Ομιλία στο σχέδιο νόμου του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ σε σχέση με την τροπολογία του Υπουργείου Εξωτερικών
α. Είμαστε μία ημέρα μετά τη συζήτηση για την έναρξη της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος.
Ο Πρωθυπουργός έκανε τη δική του προτεραιοποίηση. Αντί να έλθει σε αυτήν την κορυφαία διαδικασία προτίμησε να προετοιμαστεί για την Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ. Προφανώς, την ώρα που οι βουλευτές του πάσχιζαν εδώ να μας πείσουν ότι επιζητούν συναινέσεις, σε αυτή τη Βουλή με αυτά τα πεπραγμένα τους και σε αυτό το προεκλογικό κλίμα, την ίδια ακριβώς εκείνη ώρα, ο κ. Μητσοτάκης έβαζε τις τελευταίες πινελιές σε μια ομιλία γεμάτη συναινέσεις χαρακτηρίζοντας «θίασο» την αντιπολίτευση.
Αλλά την υπεράσπιση ανέλαβε ο «γνωστός πρόθυμος» Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος προσπάθησε να μας πείσει ότι «εντάξει, σιγά τη διαδικασία πώς κάνετε έτσι;» αποσιωπώντας ότι σε ανάλογες τέτοιες διαδικασίες οι πρωθυπουργοί ήταν παρόντες και συμμετείχαν και διαψεύδοντας τους ίδιους τους συναδέλφους της πλειοψηφίας που έλεγαν μεγάλα λόγια για μεγάλες έννοιες. Και φυσικά κατέληξε ο κ. Φλωρίδης σε μια ελεγεία για συνέπεια στην πολιτική ιστορία του καθενός και προφανώς μετά έφυγε βιαστικά να ψάξει για καθρέφτη.
Αλλά η συνέχεια από αύριο στην Επιτροπή Αναθεώρησης.
β. Για το σχέδιο νόμου τοποθετήθηκε ήδη ο εισηγητής μας και γραμματέας της Κ.Ο. Δημήτρης Μπιάγκης. Ζήτησα, ωστόσο, να μιλήσω σήμερα για την τροπολογία που κατατέθηκε χθες βράδυ και ιδίως το άρθρο 2 αυτής που αφορά στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Διότι είναι πολύ ενδεικτική, διδακτική μάλλον, για το πώς ακόμη και ένα βήμα που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να είναι και αναγκαίο, πώς ένα αίτημα ετών, μπορεί να συμπιεστεί σε έναν κομματικό σχεδιασμό -ή στην απουσία αυτού.
Θυμάται κανείς πότε ανακοινώθηκε από τον παριστάμενο Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο ο πρόσφατος ανασχηματισμός; Τη Δευτέρα 8 Ιουνίου, το μεσημέρι.
Γιατί ακόμη δεν έχουν αναλάβει καθήκοντα οι νέοι υφυπουργοί; Διότι δεν μπορούν. Δεν επιτρέπεται.
Διότι έχει υπάρξει υπέρβαση του ανώτατου αριθμού των υφυπουργών στο Υπουργείο Εξωτερικών, σύμφωνα με το άρθρο 13 παρ. 5 ν. 4622/2019, του νόμου για το επιτελικό κράτος.
Κι αντί να αλλάξει ο αριθμός των υφυπουργών, αλλάζει ο νόμος!
Θα μου πείτε. Τι πιο σύνηθες να συμβεί;
Αυτό δεν έχει να κάνει με την Υφυπουργό Εξωτερικών προσωπικά. Σε επίπεδο κοινοβουλευτικό, στον έλεγχο που της ασκούμε, στις ενημερώσεις που ζητούμε και λαμβάνουμε και στην παρουσία τις στην αρμόδια επιτροπή, πράγματι, θα δυσκολευτεί κανείς να διατυπώσει ενστάσεις. Αυτό είναι αλήθεια και θέλω να το καταθέσω ως αρμόδιος τομεάρχης. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό ενός ή μίας υφυπουργού. Μακάρι να ήταν. Εδώ το ζήτημα είναι κεντρικό, είναι ζήτημα αρχιτεκτονικής και φιλοσοφίας.
Διότι εδώ αναιρείται ένας νόμος στον πυρήνα του κράτος επειδή έτσι βολεύει το κόμμα που κυβερνά ιδιοκτησιακά το κράτος και τον τόπο.
