«Ρεσιτάλ θράσους και υποκρισίας από τον Λ. Αυγενάκη – Ντράπηκε και η ντροπή»

«Μαζί με τον Καλφούντζο δώσαμε τη μάχη όταν πλημμύρισε η Θεσσαλία», αυτό είπε για να δικαιολογήσει ο Λευτέρης Αυγενάκης τη στενή σχέση που διατηρούσε με τον ιδιοκτήτη ενός από τα μεγαλύτερα ΚΥΔ της χώρας και ήδη καταδικασθέντα για απάτη στις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, απαντώντας στη Βουλευτή Λάρισας και Τομεάρχη Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής Ευαγγελία Λιακούλη, στο πλαίσιο της κατάθεσης του στην εξεταστική επιτροπή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Στο ερώτημα της Βουλευτή για το παράνομο άνοιγμα της πλατφόρμας για την εισαγωγή αιτήσεων ΟΣΔΕ μετά την καταστροφή του Daniel -και σχεδόν ταυτόχρονα με τις περιφερειακές εκλογές-, σε μια ύστατη προσπάθεια “διαχείρισης” του εκλογικού αποτελέσματος υπέρ του εκλεκτού της Νέας Δημοκρατίας, ο μάρτυρας αρνήθηκε να απαντήσει συγκεκριμένα, αναφέροντας γενικόλογα το έργο του στην Θεσσαλία και λέγοντας μόνο ότι το ξαφνικό “προεκλογικό” άνοιγμα, ήταν απαίτηση των αγροτικών φορέων!

Καμία ουσιαστική απάντηση δεν έδωσε ο μάρτυρας και για τις καταγγελίες του τέως Προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ και τοποθετηθέντα μέσω ΑΣΕΠ κ. Σημανδράκου, ότι ως Υπουργός ο κ. Αυγενάκης δεν είχε καμία διάθεση συνεργασίας μαζί του, με τον μάρτυρα να αποδίδει τη “δυσκολία” συνάντησης στο πυκνό πρόγραμμά του ως Υπουργός και στις έκτακτες συνθήκες που δημιούργησαν οι καταστροφές στη Θεσσαλία – καταστροφές όμως που στην πραγματικότητα έλαβαν χώρα 4 ολόκληρους μήνες αφότου ο κ. Αυγενάκης ανέλαβε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Εντέλει, ο κ. Σημανδράκος οδηγήθηκε σε παραίτηση και στη Διοίκηση του ΟΠΕΚΕΠΕ τοποθετήθηκαν πρόσωπα επιλογής του κ. Αυγενάκη. 

Ερωτηθείς τέλος από την Ευαγγελία Λιακούλη για τους προκλητικούς διαλόγους για διευθέτηση πρωτοφανών παρανομιών, μεταξύ των Ζερβού, Καλφούντζου, Βιεναράκη και άλλων που περιλαμβάνονται στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ με ευθεία αναφορά στο όνομά του και σε ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από τους συνομιλητές ως “δικοί του” και “φίλοι” του και κατ´εντολή του πρέπει να εξυπηρετηθούν, ο Λ. Αυγενάκης δεν αρνήθηκε με επιχειρήματα ότι οι διάλογοι αφορούσαν στον ίδιο και ότι αυτά που μεταφέρονταν ήταν οι επιθυμίες του ή εντολές του, αλλά απάντησε άλλα αντί άλλων, εμφανώς αμήχανος.