Ομιλία Δ. Μάντζου στην επίκαιρη επερώτηση βουλευτών της Αντιπολίτευσης για την εξωτερική πολιτική
Στον σημερινό κόσμο, η μόνη βεβαιότητα είναι η γενικευμένη αβεβαιότητα. Σε τέτοιους αβέβαιους καιρούς, αυτό που αποζητούν οι πολίτες είναι σταθερότητα και ασφάλεια. Η πιο ισχυρή «σταθερά» στις διεθνείς σχέσεις τις τελευταίες δεκαετίες είναι το διεθνές δίκαιο, η πολυμερής διπλωματία και, φυσικά, η ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών. Αυτή η κατάσταση φαίνεται να αμφισβητείται έντονα από αυτούς την εγγυήθηκαν.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, για μια χώρα σαν την Ελλάδα, χώρα status quo, όχι αναθεωρητική, είναι αναγκαία μια συνεκτική πολιτική ασφάλειας, σταθερή και μακρόπνοη.
Μόνη η ενίσχυση αποτρεπτικής ικανότητας ενόπλων δυνάμεων, χωρίς αναβάθμιση της διπλωματικής παρουσίας και της συμμετοχής μας στους διεθνείς οργανισμούς και συμμαχίες, είναι ημιτελής. Αλήθεια, πότε στη Βουλή θα υπάρξει λογοδοσία για την παρουσία μας στο Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ;
Είναι απολύτως αναγκαία η ισόρροπη ανάπτυξη όλων των συντελεστών ισχύος: διπλωματική, δίκαιη ανάπτυξη, σταθερότητα των θεσμών, δημογραφική εξέλιξη. Καμία φρεγάτα, όσο ισχυρή κι αν είναι, όσο θερμά κι αν την καλωσορίσαμε -που το κάναμε- δεν θα σώσει νησιά άδεια από κατοίκους, μια χώρα έρημη.
Η χώρα μας όχι δεν μπορεί να διαμορφώσει μόνη τις διεθνείς εξελίξεις. Οφείλει όμως να συνδιαμορφώσει -μέσα στην Ευρώπη- μια συνεκτική στάση εξισορρόπησης της ωμής ισχύος. Στη βάση κοινών ιδεών και αντιλήψεων πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Με ενιαία στάση απέναντι στις αναθεωρητικές βλέψεις είτε από τη Ρωσία είτε στην Ανατολική Μεσόγειο είτε στη Γροιλανδία.
Ο μόνος ασφαλής χάρτης είναι το διεθνές δίκαιο. Να συνεχίσουμε να το επικαλούμαστε ώστε να μπορούμε να αξιώνουμε την εφαρμογή του από όλους, πάντα και παντού. Και πάντως να μην το απεμπολούμε, όπως έκανε στις 3 Ιανουαρίου με την περιβόητη δήλωσή του ο κ. Πρωθυπουργός. Μια βαθύτατα προβληματική δήλωση. Είναι η πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση που ένας Έλληνας Πρωθυπουργός απομακρύνεται από τη θεμέλια λίθο της εξωτερικής μας πολιτικής: την
Ανέφερα και προ ημερών στην αίθουσα αυτή δηλώσεις άλλων Ευρωπαίων αξιωματούχων που προχώρησαν και στην καταδίκη ενός ανελεύθερου καθεστώτος στη Βενεζουέλα αλλά και στην αναγνώριση της παραβίασης του διεθνούς δικαίου με τη στρατιωτική επιχείρηση.
Στο Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας μας χρειάστηκαν δύο 24ωρα για να το κάνει. Στον Έλληνα Πρωθυπουργό οκτώ ολόκληρες ημέρες. Γιατί; Ποιον σκοπό πιστεύει ο κ. Μητσοτάκης ότι υπηρέτησε;
Διαβάζουμε σήμερα αναλύσεις, για την υποκρισία όσων σιωπούν για το Ιράν -ενώ φώναζαν για την Παλαιστίνη. Ψάχνω μία δήλωση του Πρωθυπουργού για το Ιράν, αλλά μόνο του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ βρίσκω. Εκτός αν θέλει να μας πει ξανά ότι δεν είναι η ώρα να μιλήσει.
