Η Δικαιοσύνη, για μια ακόμη φορά, βρίσκεται αντιμέτωπη με την ίδια της τη φύση και την αποστολή της.
Οι αποφάσεις της στην υπόθεση των υποκλοπών, δεν αφορούν απλά την παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων, μελών της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφων, ακόμη και υπουργών της ίδιας της κυβέρνησης, αλλά συνδέονται ευθέως και με τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, μη εξαιρουμένης της ίδιας της Δικαιοσύνης.
Οι Έλληνες πολίτες, στα πενήντα χρόνια που μεσολάβησαν από τη Μεταπολίτευση, περιέβαλαν με σεβασμό τη Δικαιοσύνη.
Παρά τα όποια προβλήματα, η πλειοψηφία των Ελλήνων πίστευε ότι, «υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα». Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων, οι πολίτες βρέθηκαν ενώπιον αποφάσεων για σημαντικές υποθέσεις δημόσιου ενδιαφέροντος, που έπληξαν βαρύτατα το κύρος και τη αξιοπιστία της Δικαιοσύνης. Συνακόλουθα, αποκάλυψαν τη συνάφεια δικαστών με το πελατειακό πολιτικοοικονομικό σύστημα που κρατά σε ομηρία τη χώρα και τους Έλληνες πολίτες.
Είναι προφανές ότι, οι αποφάσεις της δικαιοσύνης για να είναι σεβαστές, πρέπει και να κρίνονται.
Είναι η ώρα πλέον, όπως σε όλους τους θεσμούς έτσι και στη Δικαιοσύνη, οι ίδιοι οι δημόσιοι λειτουργοί να τεθούν επικεφαλής της εθνικά αναγκαίας πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση της δημοκρατικής λειτουργία τους, αλλά και της προσωπικής αξιοπρέπειάς τους.
Δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια άλλου χαμένου χρόνου.
Είναι αδήριτη ανάγκη να τεθεί φραγμός στο πελατειακό σύστημα που παράγει συνεχείς κρίσεις, αδικία και ανισότητα, που πληρώνουν ακριβά και ποικιλοτρόπως, οι Έλληνες και η χώρα.