Αλλά εδώ εκδικείται η ίδια η ιστορία.
Ποιος εισηγήθηκε τον ν. 4622/2019 για το επιτελικό κράτος; Ο ίδιος ο Υπουργός, που σήμερα εισηγείται την παράκαμψή του, ο κ. Γεραπετρίτης, τότε Υπουργός Επικρατείας, σήμερα Υπουργός Εξωτερικών, κατά κόσμον Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Να τη η υπογραφή.Εδώ ο Υπουργός του επιτελικού κράτους αναιρεί το επιτελικό κράτος.
Ωραίο βίντεο θα ήταν αυτό κ. Μαρινάκη για τους φίλους σας. Θα περιμένω να το δω, αλλά μάλλον δεν θα το δω.
Πάμε παρακάτω.
Ποιο χαρτοφυλάκιο θα αναλάβει ο νέος Υφυπουργός που επιστρέφει στο Υπουργείο Εξωτερικών; Τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Αυτό που η ίδια Κυβέρνηση κατήργησε το 2023, όπως κατήργησε και την αντίστοιχη γενική διεύθυνση του Υπουργείου.
Πόσες φορές σας ζητούμε από το 2023 να υπάρξει διακριτό χαρτοφυλάκιο ευρωπαϊκών υποθέσεων; Ότι έτσι πάντα γινόταν στην Ελλάδα, ότι έτσι γίνεται και σε όλα σχεδόν τα κράτη-μέλη της ΕΕ; Και επιμείναμε χρόνια και επιμένουμε και το κάναμε πάλι πρόσφατα όταν συζητήσαμε το Γραφείο Ελληνικής Προεδρίας ΕΕ.Τι μας απαντούσε ο Υπουργός και η ίδια η Υφυπουργός, ένα χρόνο πριν την Ελληνική Προεδρία της ΕΕ; Ότι τα ευρωπαϊκά θέματα είναι οριζόντια, ότι δεν μπορούν να συγκεντρωθούν σε ένα χαρτοφυλάκιο.
Τώρα; Τι άλλαξε; Εκτός του ότι δεν χωράνε οι υφυπουργοί στο υπουργείο;!
Δικαιωνόμαστε, ναι, αλλά δεν θα μας το αναγνωρίσετε. Διότι δεν τη θέλετε τη ρύθμιση, απλώς έπρεπε να βρεθεί αντικείμενο για τον νέο υφυπουργό.
Πότε συζητήθηκε αυτό; Πότε ακούσαμε τους συλλόγους υπαλλήλων ΥΠΕΞ; Την Ένωση Διπλωματικών Υπαλλήλων; Ακόμη κι αν είναι σύμφωνοι, πότε τους ακούσαμε; Γνωρίζω και γνωρίζουμε τα οφέλη που μπορεί και να υπάρχουν από την ύπαρξη μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού ειδικά στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αναγνωρίζουμε τις ανάγκες συνέχειας ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Εμείς έχουμε μιλήσει για δεσμευτική εθνική στρατηγική.
Όχι όμως έτσι.
Πότε τεκμηριώθηκε ότι το Υπουργείο Εξωτερικών έχει ανάγκη από τόσους υφυπουργούς; Άλλος για οικονομική διπλωματία, άλλος για απόδημο ελληνισμό, άλλος για ευρωπαϊκά θέματα, άλλος υπηρεσιακός. Αυτές οι 85.000 € τον χρόνο που υπολογίζει το ΓΛΚ γιατί να μην πάνε στη διπλωματία μας; Όλα αυτά πότε θα τα συζητήσουμε; Ποτέ. Διότι πρέπει να ορκιστεί ο νέος υφυπουργός!
Άρα ο νόμος δεν αλλάζει επειδή το πιστεύετε. Αλλά επειδή πρέπει να διευθετηθεί το υπεράριθμο. Και μάλιστα δια του Συντάγματος.
