέσματα όπως αυτά που έχουν φέρει οι σοβαρές κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι δεν φοβούνται να πάρουν τον λόγο ακόμη και όταν τα θέματα είναι δύσκολα και απασχολούν έντονα την ελληνική κοινωνία.
Έρχεται, λοιπόν, σήμερα η κυβέρνηση να ασχοληθεί με μία σειρά ζητημάτων που αφορούν τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο. Είπα και στην παρέμβασή μου πόσο εντυπωσιακό είναι ο κύριος Γεωργιάδης να αισθάνεται την ανάγκη να παρεμβαίνει σε έναν φορέα όπως ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος. Άλλη φορά μπορεί να είναι το Τεχνικό Επιμελητήριο, άλλη φορά ένας Δικηγορικός Σύλλογος.
Τι είναι αυτό που σας δίνει το δικαίωμα να κάνετε μία τόσο ωμή παρέμβαση; Και, για τα πρακτικά, καταθέτω όσα αναφέρουν οι Ευρωπαίοι συνάδελφοι των Ελλήνων ιατρών. Τι λένε, λοιπόν, οι εκπρόσωποί τους, κυρία Κεραμέως; Ότι η παρέμβαση του κυρίου Γεωργιάδη κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση.
Φαντάζομαι ότι, ως Υπουργός Εργασίας και ως εκείνη που συχνά επικαλείται τη σημασία των συλλογικοτήτων, θα βρείτε να πείτε δύο κουβέντες και γι’ αυτό.
Και, φυσικά, μπαίνοντας στην ουσία της συζήτησης, κύριε Πρόεδρε, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε μία ακόμη εκκωφαντική σιωπή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Εύχομαι η κυρία Μιχαηλίδου, η κυρία Ράπτη, αλλά και η κυρία Κεραμέως, η οποία ενδεχομένως θα ζητήσει να μου απαντήσει επί προσωπικού, να βρουν να πουν μία κουβέντα για τον δήμαρχο του Άργους, ο οποίος εξέδωσε ένα ιδιότυπο «ποινικό πόρισμα» αναφερόμενος στο αν έπρεπε ή όχι να υπάρξει προφυλάκιση.
Όμως, ο δήμαρχος Άργους έκανε και κάτι ακόμη. Επί της ουσίας, κατέστησε τη μητέρα μέρος της ευθύνης. Τι είπε; Ότι φταίει η μητέρα που άφησε ένα παιδί, το οποίο βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού, να οδηγήσει.
Λέω, λοιπόν, ότι η κυβέρνησή σας έχει βαριά ευθύνη, διότι έχει εκθρέψει τέτοιου είδους λογικές. Και έχει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη, όταν αυτές οι λογικές εμφανίζονται, να μην τις απορρίπτει.
Δεν βρίσκετε ούτε μία κουβέντα να πείτε; Ο κύριος Μαρινάκης, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, και ο καθένας και η καθεμία από εσάς έχετε τη δυνατότητα να παρεμβαίνετε καθημερινά στα τηλεοπτικά πάνελ, στα ραδιόφωνα και στη Βουλή.
Σας ρωτώ, λοιπόν. Θα βρείτε μία κουβέντα να πείτε για όσα δήλωσε το κομματικό μέλος της Νέας Δημοκρατίας και δήμαρχος Άργους για την υπόθεση του Θοδωρή, που δολοφονήθηκε με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε;
Θα πείτε κάτι στην ομιλία σας, κυρία Κεραμέως; Θα απορρίψετε ρητά αυτές τις λογικές ή θα σιωπήσετε και πάλι, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα;
Διότι είναι χρήσιμη η συζήτηση για τον προσωπικό βοηθό και την πρώιμη παρέμβαση. Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Αρκεί, όμως, οι πολιτικές που εφαρμόζετε να συνάδουν με όσα διακηρύσσετε.
Τι περιλαμβάνει η έννοια του προσωπικού βοηθού και της πρώιμης παρέμβασης; Το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει με αξιοπρέπεια, να συμμετέχει ισότιμα στην κοινωνία και να μη νιώθει αόρατος.
Αυτό κάνατε στην περίπτωση του Άργους με τη σιωπή σας; Εκεί όπου δολοφονήθηκε ένας νέος άνθρωπος, μόλις 20 ετών, που βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού;
Και αναρωτιέμαι σήμερα. Τι νόημα έχουν όλα όσα καλούμαστε να ψηφίσουμε σε αυτή την αίθουσα, όταν ένας άνθρωπος με αναπηρία εξακολουθεί να φοβάται; Τι νόημα έχουν οι νόμοι, όταν η διαφορετικότητα παραμένει ακατανόητη για εσάς και για τις υπηρεσίες του κράτους; Τι νόημα έχει να μιλάμε για συμπερίληψη, αν το ίδιο το κράτος δεν εκπαιδεύεται να αναγνωρίζει και να σέβεται τη διαφορετικότητα;
Είναι προφανές ότι η Δικαιοσύνη οφείλει να κάνει τη δουλειά της μέχρι τέλους και όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Όμως, και η Βουλή των Ελλήνων έχει ένα χρέος. Να μπορούμε όλοι να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.
