Ποιος ασχολείται σοβαρά πια με το τι λέει ο κ. Τσίπρας;
Το σχόλιο μου σε ό, τι αφορά αυτό θα είναι λακωνικό. Γιατί δεν αξίζει να χαραμίσουμε καθόλου χρόνο για να συζητάμε τι είπε χθες ο κύριος Τσίπρας. Τι λέει δηλαδή εκείνος που όταν ερχόταν και υποτίθεται ότι έπρεπε να έχει τη συναίσθηση ότι θα δώσει λογαριασμό, είπε τόσα ασύστολα ψέματα και θα συζητάμε τι υπόσχεται τώρα που φεύγει και μπορεί να λέει τσάμπα ότι θέλει;
Κανείς δεν μπορεί να είναι αδιάφορος με αυτό που συμβαίνει στην αγορά εργασίας.
Εμείς λέμε ότι υπάρχει ανάγκη αύξησης του κατώτατου μισθού, όμως για εμάς, είναι έξω από τη λογική μας, ότι αυτό καθορίζεται με υπουργικές αποφάσεις και μονομερείς ενέργειες της όποιας κυβέρνησης. Είναι αποτέλεσμα διαβούλευσης και διαπραγμάτευσης των κοινωνικών εταίρων στο πλαίσιο της επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων και των κλαδικών συμβάσεων υποχρεωτικής εφαρμογής. Από την άλλη δεν μπορεί κανένα κράτος να είναι αδιάφορο ή ανίκανο να παρέμβει σε αυτό που συμβαίνει σήμερα στην αγορά εργασίας και σε ότι αφορά τις αμοιβές και σε ότι αφορά τις συνθήκες δουλειάς και την προστασία των εργαζομένων.
Ανάπτυξη με ευημερία για τους πολλούς με στήριξη των πιο αδύναμων μόνο εμείς μπορούμε να εγγυηθούμε.
Από την μία πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιδεοληψίες και αγκυλώσεις και δεν υπήρχε περίπτωση να βάλει μπρος την οικονομία, να υπάρξει ανάπτυξη και επομένως νέοι πόροι για να υποστηριχθεί ένα νέο σύγχρονο κοινωνικό κράτος. Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη έχει ως λύση για όλα την ασύδοτη αγορά και αντιλαμβάνεται τις ανισότητες ως ένα νομοτελειακό φαινόμενο, που συνοψίζεται στην αντίληψη « όσοι μπορέσουν μπόρεσαν, όσοι δεν μπορέσουν, τι κρίμα, τι να κάνουμε»! Εμείς είμαστε εδώ, για να ισορροπήσουμε και να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα και όπως έχουμε αποδείξει στη πράξη όχι στα λόγια, να συνδυάσουμε την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία με την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου. Μιλάνε όλοι για τη μεσαία τάξη, που είναι δικό μας δημιούργημα και είμαστε εμείς εδώ να την στηρίξουμε ξανά. Η χώρα χρειάζεται μια προοδευτική δύναμη που να θέλει, να ξέρει και να μπορεί να επιτυγχάνει αυτόν τον ισορροπημένο συνδυασμό, χωρίς να έχει αγκυλώσεις με τον ιδιωτικό τομέα αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να εγγυηθεί τις ισχυρές ρήτρες αναδιανομής και στήριξης ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους. Όχι με επιδόματα και την ώρα που μπαίνει ο πολίτης στο παραβάν να του βάζουμε εικοσάρικα στην τσέπη, όπως έκανε ο κύριος Τσίπρας στις Ευρωεκλογές.
