Ομιλία Στέφανου Παραστατίδη, Βουλευτή Κιλκίς, στην Ολομέλεια της Βουλής
Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι
Στα σύγχρονα κράτη δικαίου, η αρχή της προστασίας του αδύναμου μέρους,
προϊόν μακρόχρονων κοινωνικών αγώνων και κατακτήσεων,
αποτελεί θεμελιώδες πολιτικό αξίωμα και βασική κατευθυντήρια γραμμή νομοθέτησης.
Πρόκειται για αρχή που αποτέλεσε ανέκαθεν μέρος της σπονδυλικής στήλης της δημοκρατικής παράταξης στη χώρα μας αλλά και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Έτσι, το εργατικό δίκαιο κατοχυρώθηκε με σκοπό να προστατεύσει τον εργαζόμενο από την αυθαιρεσία του εργοδότη.
Έτσι, το ποινικό δίκαιο προστατεύει τον κατηγορούμενο από την συντριπτική υπεροπλία ισχύος του κατασταλτικού μηχανισμού
Έτσι, το δίκαιο προστασίας καταναλωτή προστατεύει τον τελευταίο από τις καταχρηστικές πρακτικές των μεγάλων εταιρειών.
Για τους δανειολήπτες κόκκινων δανείων στην χώρα μας, αυτή η αρχή της προστασίας του αδύναμου μέρους είναι παντελώς ανύπαρκτη.
Και αυτό παρότι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία φέρουν την ιδιότητα του καταναλωτή.
Kαι άρα θα έπρεπε να απολαμβάνουν το σύνολο των δικαιωμάτων με τα οποία τους έχει εξοπλίσει το ευρωπαϊκό και το εθνικό μας δίκαιο.
Αντ’ αυτού, μετά την σταδιακή κατάργηση των προστατευτικών διατάξεων του εμβληματικού Ν. 3869/2010 που το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε στην ελληνική έννομη τάξη, το πεδίο έχει αφεθεί πρακτικά αρρύθμιστο και ανεξέλεγκτο,
παρότι η ανισορροπία ισχύος μεταξύ των funds στα οποία μεταβιβάστηκε η συντριπτική πλειοψηφία των κόκκινων δανείων και των οφειλετών είναι τεράστια.
Δεν θα ξεχάσω μία φράση που χρησιμοποίησε ένας φίλος για να μου περιγράψει τι νιώθει κάθε φορά που του τηλεφωνούν υπάλληλοι εισπρακτικών εταιρειών: «Στέφανε, πρόκειται κάθε φορά για έναν μικρό θάνατο».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο οφειλέτης ενός κόκκινου δανείου βιώνει κάθε μήνα δεκάδες τέτοιους μικρούς θανάτους:
Συνεχείς τηλεφωνικές κλήσεις από υπαλλήλους εταιρειών διαχείρισης των 500 ευρώ εκπαιδευμένων σε επιθετικές μεθόδους επικοινωνίαςπου επιτελούν έναν ψυχοφθόρο ρόλο.
Απειλές εκποίησης ακίνητης περιουσίας, παραπλανητικές πρακτικές, ασφυκτική ψυχολογική πίεση.
Διαπραγματεύσεις που τερματίζονται απροειδοποίητα με επίδοση κατασχετηρίων και πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών,
Αξίωση τεράστιων προκαταβολών, απροειδοποίητη υπαναχώρηση από συμφωνίες ρύθμισης,
Βullying ακόμα και στους δικηγόρους τους.
Τα fundsκαι οι εταιρείες διαχείρισης χρέους, πρακτικά ανεξέλεγκτα, σε ένα σύμπαν πλήρους ασυδοσίας και αδιαφάνειας, έχουν διαμορφώσει ένα νομικό φέουδο, με δικούς του κανόνες.
Πληρεξούσια σε δικηγόρους που πρέπει να έχουν συγκεκριμένη μορφή και λήγουν σε τρεις μήνες,
διευθύνσεις email που δεν λειτουργούν,
τηλέφωνα που δεν απαντώνται,
δικαστικές αποφάσεις που δεν εφαρμόζονται,
άρνηση παροχής πληροφόρησης.
Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας αποτελεί ύβρη για τον νομικό πολιτισμό μας.
Ύβρη για το κράτος δικαίου.
Στηνπαράγραφο 20 του προοιμίου της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2021/2167 που ενσωματώνεται με το παρόν νομοσχέδιο, περιγράφονται οι υποχρεώσεις των διαχειριστών και αγοραστών πιστώσεων προς τους δανειολήπτες:
Να ενεργούν καλή τη πίστει,
Να επιφυλάσσουν δίκαιη μεταχείριση,
Να σέβονται την ιδιωτικότητά τους,
Να μην τους παρενοχλούν, ούτε να τους παρέχουν παραπλανητικές πληροφορίες,
Να τους δηλώνουν ότι εξακολουθεί να εφαρμόζεται όλη η σχετική ενωσιακή και εθνική νομοθεσία
Τικάνει προς την κατεύθυνση αυτή η Κυβέρνηση; Απολύτως τίποτα.
