Η τραγική ανθρωποκτονία του 17χρονου Ρομά από σφαίρα αστυνομικού στη Βοιωτία, έρχεται να προστεθεί στις ανθρωποκτονίες από αστυνομικούς του 18χρονου Ρομά Νίκου Σαμπάνη στο Πέραμα το 2021 και του 16χρονου Ρομά Κώστα Φραγκούλη στη Θεσσαλονίκη το 2022.
Η πυκνότητα των ανθρωποκτονιών που συμβαδίζει με την ομοιότητα των συνθηκών (καταδίωξη οχήματος – επιβαίνοντες ανήλικοι ή νεαροί Ρομά – θάνατος από όπλο) δεν εμφανίζει πια τα χαρακτηριστικά ενός τυχαίου γεγονότος, αλλά μια επαναληπτικότητα που σοκάρει.
Δεν είναι δυνατόν ήδη μετά το πρώτο τραγικό περιστατικό το 2021 να θρηνούμε -με σχεδόν τον ίδιο τρόπο- ανήλικα θύματα.
Αν όλα αυτά δεν συνιστούν μια άνωθεν καλλιεργημένη νοοτροπία όπου ο Έλληνας αστυνομικός μετατρέπεται σε σερίφη με δικαίωμα να σκοτώνει, τότε οπωσδήποτε συνιστούν μια πλήρη κατάπτωση του υπηρεσιακού επαγγελματισμού, όπου ο Έλληνας αστυνομικός αδυνατεί να κάνει απλή χρήση του όπλου του και των κανόνων καταδίωξης, που απαγορεύουν αυτή τη χρήση όταν δεν απειλείται ανθρώπινη ζωή.
Και στις δύο περιπτώσεις η κυβερνητική ευθύνη είναι απόλυτη και ο κίνδυνος θανάτου ή βαρύτατου τραυματισμού για κάθε πολίτη, είναι παρών και διαρκής.
Μάλιστα, η πλήρης απάθεια και η σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη τις ανθρωποκτονίες από αστυνομικούς, καταδεικνύει μια κυβερνητική κουλτούρα που η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν έχει οποιαδήποτε σημασία.
Εκτός και αν η κυβέρνηση ενθαρρύνεται να συντηρεί αυτή τη στάση της από τον ρατσιστικό μαζικό οχετό των διαδικτυακών σχολίων που επικροτούν τους θανάτους των Ρομά και για τα οποία σχόλια απορούμε γιατί μέχρι τώρα δεν έχει παρέμβει η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.
