Η απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης να απόσχει, για πρώτη φορά, από το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για τον τερματισμό του μονομερούς αμερικανικού αποκλεισμού εις βάρος της Κούβας, δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά. Απέναντι σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Κύπρος, που στήριξαν το ψήφισμα, που στήριξαν το ψήφισμα, η Κυβέρνηση της χώρας μας επέλεξε να συναθροίσει την Ελλάδα με μια μειοψηφία κρατών που δεν στηρίζουν την άρση των περιορισμών, οι οποίοι, ιδίως κατά τους τελευταίους μήνες, οδηγούν τον κουβανικό λαό σε βασικές ελλείψεις και στερήσεις. Και τούτο μάλιστα ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια η Ελλάδα στήριζε τα αντίστοιχα ψηφίσματα που συζητούνται στα Ηνωμένα Έθνη από το 1992.
Η απόφαση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα με δεδομένο ότι η χώρα μας είναι Μη Μόνιμο Μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού και μάλιστα κατά τον μήνα Οκτώβριο βρίσκεται και στην Προεδρία του οργάνου, ενώ παρόντες αυτές τις ημέρες στη Νέα Υόρκη είναι τόσο ο Έλληνας Πρωθυπουργός όσο και ο Υπουργός Εξωτερικών.
Το Υπουργείο Εξωτερικών οφείλει να αιτιολογήσει την αλλαγή στάσης της χώρας μας στο ζήτημα αυτό, εξηγώντας ποιες παράμετροι άλλαξαν και ποια περιστατικά μεσολάβησαν ώστε να δικαιολογείται κάτι τέτοιο -σε αντίθεση με τη στάση άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Σε κάθε αντίθετη περίπτωση, θα γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι η αλλαγή στάσης συνιστά νέα σοβαρή υποχώρηση της ελληνικής διπλωματίας μπροστά στο δόγμα της συναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής -εις βάρος του διεθνούς δικαίου, του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και των διαχρονικών αποφάσεων των διεθνών οργανισμών.
