Πέτρος Παππάς: «Η αξιοπρεπής διαβίωση των ατόμων με βαριές αναπηρίες δεν μπορεί να εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα των οικογενειών τους»
Κοινοβουλευτική παρέμβαση προς τον Υπουργό Υγείας για την ανάγκη άρσης των αποκλεισμών και ενίσχυσης της δημόσιας κάλυψης εξειδικευμένων αναπηρικών αμαξιδίων για άτομα με βαριές αναπηρίες κατέθεσε ο Βουλευτής ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής και Υπεύθυνος του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας Ατόμων με Αναπηρία και Ευάλωτων Κοινωνικών Ομάδων, Πέτρος Παππάς.
Στην ερώτησή του, ο κ. Παππάς αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα που προκύπτουν από την εφαρμογή της εγκυκλίου του ΕΟΠΥΥ για τη χορήγηση «Αναπηρικού Αμαξιδίου Ελαφρού Τύπου», η οποία, ενώ περιλαμβάνει διαγνώσεις όπως η σπαστική εγκεφαλική παράλυση και η τετραπληγία, θέτει ταυτόχρονα ως ουσιαστική προϋπόθεση τη δυνατότητα αυτόνομης μετακίνησης και χρήσης των άνω άκρων.
Όπως επισημαίνεται, η συγκεκριμένη προσέγγιση δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους αποκλεισμού για άτομα με βαριές, σύνθετες και μη αυτοεξυπηρετούμενες αναπηρίες, τα οποία έχουν ανάγκη εξειδικευμένου, εξατομικευμένου και ιατρικά προσαρμοσμένου εξοπλισμού.
«Η αναπηρία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με οριζόντια διοικητικά κριτήρια που αγνοούν τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Η πρόσβαση σε κατάλληλο αναπηρικό εξοπλισμό δεν αποτελεί προαιρετική κοινωνική παροχή, αλλά θεμελιώδες δικαίωμα, όρο αξιοπρεπούς διαβίωσης και βασική υποχρέωση ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους», υπογραμμίζει ο Πέτρος Παππάς.
Ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής ζητά από το Υπουργείο Υγείας σαφείς απαντήσεις σχετικά με:
- την κάλυψη των αναγκών ατόμων με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες που δεν διαθέτουν δυνατότητα αυτόνομης χρήσης αναπηρικού αμαξιδίου,
- τα επιστημονικά και λειτουργικά κριτήρια που διέπουν το ισχύον πλαίσιο,
- το καθεστώς αποζημίωσης εξειδικευμένων αναπηρικών αμαξιδίων υψηλού κόστους από τον ΕΟΠΥΥ,
- καθώς και τις προθέσεις της κυβέρνησης για αναθεώρηση του πλαισίου, ώστε να διασφαλιστεί δίκαιη και χωρίς αποκλεισμούς πρόσβαση στον αναγκαίο υποστηρικτικό εξοπλισμό.
Ο κ. Παππάς τονίζει ότι οι οικογένειες που φροντίζουν άτομα με βαριές αναπηρίες δεν μπορούν να αφεθούν μόνες απέναντι σε δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη, ούτε να αναγκάζονται να επιλέγουν ανάμεσα στην αναγκαία φροντίδα και στην οικονομική τους επιβίωση.
