Π. Κουκουλόπουλος ως Προεδρεύων στην Ολομέλεια: «Η Δημοκρατία πάντα στο τέλος εκριζώνει και το πιο βαθύ παρακράτος»
Επετειακή αναφορά του Πάρι Κουκουλόπουλου, Αντιπροέδρου της Βουλής & Βουλευτή Κοζάνης του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, ως Προεδρεύοντος στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής εις μνήμην Γρηγορίου Λαμπράκη:
« Εξήντα τρία χρόνια μετά τη μαύρη νύχτα της 22ας Μαΐου 1963, ως Εθνική Αντιπροσωπεία αποτίνουμε σήμερα οφειλόμενο φόρο τιμής στο Μαραθωνοδρόμο της Ειρήνης.
– Τιμή στο λαμπρό επιστήμονα, Υφηγητή Μαιευτικής – Γυναικολογίας, με την αφιλοκερδή προσφορά προς άπορους ασθενείς.
– Τιμή στον αθλητή, δέκα φορές βαλκανιονίκη στο άλμα εις μήκος, που κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ επί 23 χρόνια, ενώ τα έσοδα αγώνων που διοργάνωνε επί κατοχής τα διέθετε σε λαϊκά συσσίτια.
– Τιμή στον άοκνο αγωνιστή της Ειρήνης, που στις 21 Απρίλιου 1963, αψηφώντας την αστυνομική απαγόρευση, πραγματοποίησε τελικά μόνος του την 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.
– Τιμή στον κοινοβουλευτικό άνδρα, Βουλευτή Πειραιά της Αριστεράς, που διακρίθηκε για την προσήλωση στα δημοκρατικά ιδεώδη με αγώνες εντός και εκτός Κοινοβουλίου.
– Τιμή στο Γρηγόριο Λαμπράκη, που στα 51 του δολοφονήθηκε στυγερά, με εκείνο το συντριπτικό κάταγμα στο κρανίο, από παρακρατικούς μηχανισμούς.
Εξήντα τρία χρόνια μετά, η πολιτική δολοφονία του ακόμα συγκλονίζει το πανελλήνιο και όχι μόνο.
– Το τρίκυκλο με τους Γκοτζαμάνη – Εμμανουηλίδη παραμένει απεχθές σύμβολο κάθε βαθιά ριζωμένου παρακράτους.
– Η ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή “Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;”, χαράχθηκε ως απευκταία στιγμή πολιτειακής κρίσης, όπου τα όρια κράτους και παρακράτους κατέστησαν δυσδιάκριτα στη μετεμφυλιακή Ελλάδα.
– Όπως άλλωστε έγραψε ο ανακριτής της δολοφονίας, “το Κράτος, άντιθέτως, ήτο ισχυρώς ώργανωμένον καί, επί τού προκειμένου, αύτό τό ίδιον διά τών έπισήμων οργάνων του έδρασε παρακρατικώς, ποδηγετήσαν άπλώς τάς έγκληματικάς ύπηρεσίας άνθρώπων τής κοινωνικής ύποστάθμης”.
Η πολιτική δολοφονία του υπήρξε προάγγελος, πρόβα τζενεράλε, της “δολοφονίας” της ίδιας της Δημοκρατίας από τη Χούντα. Το σκοτάδι εκείνης της νύχτας, ήταν το σκοτάδι του φασισμού που είχε αρχίσει να απλώνεται πάνω από την πατρίδα μας, οδηγώντας στη επταετία της Δικτατορίας.
Συνεπώς, η συνεδρίαση μνήμης για την πολιτική δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, για την ανεξίτηλη αυτή κηλίδα στο σώμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, δεν είναι τυπική διαδικασία, αλλά ιδανικό έναυσμα συζήτησης για το παρόν και το μέλλον της Δημοκρατίας μας.
Με σεβασμό στο θεσμικό μου ρόλο, θα αφήσω τους συναδέλφους ομιλητές των κομμάτων να υφάνουν το συνδετικό νήμα που ενώνει εκείνη την ταραγμένη εποχή με το σήμερα και το αύριο, σε μια περίοδο κατά την οποία η προάσπιση της Ειρήνης αναδεικνύεται επιτακτικά σε συλλογικό χρέος όλων μας, με τον πλανήτη να συνταράσσεται από πολεμικές συρράξεις και συνεχείς “βιασμούς” των κανόνων του διεθνούς δικαίου.
Κλείνοντας, στη σημερινή επετειακή αναφορά δεν θα μπορούσε, βεβαίως, να απουσιάζει η οφειλόμενη τιμή στον καταλύτη της υπόθεσης, στο γενναίο ανακριτή της δολοφονίας Λαμπράκη στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.
– Στο νέο ανακριτή που είχε μόλις πριν λίγες μέρες αναλάβει το ανακριτικό γραφείο, κι όμως δεν δίστασε να ορθώσει ανάστημα και με σθένος να αψηφήσει πιέσεις και απειλές, αγωνιζόμενος με ευσυνειδησία να ρίξει φως στους παρακρατικούς μηχανισμούς, με μια ανάκριση που “σαν παγοθραυστικό” άνοιγε δρόμους “μέσα σε τούτο τον παγετώνα της αδιαφορίας”, όπως έγραψε ο Βασίλης Βασιλικός στο “Ζ”.
– Στο λειτουργό της Δικαιοσύνης που έπειτα, επί Χούντας, απολύθηκε από το Δικαστικό Σώμα, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, φυλακίστηκε χωρίς καν δίκη.
– Στον ανιδιοτελή υπηρέτη της Θέμιδας, τον μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον αείμνηστο Χρήστο Σαρτζετάκη.
Ας κρατήσουμε, ως φωτεινό οδηγό, ότι στους πιο σκοτεινούς καιρούς, η Ελληνική Δικαιοσύνη έλαμψε, χάρη σε έναν χαμηλόβαθμο ανακριτή στο Πρωτοδικείο, όταν ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου προσπάθησε να επηρεάσει την ανάκριση με εκβιαστικές παρεμβάσεις, για να καταντήσει τελικά ο πρώτος δοτός “Πρωθυπουργός” της Χούντας.
Τιμούμε, λοιπόν, σήμερα με σεβασμό και εκείνους τους λειτουργούς της Ελληνικής Δικαιοσύνης, που διαχρονικά έχουν δώσει και δίνουν ιστορικά σημεία γραφής ως ανάχωμα στη διάβρωση των θεσμών.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης υψώθηκε ψηλά μεσιανό καδρόνι στο θόλο στης Ειρήνης το Ναό, όπως έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος.
Ο Μαραθώνιος της Ειρήνης που ξεκίνησε το 1963 συνεχίζει την πορεία του στο διηνεκές, με όλους εμάς μαζί να κρατάμε άσβεστη ψηλά τη δάδα της Ειρήνης και της Δημοκρατίας. Αιωνία του η μνήμη. »
