Κοινή ανακοίνωση Βουλευτών Κ. Σπυριδάκη – Υπεύθυνης Κ.Τ.Ε. Τουρισμού και Μ. Χριστοδουλάκη – Υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Περιβάλλοντος για το Νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό
Η Κυβέρνηση επέλεξε να παρουσιάσει στις 11/5 ένα νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό μην επιτρέποντας στους δημοσιογράφους που η ίδια κάλεσε να κάνουν ερωτήσεις και αντ’ αυτού δίνοντας έτοιμες συμπληρωμένες ερωταπαντήσεις. Αλώστε την ίδια τακτική μη ουσιαστικού διαλόγου επέλεξε να ακολουθήσει και κατά τη επεξεργασία του: χωρίς ουσιαστική διαβούλευση, χωρίς πραγματική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και χωρίς να εμπιστευτεί εκείνους που κρατούν όρθιο τον ελληνικό τουρισμό. Δεν εμπιστεύεται τους παραγωγικούς φορείς. Δεν εμπιστεύεται τις δυνάμεις του τουρισμού μας. Δεν εμπιστεύεται τους ίδιους τους προορισμούς μας. Και έτσι, πίσω από κλειστές πόρτες, σχεδιάζει ένα χωροταξικό πλαίσιο χωρίς τους ανθρώπους που θα κληθούν να το εφαρμόσουν στην πράξη: χωρίς την τοπική αυτοδιοίκηση, χωρίς τους επαγγελματικούς φορείς, χωρίς τους ίδιους τους προορισμούς.
Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι βλέπουμε να προωθούνται οριζόντιες λογικές και περιορισμοί χωρίς ουσιαστική, εμπεριστατωμένη μελέτη φέρουσας ικανότητας. Η φέρουσα ικανότητα, ο υπολογισμός της οποίας θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει, δεν είναι ένας στατικός αριθμός. Δεν μπορεί να μετριέται απλώς με “κλίνες ανά τετραγωνικό”. Είναι μια δυναμική έννοια που συνδέεται με τις υποδομές, τους φυσικούς πόρους, την ανθεκτικότητα κάθε περιοχής και το ίδιο το παραγωγικό της μοντέλο. Είναι δυνατόν δύο προορισμοί με ίδιο αριθμό κλινών και επισκεπτών να θεωρούνται εξίσου “κορεσμένοι”, όταν στον έναν υπάρχουν επαρκείς υποδομές, νερό, δίκτυα και σχέδιο και στον άλλον όχι; Ο τουρισμός γίνεται επιβαρυντικός όταν το κράτος απουσιάζει από τις υποδομές, τον σχεδιασμό και τον έλεγχο. Αντί, λοιπόν, η Κυβέρνηση να επενδύσει στρατηγικά στους προορισμούς, να σχεδιάσει, να ενισχύσει υποδομές, να θέσει σαφείς κανόνες και να ελέγξει την εφαρμογή τους, επιλέγει την εύκολη λύση: “παγώνει” ή περιορίζει την ανάπτυξη, επειδή αδυνατεί να οργανώσει ένα σοβαρό, λειτουργικό και ανθεκτικό πλαίσιο διαχείρισης και υποδομών.
Εμείς πιστεύουμε σε έναν διαφορετικό δρόμο σχεδιασμού με την κοινωνία και τους επαγγελματικούς φορείς. Το ΠΑΣΟΚ είναι σταθερά υπέρ ενός τουριστικού μοντέλου που ενισχύει την ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη, την ευημερία των τοπικών κοινωνιών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Είμαστε υπέρ της γεωγραφικής επέκτασης του τουρισμού, όχι μόνο από προορισμό σε προορισμό αλλά ακόμη και μέσα στον ίδιο τον τόπο, μέσα στο ίδιο το νησί, ώστε να διαχέεται δίκαια το όφελος, να αποσυμφορούνται περιοχές και να δημιουργούνται νέες δυνατότητες ανάπτυξης. Θα περιμέναμε να δούμε ένα χωροταξικό σχέδιο που να απαντά πραγματικά στο μέλλον των προορισμών μας: πού μπορεί να αναπτυχθεί βιώσιμα ο τουρισμός, πού πρέπει να ενισχυθεί ο πρωτογενής τομέας, πώς θα συνδεθούν οι δύο πυλώνες της οικονομίας με κίνητρα, εργαλεία, τεχνογνωσία και υποδομές. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε ένα χωροταξικό που κινδυνεύει να είναι ξεπερασμένο πριν καν εφαρμοστεί.
Και μέσα σε όλα αυτά, η Κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά για “βιωσιμότητα” και “ανθεκτικότητα”, την ώρα που δισεκατομμύρια ευρώ εισπράττονται από το Τέλος Ανθεκτικότητας χωρίς ουσιαστική ανταποδοτικότητα προς τους ίδιους τους προορισμούς που σηκώνουν το βάρος του ελληνικού τουρισμού. Μόνο τα τελευταία χρόνια έχουν εισρεύσει πάνω από 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ από τους φόρους διαμονής και το Τέλος Ανθεκτικότητας, χωρίς οι τοπικές κοινωνίες να βλέπουν τις αντίστοιχες επενδύσεις σε υποδομές, δίκτυα ύδρευσης, ανθεκτικότητα, περιβαλλοντική προστασία ή διαχείριση προορισμών.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της Κυβέρνησης: αντί να επιστρέφει πόρους στους προορισμούς ώστε να ενισχύονται οι υποδομές και η φέρουσα ικανότητά τους, επιλέγει να επιβάλλει περιορισμούς επειδή το ίδιο το κράτος απέτυχε να σχεδιάσει, να επενδύσει και να οργανώσει. Εμείς ήμασταν από τους πρώτους που επιμείναμε ότι σημαντικό μέρος των εσόδων από το Τέλος Ανθεκτικότητας πρέπει να επιστρέφει στις περιοχές και τους προορισμούς από τους οποίους εισπράττεται, μέσω της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με διαφάνεια, κριτήρια και συγκεκριμένα έργα ανταποδοτικότητας. Γιατί δεν μπορεί οι τοπικές κοινωνίες να παράγουν τον πλούτο του ελληνικού τουρισμού και το κράτος να τους επιστρέφει μόνο περιορισμούς, γραφειοκρατία και αβεβαιότητα.
Ο ελληνικός τουρισμός δεν χρειάζεται αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες. Χρειάζεται σοβαρό σχεδιασμό, επιστημονική τεκμηρίωση, συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και ένα πραγματικό όραμα βιώσιμης και ανταποδοτικής ανάπτυξης για όλους τους προορισμούς της χώρας.
