Η μνήμη των 57 θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας δεν ξεθωριάζει· αντιθέτως, λειτουργεί ως διαρκής υπενθύμιση του θεσμικού και ηθικού χρέους για Δικαιοσύνη. Με πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και απόδοση ευθυνών σε όλα τα επίπεδα.
Αντί, όμως, η Πολιτεία να σταθεί στο ύψος αυτής της υποχρέωσης, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κυνική επιχείρηση εκ μέρους της κυβέρνησης συγκάλυψης ευθυνών πολιτικών προσώπων, όπως άλλωστε έκαναν εργαλειοποιώντας το άρθρο 86 και σε άλλες υποθέσεις για τις οποίες έχουν έρθει δικογραφίες στη Βουλή. Με αποκλειστική υπαιτιότητα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, η εξεταστική επιτροπή εκφυλίστηκε σε διαδικασία-παρωδία, ενώ η απονευρωμένη προανακριτική κατέληξε στην παραπομπή του αρμόδιου υπουργού για πλημμεληματικού χαρακτήρα αδίκημα.
Η απώλεια ανθρώπινων ζωών στον 21ο αιώνα, εξαιτίας της σύγκρουσης δύο τρένων που κινούνταν στην ίδια γραμμή, συνιστά από μόνη της συντριπτική αποτυχία του κρατικού μηχανισμού, ιδιαίτερα σε μια χώρα που έχει ελάχιστες λειτουργικές σιδηροδρομικές γραμμές. Εξίσου εξοργιστική, όμως, είναι κάθε απόπειρα αμνήστευσης ή υποβάθμισης των πολιτικών ευθυνών που συνδέονται με αυτή την τραγωδία. Δεν είναι, λοιπόν, παράλογο να πλανάται στην κοινωνία ένα διάχυτο αίσθημα ατιμωρησίας.
Η ουσιαστική Δικαιοσύνη, όμως, δεν εξαντλείται στην ποινική της διάσταση. Προϋποθέτει και θωράκιση των κρατικών υποδομών. Δυστυχώς, η ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης για δομική αναμόρφωση του σιδηροδρομικού δικτύου σπαταλήθηκε με ευθύνη της κυβέρνησης. Με αποτέλεσμα, ο εκσυγχρονισμός των σιδηροδρόμων να περιορίζεται σε διακηρύξεις χωρίς απτό αντίκρισμα.
Τρία χρόνια μετά τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, το συμπέρασμα προβάλλει αμείλικτο: Τα Τέμπη συμβολίζουν την ηθική, πολιτική και θεσμική χρεοκοπία της Νέας Δημοκρατίας. Όσο δεν φωτίζονται όλες οι πτυχές του δυστυχήματος και παρεμποδίζεται η ουσιαστική απόδοση ευθυνών, η εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αποκατασταθεί. Και χωρίς εμπιστοσύνη, η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας αποδυναμώνεται. Ο σεβασμός στη μνήμη των 57 θυμάτων και των οικογενειών τους επιβάλλει ένα αδιαπραγμάτευτο χρέος: πλήρη δικαιοσύνη και συγκροτημένο σχέδιο για έναν σύγχρονο, ασφαλή σιδηρόδρομο που ανταποκρίνεται στα ευρωπαϊκά πρότυπα και, πρωτίστως, στην αξία της ανθρώπινης ζωής.