Και πότε γίνεται όλη αυτή η συζήτηση; Την ημέρα μετά την επίσημη έναρξη της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος! Μια συνταγματική διάταξη βγαίνει από τον μακάριο ύπνο πενήντα ενός ετών για να διευθετήσει το υπεράριθμο πλήθος των υφυπουργών στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Είναι σκόπιμο, είναι σωστό να εκτελείται διάταξη του Συντάγματος, με άσχετη τροπολογία, σε άσχετο νομοσχέδιο, μαζί με άλλες άσχετες διατάξεις, 21:15 το βράδυ παραμονή της Ολομέλειας; Είναι αυτό καλή νομοθέτηση;
Είναι σωστό να αναιρείται ένας νόμος εκ των υστέρων και μάλιστα με επίκληση του Συντάγματος;
Ο Νόμος αλλάζει όχι επειδή το θέλει η Βουλή, αλλά επειδή έτσι βολεύει την Κυβέρνηση. Με βάση το δικό της κομματικό συμφέρον.
Να τα πούμε καθαρά. Γιατί γίνονται όλα αυτά; Είναι ζήτημα χωρητικότητας.
Ο κ. Χατζηβασιλείου ήταν ήδη εκεί. Εκδιώχθηκε μετά την εμπλοκή του στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Απαλλάχθηκε δικαστικά και τώρα πρέπει να δικαιωθεί και πολιτικά.
Πάει τώρα να παρκάρει ξανά ο κ. Χατζηβασιλείου εκεί από όπου είχε φύγει. Και του λένε οι άλλοι, «όπα αδελφέ, έχουμε παρκάρει εμείς μέσα, δεν έχεις να πας πουθενά».
Και του λέει ο διαχειριστής, εντάξει μην αγχώνεσαι. Θα σου φτιάξω εγώ νέα θέση πάρκινγκ.
Σαν να είναι πιλοτή πολυκατοικίας.
Όχι, η Κυβέρνηση και ιδίως το Υπουργείο Εξωτερικών δεν είναι η πιλοτή του κ. Μητσοτάκη.
Και, εν τέλει, κ. Υφυπουργέ Μαρινάκη, έχετε μετρήσει πόσους υπουργούς, αναπληρωτές υπουργούς και υφυπουργούς έχει η Κυβέρνηση; Πενήντα επτά!
Η πολυπληθέστερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης!
Τον Απρίλιο 2019 ο κ. Μητσοτάκης εξέφραζε τη λειτουργική και αισθητική του ενόχληση του για τα μεγάλα Υπουργικά Συμβούλια. Ότι ο καθένας παίρνει μια καρέκλα μόνο και μόνο για να τηρηθούν κάποιες κομματικές ισορροπίες.
Ποιος τα έλεγε όλα αυτά; Εγώ; Ο Ανδρουλάκης; Ο Μπιάγκης; Ο Χρηστίδης;
Όχι. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα έλεγε.
Μιλήστε μας ξανά για «θίασο».
Κύριε Υπουργέ, όλα καλά;
Οι συνεργάτες σας από την «Ομάδα Αλήθειας» έχουν να πουν κάτι; Κανένα έξυπνο βίντεο;
Δεν τους βλέπω εδώ σήμερα. Πίσω σας. Τι έγινε;
Για τους «ιδιώτες» ρωτώ.
Είναι καλή η ιδιωτική πρωτοβουλία.
Ιδιωτική υγεία,
Ιδιωτικά πανεπιστήμια,
Ιδιωτική προπαγάνδα.
Φαντάζομαι θα έχουν κάτι η να πει για όλα αυτά. Όχι;
Επειδή μας είπατε και σήμερα ότι χαίρεστε που υπάρχει η Ομάδα Αλήθειας για να δείχνει την υποκρισία στην πολιτική ζωή. Εδώ δεν βλέπετε καμία υποκρισία;
Δεν βλέπετε καμία αντίφαση; Καμία ανακολουθία; Καμία ασυνέπεια;
Διότι εμείς τα βλέπουμε όλα αυτά και σας τα εκθέτουμε.
Γιατί;
Διότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια διοικητική αστοχία.
Μιλάμε για ιδιοκτησία.
Για κράτος-λάφυρο.
Και μιλάμε και για την επιβεβαίωση της βαθιάς ανάγκης για Πολιτική Αλλαγή.
Γι’ αυτήν αγωνιζόμαστε.
Για τη νίκη των ιδεών της προόδου απέναντι στο σκοτάδι της συντήρησης της αδικίας και της αδιαφάνειας.
