«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Μιλώντας επί του νομοσχεδίου, οφείλω να παρατηρήσω ότι πράγματι η συζήτηση σε πολλές περιπτώσεις ξέφευγε εντελώς από το αντικείμενό του. Φυσικά, για να το επισημάνει κανείς αυτό, οφείλει να γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του νομοσχεδίου. Για παράδειγμα, αν ζητούσα να ανοίξει το μικρόφωνο του κυρίου Σπανάκη και του έλεγα τα άρθρα, δεν θα ήξερε τι ρυθμίζουν – πάω στοίχημα – ή αν του έλεγα ποια είναι τα τρία στάδια των προαγωγών. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη παθογένεια. Όχι ακριβώς χρόνια, διότι η Βουλή απαιτεί ενημερωμένους βουλευτές και ενημερωμένους υπουργούς. Και δυστυχώς, εκεί που παλιά βρισκόταν η γνώση και η άποψη, σήμερα βρίσκεται μόνο η ευκολία να χρησιμοποιείς αλαζονικές ατάκες. Με πολύ μεγάλη αλαζονεία είδα τα κυβερνητικά στελέχη και τους κυβερνητικούς βουλευτές να μιλούν σήμερα απέναντι στην αντιπολίτευση, σαν να μην υπάρχουν εκλογές σε αυτή τη χώρα, σαν να μην είναι ο λαός ο τελικός κριτής, σαν να μπορούν να ελεγχθούν τα πάντα μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης και μιας επίπλαστης εικόνας.
Θα μιλήσω για το νομοσχέδιο, γιατί δεν θέλω να φύγω από το θέμα, και θα επανέλθω, διότι νομίζω ότι είναι πολύ σοβαρό και εξάλλου είμαστε στη φάση της δευτερολογίας. Επαναλαμβάνω ότι σε σχέση με τη διαδικασία εισαγωγής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα προβλήματα, τα οποία τα επισημαίνουμε από την πρώτη στιγμή:
Ο αυξημένος υπολογισμός της προφορικής εξέτασης — έχουμε ένα πολύ αρνητικό ιστορικό ως χώρα και εσείς ως παράταξη σε αυτό το θέμα.
Το ζήτημα της συμμετοχής ιδιωτών στη διαδικασία.
Η αφαίρεση των θεσμικών βαρών.
Ή ακόμα-ακόμα και η ποσόστωση του 50%, διότι έτσι θεωρείται ότι καλύπτεται ένα πρόβλημα. Όχι, αλλοιώνεται ένα πρόβλημα, δεν απαλύνεται με τον τρόπο αυτό. Το πρόβλημα παραμένει και έχει να κάνει με την πολύ μεγάλη έλλειψη ανταγωνιστικότητας από πλευράς Δημοσίου σε σχέση με τους προσφερόμενους μισθούς και τις απολαβές στον ιδιωτικό τομέα, όπως επίσης και στον ιδιωτικό τομέα του εξωτερικού — άλλωστε, για το επάγγελμα του μηχανικού, μιλάμε για ένα επάγγελμα διεθνές.
Επιπλέον, στα ζητήματα των προϊσταμένων: η εμπειρία σε θέσεις ευθύνης νομιμοποιεί μια κατάσταση στην οποία έχουμε τους μισούς προϊσταμένους με ανάθεση, δηλαδή «ημετέρους», δηλαδή αρεστούς. Αυτή η εμπειρία και αυτή η ανάθεση επιβραβεύονται και, ταυτόχρονα, οι προϊστάμενοι συνιστούν τον κριτή της πορείας των υφισταμένων. Αυτό είναι εξαιρετικά προβληματικό.
Όπως προβληματικό είναι και κάτι το οποίο αποτελεί συνεχές ζήτημα στα νομοσχέδια της κυβέρνησης: η λεγόμενη κατ’ εξουσιοδότηση νομοθέτηση. Οι Δείκτες Ανάπτυξης Σταδιοδρομίας, ας πούμε, που ορίζονται μέσα στο νομοσχέδιο, δεν προσδιορίζονται· θα αποφασιστούν με υπουργική απόφαση. Αυτό είναι πάρα πολύ ανοιχτό, ώστε να έρχεται το Κοινοβούλιο να νομοθετεί, αλλά στην πραγματικότητα να μη νομοθετεί, να εξουσιοδοτεί χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί, χωρίς να μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην ίδια τη Βουλή.