Πάλι θέλει η ΝΔ να διχάσει, με τα γνωστά σχήματα: Τώρα ποιος είναι με ποιον; Εμείς, που είμαστε πάντα με την ισχύ το δικαίου, απέναντι στο δίκαιο του ισχυρού, από την Ουκρανία, ως την Παλαιστίνη, ως την Τεχεράνη κι ως το Αιγαίο και την Κύπρο, με ποιον είμαστε; Κι εσείς, με ποιον είστε;
Ως πότε θα συνεχιστεί στον δημόσιο διάλογο αυτό το προσβλητικό για όλους -και πρώτα και κύρια για την εξωτερική μας πολιτική- show από ορισμένους, που νομίζουν ότι παίζουν video game στρατηγικής ή προσομοιώσεις πολέμου;
Που πιστεύουν ότι εξωτερική πολιτική είναι η πρόσδεση στο άρμα του εκάστοτε ισχυρού, ό,τι κι αν κάνει αυτός με την ισχύ του;
Που πανηγυρίζουν που το δίκαιο του ισχυρού κατισχύει του διεθνούς δικαίου;
Που ούτε τον Θουκυδίδη δεν μπορούν να διαβάσουν σωστά και τον επικαλούνται για να δικαιολογήσουν τις ανιστόρητες θεωρίες τους περί ισχύος;
Οι ίδιοι που αμφισβητούν τα διεθνή δικαστήρια;
Μαζέψτε τους, κ. Υπουργέ.
Βλάπτουν τη χώρα μας.
Απέναντι σε όλους αυτούς, η χώρα οφείλει να προχωρήσει με πυξίδα το διεθνές δίκαιο, για την αποτελεσματική προάσπιση των εθνικών της συμφερόντων.
Γιατί ποια άλλη είναι η βάση των εθνικών μας θέσεων στο Αιγαίο παρά μόνο το διεθνές δίκαιο; Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός και τα Θαλάσσια Πάρκα προχώρησαν με τόση καθυστέρηση, επειδή η Ελλάδα προέβαλε την ωμή ισχύ της ή επειδή αυτά προβλέπονται στις Οδηγίες της ΕΕ και τις διεθνείς συμβάσεις;
Πώς αλλιώς θα αποκρούσουμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 ως παράνομο παρά μόνο πάνω στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας;
Πώς θα κάνουμε διάλογο με την Τουρκία, παρά μόνο πάνω στους διεθνείς κανόνες, για να αδρανοποιήσουμε αναφορές σαν και τη χθεσινή του κ. Φιντάν, για τα χωρικά ύδατα;
Αλήθεια, τι γίνεται με αυτό το πολυμερές σχήμα για την Ανατολική Μεσόγειο που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός τον Οκτώβριο; Και πώς συμπλέει με την ευρωπαϊκή πολιτική;
Πώς αλλιώς επιδιώκουμε δίκαιη και βιώσιμη λύση στην Κύπρο παρά μόνο στο πλαίσιο ψηφισμάτων του ΟΗΕ;
Πώς αξιώνουμε την ολοκλήρωση του έργου της διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου παρά μόνο στη βάση των διεθνών και ευρωπαϊκών κανόνων, που μπορούν να κάνουν την Ελλάδα πραγματικό ενεργειακό κόμβο διασύνδεσης πράσινης ενέργειας -όχι μόνο LNG;
Πώς αλλιώς θα σταθούμε στη γειτονιά μας, τα Βαλκάνια, αξιώνοντας την εφαρμογή διεθνών συνθηκών από τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία, παρά μόνο μέσα στο πλαίσιο που ορίζει η ίδια η ΕΕ;
Αυτό για εμάς σημαίνει συνεκτική εθνική εξωτερική πολιτική, με συνέπεια και συνέχεια.
Η Αντιπολίτευση έχει συγκεκριμένο, σημαντικό ρόλο, που πρέπει να επιτελέσει: με συναίνεση εκεί που πρέπει, στην υψηλή στρατηγική -αν υπάρχει- και με κριτική με μόνο κριτήριο το εθνικό συμφέρον -όχι το κομματικό.
Από την πλευρά της, η Κυβέρνηση -η εκάστοτε Κυβέρνηση- οφείλει να εγγυάται την ελάχιστη συναντίληψη και συναίνεση.
Η σημερινή έχει αποτύχει να εγγυηθεί αυτήν τη συναίνεση. Διχάζοντας ακόμη και σε όσα έπρεπε να ενώνουν.
Η επόμενη Κυβέρνηση έχει μια πολύ σημαντική αποστολή.
Να ενώσει και να εμπνεύσει τους πολίτες και στο πεδίο των διεθνών σχέσεων.
Με φωνή καθαρή. Και πορεία σταθερή.
Για την ασφάλεια της χώρας και τη συλλογική ευημερία των πολιτών της,
Οφείλουμε να το πετύχουμε.
