Ομιλία Δ. Μάντζου, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών και στην τροπολογία για το Μνημείο Άγνωστου Στρατιώτη
Για τον Διονύση Σαββόπουλο
Κατ’ αρχάς, επιτρέψτε μου κ. Πρόεδρε, να κάνω μια οφειλόμενη ελάχιστη αναφορά για έναν μεγάλο Έλληνα που χθες έφυγε από κοντά μας, τον Διονύση Σαββόπουλο.
Ποιητής, ρομαντικός, υπερβατικός, ένας πραγματικός δημιουργός εικόνων και συλλογικών αναμνήσεων.
Για τη δημοκρατία. Για την ελευθερία. Απέναντι στον διχασμό και το μίσος που κάποιοι ενσταλάζουν μεθοδικά και διαχρονικά στην κοινωνία μας.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος θα μας λείψει πολύ, το έργο του όμως θα είναι πάντοτε σημείο αναφοράς. Τεκμήριο ιστορικής μνήμης και συλλογικής αυτογνωσίας.
Για το σχέδιο νόμου για την ΥΠΑ
Για το ίδιο το σχέδιο νόμου, η Κυβέρνηση η ίδια είναι που καταδίκασε τη συζήτηση στην ανυποληψία. Και μαζί και την οφειλόμενη συζήτηση για την ασφάλεια στις αεροπορικές μεταφορές.
Ο εισηγητής μας Τάσος Νικολαΐδης έκανε μεθοδική δουλειά και στην επιτροπή και εδώ στην ολομέλεια. Έθεσε τα δύσκολα ερωτήματα.
Οι εργαζόμενοι έχουν εκδώσει τόσες ανακοινώσεις. Υπάρχει ασφάλεια ή δεν υπάρχει;
Μπορεί κανείς να το εγγυηθεί;
Αυτά είναι τα σοβαρά ερωτήματα. Κι όχι τα ψευτοδιλήμματα που θέτει η Κυβέρνηση για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.
Για την τροπολογία για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη
Πάνω σε ένα ζήτημα που θα έπρεπε να ενώνει, η Κυβέρνηση επιλέγει μεθοδικά να διχάσει.
Κάνει πολιτική με βάση τις εντυπώσεις. Εξάγοντας, παράλληλα, κάθε εσωκομματική της αντιπαράθεση, σε εθνικό θέμα.
Ο Υπουργός Άμυνας που κατά τα λοιπά εισηγείται την τροπολογία και υποτίθεται ότι θα την εφαρμόσει -άραγε πώς- είναι απών δύο ημέρες από τη Βουλή. Απαξιοί να εισηθεί την τροπολογία ή τελικά δεν την εισηγείται; Πώς θα την εφαρμόσει; Με βάση την ερμηνεία που ο ίδιος έκανε;
Τελικά, τι θα ψηφίσει η ΝΔ; Τη διάταξη Μητσοτάκη ή την ερμηνεία Δένδια;
Λίγα λεπτά πλέον πριν τοποθετηθούμε με την ψήφο μας, ας δούμε τη μεγάλη εικόνα:
Εκεί είναι όλη η αλήθεια, στη μεγάλη εικόνα:
Πότε γίνεται αυτή η συζήτηση; Μα ποιος έθεσε ποτέ αυτό το ζήτημα; Ποιος, πώς και πότε αμφισβήτησε την ιερότητα του μνημείου;
Διότι ναι, ο Στρατιώτης που έπεσε για όλους εμάς, για να κάνουμε εμείς όλοι αυτή τη συζήτηση σήμερα, είναι Άγνωστος, και έτσι πρέπει να είναι για να εκφράζει όσους έδωσαν και τη ζωή τους ακόμη για την πατρίδα.
Ο Στρατιώτης είναι Άγνωστος.
Αλλά ο υπεύθυνος για όλη αυτή τη διχαστική τοξική συζήτηση είναι απολύτως γνωστός. Είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προσωπικά.
Εν μέσω κατακραυγής για το κύμα ακρίβειας, τη στεγαστική κρίση, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την καταρράκωση της αγροτικής οικονομίας. Εν μέσω διεθνούς διασυρμού για τις 13 ώρες εργασίας. Την ημέρα που αρχίζει η δίκη για τις υποκλοπές και το Predator.
Εν μέσω όλων αυτών, ο κ. Πρωθυπουργός «ανακάλυψε» ότι υπάρχει ζήτημα με το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.
Κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης,
Έξι χρόνια διακυβέρνησης δεν ενδιαφερόσασταν για το μνημείο; Και ξαφνικά ενδιαφερθήκατε τώρα;
Πόσες φορές είχαμε διαδηλώσεις;
Ήταν στην πλειοψηφία τους ειρηνικές; Ναι.
Θυμάται όμως κανείς τις απόπειρες εισβολής στη Βουλή; Τις φλεγόμενες σκοπιές;
Ποιοι ήταν τότε κάτω; Πού ήταν η ΝΔ; Μήπως υποδαύλιζε τις αντιδράσεις;
Θυμάστε λίγο αργότερα; Σε διαδηλώσεις που έφτασαν πάνω στο κενοτάφιο;
Θυμάστε τους σημερινούς υπουργούς; Να κάνουν τα φωτομοντέλα με φόντο τον Άγνωστο Στρατιώτη που σήμερα υποτίθεται ότι προστατεύουν; Ψηφίζοντας τι; Ότι παρανόμησαν. Αυτό ψηφίζουν!
