Λίγες ώρες πριν τη συμπλήρωση δύο ετών από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, η Ράνια Θρασκιά, Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, σε συνέχεια αλλεπάλληλων παρεμβάσεών της, επαναφέρει την αναγκαιότητα της ουσιαστικής ψυχολογικής υποστήριξης όσων βίωσαν την ανείπωτη τραγωδία. Παρά τις σχετικές εξαγγελίες και τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, τα όσα, καθημερινά πλέον, δηλώνουν επιζώντες, μέλη των οικογενειών των θυμάτων καθώς κι όσοι ήταν παρόντες επιβεβαιώνουν την απουσία οργάνωσης αποτελεσματικών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών από το κράτος. Καταγγέλλουν πως δεν έχουν λάβει ψυχολογική υποστήριξη ενώ κάνουν λόγο για μη λειτουργία της τηλεφωνικής γραμμής, αλλά και για διαφορετική ενημέρωση σχετικά με τη δυνατότητα υποστήριξής τους.
Το αποτύπωμα του οδυνηρού δυστυχήματος στις ζωές τους είναι πολύ βαρύ. Σχετίζεται με ψυχικές διαταραχές, αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ το πένθος, η θλίψη, η έντονη στεναχώρια και το αφρόντιστο τραύμα εν γένει μπορεί να πλήξουν σοβαρά την ψυχοσωματική τους υγεία και να δημιουργήσουν απειλητικές συνθήκες για την ποιότητα ζωής και την καθημερινότητά τους.
Επισημαίνοντας ότι τα όποια μέτρα στήριξης δεν εφαρμόζονται για τις ανάγκες των πληγέντων κι ότι εξαιτίας αυτής της ανεπάρκειας κάποιοι αναγκάστηκαν να απευθυνθούν σε ιδιώτες για την ψυχολογική τους υποστήριξη, η βουλευτής ερωτά τον Υπουργό Υγείας σε ποιες ενέργειες έχει ήδη προβεί και με ποιον τρόπο θα διασφαλίσει την ουσιαστική, απρόσκοπτη και δωρεάν εξατομικευμένη στήριξη της εύθραυστης ψυχικής υγείας τους. Ερωτά επίσης αν προτίθεται να παρέχει την ίδια φροντίδα σε όλους αυτούς που βίωσαν την τραγωδία, όπως λόγου χάρη οι διασώστες και όσοι βρέθηκαν στο πεδίο.
Το πλήρες κείμενο της επίκαιρης ερώτησης έχει ως εξής:
ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς τον Υπουργό Υγείας
ΘΕΜΑ: «Τέμπη: Σχετικά με τη στήριξη της ψυχικής υγείας όσων βίωσαν την ανείπωτη τραγωδία»
Λίγο πριν τη συμπλήρωση δύο ετών από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, επιμένουμε να χυθεί επιτέλους άπλετο φως και να αποδοθούν οι ευθύνες ως ελάχιστο χρέος προς τα θύματα και τις οικογένειές τους, που ζουν κι αναπνέουν για να λάβουν δικαίωση, αλλά και την ελληνική κοινωνία που βοά για δικαιοσύνη. Με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις μου, έχω αναφερθεί στο συλλογικό αυτό τραύμα και στην υποχρέωση της Πολιτείας να παράσχει ουσιαστική στήριξη σε όσους βίωσαν την ανείπωτη τραγωδία, λειτουργώντας προστατευτικά για την ψυχική τους υγεία.
