Οι δωρεές από ιδιώτες είναι δείκτης κοινωνικής αλληλεγγύης και ευαισθησίας σε όλες τις προηγμένες χώρες. Με αυτές αποδεικνύεται το πραγματικό ενδιαφέρον όλων εκείνων που θέλουν να συνδράμουν στην ανάπτυξη και ευημερία ενός τόπου.
Το κυριότερο, μπορούν να καλύψουν υπαρκτές ανάγκες και εκκρεμή προβλήματα. Όταν μάλιστα, οι δημοσιονομικές δυνατότητες ενός κράτους είναι περιορισμένες, οι ιδιωτικές δωρεές αποτελούν πραγματική ανάσα για την πολύπαθη κοινωνία.
Η άρνηση της ΕΛΜΕ Μαγνησίας να αποδεχθεί την προσφορά του Ιδρύματος Μποδοσάκη είναι μια πράξη φοβική, εμμονική και ιδεοληπτική. Παραπέμπει σε ένα ζοφερό παρελθόν. Αποπνέει πολιτική και ιδεολογική μούχλα. Αντιστρατεύεται την ίδια την παιδαγωγική φιλοσοφία, κουλτούρα και πράξη.
Οι συνδικαλιστές της ΕΛΜΕ Μαγνησίας, που υποδύονται τους εκπαιδευτικούς, οφείλουν να θυμηθούν ότι μεγάλοι ευεργέτες προσέφεραν πάρα πολλά στην παιδεία της χώρας. Τι να πρωτοθυμηθούμε: Τη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, τη Ζωσιμαία Σχολή, το Αρσάκειο, τη Σχολή Ευελπίδων, αλλά και την Εθνική Βιβλιοθήκη, την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Η υπέρβαση της υστέρησης της Ελλάδας προϋποθέτει ανοιχτά μυαλά και δημιουργικούς εκπαιδευτικούς.
