Την ανάγκη να μετατοπιστεί η δημόσια πολιτική από την καταστολή στην πρόληψη, όσον αφορά την ανήλικη παραβατικότητα, ανέδειξε ο Βουλευτής Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Υπεύθυνος Κ.Τ.Ε. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Αντιπρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Ιλχάν Αχμέτ, κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα τους ανηλίκους που έρχονται αντιμέτωποι με το σωφρονιστικό σύστημα.
Ο κ. Αχμέτ τόνισε ότι πίσω από σχεδόν κάθε ανήλικο που φτάνει ενώπιον της Δικαιοσύνης βρίσκεται μια ιστορία φτώχειας, κοινωνικού αποκλεισμού, παραμέλησης ή αποτυχίας των θεσμών να παρέμβουν έγκαιρα. Όπως υπογράμμισε, «κανένα παιδί δεν γεννιέται παραβάτης», επισημαίνοντας ότι η συζήτηση για τους ανήλικους στις φυλακές είναι πρωτίστως μια συζήτηση για την αποτελεσματικότητα του κοινωνικού κράτους.
Αναφερόμενος στα πρόσφατα στοιχεία της UNICEF και της Eurostat, σημείωσε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει ιδιαίτερα ανησυχητικούς δείκτες παιδικής φτώχειας και κοινωνικής στέρησης, γεγονός που αυξάνει τους παράγοντες κινδύνου για κοινωνική περιθωριοποίηση και παραβατικότητα.
Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ υπενθύμισε ότι τόσο το ελληνικό όσο και το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο αντιμετωπίζουν τη στέρηση της ελευθερίας των ανηλίκων ως έσχατο μέτρο, με βασικό στόχο την κοινωνική επανένταξη και όχι την τιμωρία. Παράλληλα, ανέδειξε τις ελλείψεις σε δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, υπηρεσίες ψυχικής υγείας και μηχανισμούς προστασίας παιδιών υψηλής ευαλωτότητας.
Παρουσιάζοντας τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, ο Ιλχάν Αχμέτ ζήτησε:
-τη δημιουργία ολοκληρωμένου εθνικού δικτύου έγκαιρης παρέμβασης για παιδιά σε κίνδυνο
-την ενίσχυση εναλλακτικών μέτρων αντί της κράτησης, με έμφαση στην αποκαταστατική δικαιοσύνη, την εκπαίδευση και την ψυχοκοινωνική υποστήριξη,
-και την υλοποίηση ενός ισχυρού εθνικού σχεδίου για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας, σε πλήρη εναρμόνιση με την Ευρωπαϊκή Εγγύηση για το Παιδί.
Κλείνοντας την παρέμβασή του, υπογράμμισε ότι το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο αυστηρά τιμωρείται ένας ανήλικος όταν παραβιάζει τον νόμο, αλλά τι έχει πράξει η Πολιτεία ώστε να αποτρέψει το παιδί από το να φτάσει σε αυτό το σημείο, τονίζοντας χαρακτηριστικά:
«Μια δημοκρατική κοινωνία δεν μετριέται από τον αριθμό των παιδιών που φυλακίζει. Μετριέται από τον αριθμό των παιδιών που καταφέρνει να προστατεύσει».