Ωστόσο, τα όσα, καθημερινά πλέον, δηλώνουν επιζώντες, μέλη των οικογενειών των θυμάτων καθώς κι όσοι ήταν παρόντες (διασώστες, πυροσβέστες, κ.ά.) επιβεβαιώνουν την απουσία οργάνωσης αποτελεσματικών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών από το κράτος. Παρά, λοιπόν, την διαβεβαίωση του Υπουργείου Υγείας (με την αρ. πρωτ.: 68477/26.02.2024 απάντηση σε σχετική ερώτησή μου) για «άμεσες ενέργειες αμέσως μετά το δυστύχημα» και «ενέργειες για την ψυχολογική υποστήριξη των θυμάτων μετά τις πρώτες ημέρες», αναφέροντας την καταγραφή -έναν χρόνο πριν- μόνο 15 περιστατικών – αιτημάτων για ψυχολογική/ψυχιατρική παρακολούθηση, παρά τις προβλέψεις του ν.5039/2023, βάσει των οποίων «οι τραυματίες, τα μέλη των οικογενειών των αποβιωσάντων και οι επιβαίνοντες στις αμαξοστοιχίες του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών της 28ης Φεβρουαρίου 2023 δικαιούνται, δια ζώσης και κατ’ οίκον, δωρεάν εξατομικευμένη ψυχολογική υποστήριξη», καθώς και τις σχετικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, οι άνθρωποι αυτοί, δύο χρόνια μετά, καταγγέλλουν πως δεν έχουν λάβει ψυχολογική υποστήριξη ενώ ακόμη βιώνουν τις πολυεπίπεδες και σύνθετες, ολέθριες ψυχολογικές συνέπειες από αυτό που βίωσαν στο τραγικό δυστύχημα. Κάνουν λόγο δε για μη λειτουργία της τηλεφωνικής γραμμής, αλλά και για διαφορετική ενημέρωση σχετικά με τη δυνατότητα ψυχολογικής υποστήριξής τους.
Επειδή το αποτύπωμα του οδυνηρού δυστυχήματος είναι πολύ βαρύ. Σχετίζεται με ψυχικές διαταραχές (μετατραυματικό στρες, κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, συναισθηματικές διαταραχές, ειδικές φοβίες, διαταραχές του ύπνου, κρίσεις πανικού κ.ά.), αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ το πένθος, η θλίψη, η έντονη στεναχώρια και το αφρόντιστο τραύμα εν γένει μπορεί να πλήξουν σοβαρά την ψυχοσωματική τους υγεία και να δημιουργήσουν απειλητικές συνθήκες για την ποιότητα ζωής και την καθημερινότητά τους.
Επειδή είναι χρέος της πολιτείας η ουσιαστική ψυχοσυναισθηματική στήριξη στους συγγενείς των θυμάτων και στους επιβαίνοντες αλλά και σε όσους βίωσαν την τραγωδία αυτή, στην προσπάθειά τους να συνδράμουν, όπως διασώστες, πυροσβέστες, κ.ά.
Επειδή, εξαιτίας αυτής της ανεπάρκειας και βρισκόμενοι σε αδιέξοδο, κάποιοι αναγκάστηκαν να απευθυνθούν σε ιδιώτες για την ψυχολογική τους υποστήριξη, ενώ άλλοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.
Ερωτάται ο κ. Υπουργός:
- Σε ποιες ενέργειες έχει ήδη προβεί για τη στήριξη της εύθραυστης ψυχικής υγείας των τραυματιών, των μελών των οικογενειών των αποβιωσάντων και των επιβαινόντων στις αμαξοστοιχίες; Κι ειδικότερα, πόσοι έχουν λάβει μέχρι σήμερα ψυχολογική υποστήριξη (δια ζώσης, κατ’ οίκον και τηλεφωνικά), σε ποιες κλινικές και μονάδες κι από ποιους;
- Με ποιον τρόπο θα διασφαλίσει την απρόσκοπτη και δωρεάν εξατομικευμένη ψυχολογική υποστήριξη σε όσους το έχουν ανάγκη; Προτίθεται να παρέχει την ίδια φροντίδα και σε όσους βίωσαν την τραγωδία, όπως λόγου χάρη οι διασώστες και όλοι όσοι βρέθηκαν στο πεδίο;