Και μια σειρά από άλλα θέματα, όπως είναι το πολύ μικρό ποσοστό που δίνεται στο προσόν του διδακτορικού ή των σπουδών εν γένει. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι οι πολλές σπουδές είναι κακό — θα ήμουν ανακόλουθος σε σχέση με τον εαυτό μου. Και δεν είμαι επίσης από αυτούς που πιστεύουν, όπως πίστευε ο κ. Πατέλης, πρώην επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού, ότι αν κάποιος έχει κάνει διδακτορικό, αυτό μάλλον σημαίνει ότι δεν του αρέσει να δουλεύει. Παρεμπιπτόντως, έχουμε κάτι κοινό, εγώ που αντικρούω αυτή την άποψη και ο κύριος Πατέλης που λέει ότι… έχουμε κάνει και διδακτορικό. Και εγώ μεν είναι λογικό να αντιδρώ στις θέσεις του. Η λογική του κύριου Πατέλη είναι μία λογική άναρχου νεοφιλελευθερισμού.
Όπως λογική άναρχου νεοφιλελευθερισμού είναι και αυτό το οποίο είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: δηλαδή, το να περιοριστεί το επίδομα ανεργίας στους δύο μήνες.
Με προβληματίζει πολύ βαθιά ότι υπάρχουν στελέχη της κυβέρνησης τα οποία σπεύδουν να τον υπερασπίσουν. Και μου δείχνει ότι προφανώς ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος κάνει αυτό που λέει η δουλειά του, δηλαδή να εκφράζει τις θέσεις της κυβέρνησης. Και όταν αυτές είναι τόσο επιθετικές που πιθανολογείτε ότι θα συναντήσουν αντιδράσεις, λειτουργεί ως «λαγός», για να έρχονται τέτοιες θέσεις στο δημόσιο διάλογο, να ακούγονται, να τις υπερασπίζουν κάποιοι και, εν τέλει, ΑΠ… «αν πιάσει»…
Με προβλημάτισε ιδιαίτερα, διότι έχω εδώ από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, από τη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη του 2020, την εξής αποστροφή του λόγου του: «Και είχα πει πολλές φορές ότι πρέπει να περάσουμε από την επιδότηση, από τη στήριξη της ανεργίας -μέσα από το γνωστό τρόπο που το κάνουμε- στην επιδότηση της εργασίας». Αυτή δεν είναι η λογική του κ. Μαρινάκη;
Άκουσα να λέτε πως τάχα στο πρόγραμμά μας το 2018 υπήρχε κάτι παρόμοιο. Καμία σχέση! Ίσα-ίσα, εμείς μιλούσαμε για την παράταση της στήριξης πέρα από το όριο κατά το οποίο καταβάλλεται το επίδομα ανεργίας, μέσω της στήριξης της εργασίας μετά το πέρας αυτού του χρόνου. Εδώ όμως, ο πρωθυπουργός της χώρας, το 2020, έχει πει με άλλα λόγια αυτά τα οποία είπε ο κύριος Μαρινάκης. Και βέβαια, είναι απολύτως λογικό να λέει τα ίδια ο πρωθυπουργός και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος· λογικό δεν είναι να αρνείστε ότι αυτή είναι η θέση σας.
Άρα, λοιπόν, βλέπετε ότι υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο βάθος στα επιφαινόμενα· βάθος το οποίο προσπαθείτε να καλύπτετε θεωρώντας ότι θα ελέγχετε για πάντα τον Τύπο, τα μέσα, το τι συζητείται, το τι δεν συζητείται, τα τρολς. Άκουσα μάλιστα τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να μιλάει για «κοπτοραπτική» και να την καταγγέλλει. Ε, δεν είναι δυνατόν! Δεν είναι δυνατόν αυτός που είναι ο κατεξοχήν θύτης της κοπτοραπτικής να παριστάνει το θύμα.
Σας απέδειξα λοιπόν ότι αυτή είναι μια πολιτική η οποία συνέχει την κυβέρνηση και ότι αυτό ακούστηκε εν είδει «λαγού». Όπως επίσης δεν μπορώ να δέχομαι τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της κυβέρνησης —της κυβέρνησης που έχει υπουργό Υγείας τον πωλητή νανογιλέκων— να μιλάει για προστασία της υγείας και προστασία από ιδιωτικούς παρόχους υγείας που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Της κυβέρνησης που έχει καταργήσει τους ελεγκτές της υγείας!. Όλα αυτά είναι ανακόλουθα.
Η γνώμη μας για το νομοσχέδιο είναι νομίζω σαφής. Μια τελευταία παρατήρηση: ότι πρέπει επιτέλους να αλλάξει αυτή η κατάσταση και να μπορούμε στις τροπολογίες να τοποθετούμαστε άρθρο-άρθρο, γιατί όλα τα άλλα δίνουν βορά σε σχόλια τα οποία εκμεταλλεύονται την άγνοια κάποιων συμπολιτών μας. Η πολιτική πρέπει να στηρίζεται στη γνώση και όχι στην άγνοια.»