Ένα μοντέλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των fundsκαι των servicers,
επιβραβεύει την ασυδοσία και διαιωνίζει ένα καθεστώς κατάφωρης παραβίασης των δικαιωμάτων των δανειοληπτών,
εμμένοντας σε θεσμούς αποτυχημένους που δεν προσφέρουν καμία προστασία όπως ο εξωδικαστικός μηχανισμός, ο πτωχευτικός Νόμος και ο Κώδικας Δεοντολογίας
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
η προσπάθεια της Κυβέρνησης και του τραπεζικού lobby να αποπολιτικοποιήσουν το θέμα
παρουσιάζοντάς το ως μία τεχνοκρατική συζήτηση,
είναι μία συνειδητή πολιτική επιλογή.
Είναι πολιτική επιλογή να απαξιώνεις τον κοινωνικό διάλογο με φορείς όπως
οι εκπρόσωποι των μικρομεσαίων επιχειρήσεων,
οι ενώσεις καταναλωτών και η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων
και αντί για αυτό να καθιστάς αποκλειστικούς συνομιλητές σου τους CEO’s των servicersκαι τους τραπεζίτες.
Είναι πολιτική επιλογή να βάζεις πλάτη στην αδιαφάνεια και την ασυδοσία με την αδράνειά σου,
αντί να δημιουργείς θεσμούς προστασίας, να ρυθμίζεις με νόμους και να προστατεύεις τους ευάλωτους.
Είναι πολιτική επιλογή να επιτρέπεις, δια της αδράνειάς σου, ακραία καταχρηστικές συμπεριφορές να μετατρέπονται σε κανονικότητα στην σχέση μεταξύ servicers και οφειλετών,
συμπεριφορέςπου στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών θα συνιστούσαν ακόμα και αξιόποινες πράξεις.
Είναι πολιτική απόφαση να επιλέγεις το μοντέλο της τιτλοποίησης, των fundsκαι των εταιρειών διαχείρισης,
μίας λύσης με αποικιακά χαρακτηριστικά στη λογική «αρπάζω ό,τι προλάβω»,
αντί άλλων λύσεων με μικρότερη επιβάρυνση στους δανειολήπτες.
Η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας και τα δημοσιονομικά μέτρα προσαρμογής με στόχο την διάσωση του τραπεζικού συστήματος είχαν ως συνέπεια μία τεράστια κοινωνική αλλαγή.
Μεγάλα τμήματα της ελληνικής μεσαίας τάξης γνώρισαν, μέσω της απώλειας εισοδημάτων και της απαξίωσης της περιουσίας τους, μία άνευ προηγουμένου καθοδική κοινωνική κινητικότητα.
Και ενώ στις ελληνικές τράπεζες κατευθύνθηκαν και εξακολουθούν να κατευθύνονται δισεκατομμύρια από χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, η διαδικασία επανένταξης στην ελληνική μεσαία τάξη των θυμάτων της κρίσης, βρίσκεται σε καθεστώς διαρκούς αναβολής.
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα, τμήμα της οποίας αποτελεί και η αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των ελληνικών νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
για εμάς στην Δημοκρατική Παράταξη οι επιλογές μας είναι ξεκάθαρες
Επιλέγουμε να είμαστε με τους Ελληνίδες και Έλληνες που αποτελούν της ραχοκοκαλιά αυτής της χώρας και όχι μεόσους επιχειρούνρεσάλτοστο βιότους και στηζωήτους
Επιλέγουμεδημόσιους θεσμούς και θεσμούς της κοινωνίας των πολιτών που ενημερώνουν, προστατεύουν και ενδυναμώνουν τον απλό πολίτη και όχι με αποτυχημένα εργαλεία στα μέτρα τωνκερδοσκόπων.
Επιλέγουμε νομοθετήματα που προστατεύουν πραγματικά, που παρέχουν ουσιαστικά νομικά όπλα στον ευάλωτο,
που τον λυτρώνουν από τον φόβο,
την ακραία ανασφάλεια και την απογοήτευση,
που του επιτρέπουν να ανασάνει και να επιστρέψει σε μία φυσιολογική ζωή
και όχι με προσχηματικές συνταγές αποτυχίας.
Επιλέγουμε την ελπίδα και όχι τους «δεκάδες μικρούς θανάτους».
