Την συνέχιση από το τουρκικό κράτος της ίδιας πολιτικής διωγμών και θανάτου από την περίοδο της Γενοκτονίας των Ποντίων ως και σήμερα υπογράμμισε ο Νίκος Παπανδρέου κατά την ομιλία του αργά το βράδυ της Τρίτης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
«Σήμερα 19 Μαΐου θρηνούμε την Γενοκτονία των Ποντίων. Εκτελέσεις, βιασμοί, πορείες εκτοπισμού προς το εσωτερικό της Ανατολίας… κινούμενα νεκροταφεία! Μ’ αυτό τον τρόπο έχτισε η Τουρκία το σύγχρονο κράτος της. Μ’ αυτόν τον τρόπο έσβησε τον πλούσιο πολιτισμό των Ποντίων με ιστορία 2.500 ετών», τόνισε ο Νίκος Παπανδρέου και πρόσθεσε πως «η άρνηση του γεγονότος έχει συνέπειες».
Ο Έλληνας ευρωβουλευτής τόνισε πως δεν πρόκειται «μόνο για ένα ζήτημα μνήμης και ιστορικής δικαιοσύνης» αφού «η έλλειψη μιας συγγνώμης και η σκόπιμη διαστρέβλωση της ιστορίας επηρεάζει και σήμερα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις».
«Γιατί όταν ένα κράτος δεν κάνει τον ιστορικό του απολογισμό, όταν δεν αναγνωρίζει τα εγκλήματα και τις τραγωδίες του παρελθόντος, αναπαράγει μια κουλτούρα αναθεωρητισμού και ισχύος», είπε ο Νίκος Παπανδρέου και απαρίθμησε ενώπιον των ευρωβουλευτών μια σειρά από συνεχείς ενέργειες της Τουρκίας, που παραβιάζουν κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου όπως «οι παραβιάσεις στο Αιγαίο, το casus belli απέναντι στην Ελλάδα, η «Γαλάζια Πατρίδα», η προσπάθεια να αλλάξει το όνομα του Αιγαίου, η κατοχή μέρους της Κύπρου, η συνεχής αμφισβήτηση διεθνών συνθηκών, και οι παραβιάσεις ελλαδικού χώρου».
Βάζοντας στο στόχαστρό του και τον Ρ.Τ. Ερντογάν ο Νίκος Παπανδρέου είπε: «Έτσι, ελαφρά τη καρδία ο σημερινός αρχηγός του κράτους δεν αισθάνεται καμία ντροπή όταν λέει “θα έρθουμε νύχτα” ή “θα σας πετάξουμε στη θάλασσα όπως το ‘22”».
Ο Ν. Παπανδρέου υπογράμμισε πως η Τουρκία αφήνει να διαπράττονται σφαγές κατά των Χριστιανών στη Συρία, μια χώρα την οποία τα προηγούμενα χρόνια βομβάρδισε, όπως έκανε και στη Λιβύη και στο Ιράκ.
«Μετέτρεψε το σύμβολο του Χριστιανισμού την Αγία Σοφία σε τέμενος» είπε ο Έλληνας ευρωβουλευτής και πρόσθεσε: «Η πολιτική της τότε γενοκτονίας εκφράζεται σήμερα με μόνιμη επιθετικότητα. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική συμφιλίωση χωρίς αναγνώριση της ιστορικής πραγματικότητας. Η μνήμη δεν είναι εκδίκηση. Είναι προϋπόθεση δημοκρατίας, ειρήνης και σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου».