Και λέτε σε ποιους; Στο ΠΑΣΟΚ; Ρωτάτε με ποιους είναι; Στα σοβαρά; Το ΠΑΣΟΚ, που ένιωσε στο πετσί του τι θα πει τοξικότητα και απειλή και επίθεση; Και ποτέ δεν τροποποίησε τον νόμο απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις; Διότι υπήρχε και υπάρχει πλαίσιο που προστατεύει τον χώρο.
Πότε, λοιπόν, άρχισε η συζήτηση; Πότε έγινε η ανάρτηση του Πρωθυπουργού που άνοιξε αυτή τη συζήτηση;
Την επαύριο μιας επικοινωνιακής ήττας από την ολέθρια διαχείριση ακόμη ενός κεφαλαίου του εγκληματικού δυστυχήματος στα Τέμπη.
Αφού ένας πατέρας που ζήτησε διαφάνεια, δικαιοσύνη, αλήθεια για το παιδί του.
Ένας πατέρας που έστησε μια σκηνή και έκανε απεργία πείνας, χωρίς φωνές, χωρίς εντάσεις, απλά μια ειρηνική παρουσία που ένωσε χιλιάδες κόσμου που πήγαιναν να του συμπαρασταθούν.
Και το κάνετε εσείς σήμερα; Γιατί;
Για τα 57 ονόματα.
Και για έναν απεργό πείνας.
Πού; Μπροστά στη Βουλή. Διότι εδώ θέλετε να ξεχάσουμε τι είναι πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώτη. Το Κοινοβούλιο.
Εκτός αν νομίζετε ότι τα ονόματα και ο απεργός πείνας απευθύνονταν στους ήρωες που έχυσαν το αίμα τους για να ζούμε ελεύθεροι.
Δεν είναι ο Άγνωστος Στρατιώτης, είναι η Βουλή.
Αυτή είναι η αλήθεια:
Ομολογείτε ουσιαστικά ότι το πρόβλημά σας δεν είναι η ασφάλεια του χώρου. Αλλά το μήνυμα.
Θέλετε να φτιάξετε την πρόσοψη και δεν σας ενδιαφέρει τι γίνεται από πίσω από τη βιτρίνα. Επικοινωνία μόνο.
Δεν θέλετε να είναι μπροστά στη Βουλή τα μηνύματα, η διαμαρτυρία. Η απαίτηση για αλήθεια.
Σας ενοχλούν αυτά τα παιδιά που κάθε μέρα συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και τραγουδούν για τους νεκρούς των Τεμπών.
Δεν προστατεύετε το Μνημείο, αλλά τις εντυπώσεις. Την ψυχολογία σας. Διότι η πλατεία είναι ο καθρέφτης που δεν τολμάτε να κοιτάξετε.
Νομίζετε ότι μαζί με τα ονόματα θα σβήσετε και τις ευθύνες σας. Αλλά αυτό δεν γίνεται.
Αλήθεια, ο κ. Πρωθυπουργός που σήμερα αισθάνεται ότι δεν του αρέσει η εικόνα μπροστά το μνημείο, είναι ο ίδιος άνθρωπος που στις 13 Μαρτίου, αφ’ ότου ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο, πήγε και υποκλίθηκε μπροστά στο μνημείο; Είναι ο ίδιος άνθρωπος ή υπάρχει κασκαντέρ για τις δύσκολες σκηνές;
Στο ραδιόφωνο σήμερα είπε πως δεν του αρέσει η εικόνα μπροστά στη Βουλή. Η εικόνα μέσα σε αυτήν; Του αρέσει;
Αισθάνεται καλά για το τι έκανε η κοινοβουλευτική του πλειοψηφία δυόμιση χρόνια τώρα; Στην εξεταστική επιτροπή, στην απόρριψη της προανακριτικής επιτροπής για τη σύμβαση τηλεδιοίκησης, στις τοξικές δηλώσεις, στην υποτίμηση ενός λαού ολόκληρου;
Υποκρισία και διχασμός.
Και όλα στον ίδιο καμβά, του πολιτικού αυταρχισμού.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο σεβασμός στη δημοκρατία δεν επιβάλλεται με τροπολογίες. Κερδίζεται. Με το πολιτικό παράδειγμα. Με την πολιτική πρακτική.
Με τον σεβασμό στην πράξη. Στον πολιτικό αντίπαλο, στον πολίτη, στους θεσμούς, στον τρόπο που έχουμε επιλέξει να ζούμε μαζί.
Την Πολιτεία δεν την υπερασπίζεις με απαγορευτικές διατάξεις. Αλλά με περισσότερη δημοκρατία. Με την προστασία και την εγγύηση των δικαιωμάτων. Όχι την περιστολή τους.
Δεν στήνεις φράχτες, τους ρίχνεις. Δεν κλείνεις στόματα, δίνεις φωνή, σε ακόμη περισσότερους. Στον διχασμό απαντάς με ενότητα.
Και αγωνίζεσαι για πραγματική ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία. Απέναντι και σε εκείνους που την αμφισβητούν ακόμη κι από μέσα.
Σήμερα, λοιπόν, σε λίγη ώρα δεν ψηφίζουμε απλώς.
Σήμερα αποφασίζουμε.
Αν θα ανεχτούμε την εργαλειοποίηση ενός μνημείου ιερού ή αν θα δικαιώσουμε τους αγώνες που έδωσαν οι Άγνωστοι Στρατιώτες, οι άγνωστοι ήρωες για τη δική μας ελευθερία, ως πολιτών, με δικαιώματα, με φωνή.
Διότι όλα καταλήγουν σε μια βαθύτερη ανάγκη:
Στην υπεράσπιση της δημοκρατίας, απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού.
Και αυτό είναι το δικό μας ιστορικό καθήκον.