Γιατί η συζήτηση για την αναπηρία δεν αρχίζει και δεν τελειώνει σε μία κάρτα, σε ένα επίδομα ή σε μία υπουργική απόφαση. Είναι μία συζήτηση για το πώς αντιμετωπίζουμε τον συνάνθρωπό μας κάθε μέρα.
Εδώ, στη Νέα Δημοκρατία, φοβάστε να πείτε το οτιδήποτε για τους δικούς σας ανθρώπους. Φοβάστε να τοποθετηθείτε, μήπως και διαταραχθεί η πολιτική ισορροπία που έχετε επιλέξει να διαμορφώνετε.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό. Έχετε κάνει ό,τι περνά από το χέρι σας για να χτιστεί ένα κράτος που να σέβεται ότι όλες οι ζωές έχουν την ίδια αξία;
Εμείς, κυρία Υπουργέ, δεν ήρθαμε εδώ για να μηδενίσουμε τα πάντα. Το γνωρίζετε πολύ καλά. Έχουμε επανειλημμένα πει ουσιαστικά «ναι» και ουσιαστικά «όχι».
Θα πούμε «ναι» σε όσα πραγματικά βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων και «όχι» σε όσα την επιδεινώνουν ή σε όσα φέρνετε πρόχειρα, αποσπασματικά και με τη λογική ότι «θα τα λύσουμε αργότερα».
Αυτό είναι το δίλημμα που θέτει το παρόν νομοσχέδιο. Περιλαμβάνει θετικές διατάξεις, κάτι που αναγνώρισε με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο και ο εισηγητής μας, ο Πέτρος Παππάς.
Η μονιμοποίηση του προσωπικού βοηθού είναι ένα πάγιο αίτημα πολλών συλλογικοτήτων. Η πρώιμη παρέμβαση είναι μία πολιτική που μπορεί να αλλάξει ζωές. Η κάρτα αναπηρίας μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά.
Υπάρχει, όμως, ένα μεγάλο «αλλά». Έχουμε κουραστεί από δικαιώματα που σταματούν εκεί όπου αρχίζει ή τελειώνει ο προϋπολογισμός, όπως συνηθίζετε να επικαλείστε.
Ακριβώς όπως συνέβη με τις συντάξεις χηρείας, όταν μας λέγατε ότι «δεν το επιτρέπει ο προϋπολογισμός» και σήμερα ξαφνικά ανακαλύπτετε ότι μπορεί να το επιτρέψει.
Οι πολίτες έχουν κουραστεί να ακούν για δικαιώματα που σταματούν εκεί όπου σταματά ο προϋπολογισμός και για καθολικές πολιτικές που κάθε άλλο παρά καθολικές είναι.
Η καθολικότητα δεν μπορεί να περιορίζεται στον τίτλο ενός νομοσχεδίου. Πρέπει να αποτελεί βασική πολιτική αρχή.
Το ίδιο ισχύει και για τον προσωπικό βοηθό, ο οποίος είναι κομβικός για να μπορέσει ένας άνθρωπος να εργαστεί, να σπουδάσει, να κυκλοφορήσει, να αποφασίσει ο ίδιος για τη ζωή του και να είναι πραγματικά ελεύθερος.
Τι του λέτε, όμως, σήμερα; Ότι «δεν χωράς στον προϋπολογισμό». Και όταν συμβαίνει αυτό, προσβάλλεται η αξιοπρέπειά του.
Εάν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανεξάρτητη διαβίωση, τότε πρέπει να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα στην ένσταση, στην επαναξιολόγηση και στη συνέχεια της υποστήριξης.
Διότι εδώ συζητάμε και με όρους εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας. Οι πολίτες θέλουν να αισθάνονται ότι το κράτος λειτουργεί, ότι οι θεσμοί λειτουργούν, ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί και ότι υπάρχουν κανόνες που ισχύουν για όλους. Όχι ότι το κράτος, μέσω των ΚΕΠΑ, εξακολουθεί να ταλαιπωρεί ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα.
Αυτή είναι η λογική που οφείλουμε να υπηρετούμε.
Και θέλω να πω, κύριε Πρόεδρε, κλείνοντας, ότι η σημερινή συζήτηση δεν διεξάγεται στο πλαίσιο μιας συνηθισμένης κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης.
Ξέρετε πολύ καλά τι θα κάνουμε, κυρία Κεραμέως. Δεν είστε σε θέση ούτε να μας κάνετε ανάκριση ούτε να μας παραδώσετε μαθήματα κοινοβουλευτισμού. Κάθε φορά που έρχεστε εδώ, εάν δεν γνωρίζετε τι προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής, καλό θα ήταν να τον διαβάζετε.
Εμείς θα επιλέξουμε πότε και με ποιον τρόπο θα ανακοινώσουμε τι πρόκειται να ψηφίσουμε.
Και αντί να έρχεστε εδώ για να απαντάτε επί προσωπικού, βρείτε κάτι να πείτε για το Άργος. Βρείτε κάτι να πείτε για τη 13η σύνταξη. Βρείτε κάτι να πείτε για τα fake news που υιοθετεί η κυβέρνησή σας.
