Παρέμβαση Γιώργου Τσούμα, Συντονιστή Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, στην εκδήλωση “Ακροδεξιά απειλή σε Ελλάδα & Ευρώπη – Η απάντηση της Δημοκρατίας”

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα δεν βρεθήκαμε εδώ απλώς για να μιλήσουμε για την Ακροδεξιά.

Βρεθήκαμε εδώ για να μιλήσουμε για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Για το μέλλον της Δημοκρατίας. Για το μέλλον της ελευθερίας. Για  το είδος της κοινωνίας μέσα στην οποία θέλουμε να ζήσουμε.

Γιατί η Ακροδεξιά δεν είναι απλώς μια πολιτική δύναμη με την οποία διαφωνούμε. Είναι μια συνολική πολιτική και ιδεολογική πρόταση που αμφισβητεί τον πυρήνα της δημοκρατικής συνύπαρξης.

Και το πιο ανησυχητικό σήμερα δεν είναι μόνο η εκλογική της άνοδος.

Είναι ότι οι ιδέες της γίνονται ολοένα και περισσότερο κανονικότητα. Ότι ο αυταρχισμός αρχίζει να παρουσιάζεται ως αποτελεσματικότητα. Η ανισότητα ως φυσικός νόμος. Η περιστολή των δικαιωμάτων ως αναγκαίο τίμημα της ασφάλειας. Και η περιφρόνηση των θεσμών ως απόδειξη ισχυρής ηγεσίας.

Βλέπουμε μια επικίνδυνη μετατόπιση: από τη Δημοκρατία της συμμετοχής στη Δημοκρατία της ανάθεσης. Από την πολιτική των δικαιωμάτων στην πολιτική του φόβου. Από την ισχύ του δικαίου στο δίκαιο του ισχυρού.

Και εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι.

Ο αυταρχισμός δεν έρχεται πάντοτε με τανκς στους δρόμους. Μπορεί να έρθει με κάλπες. Να χρησιμοποιήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς για να τους αποδυναμώσει. Να εκλεγεί δημοκρατικά και στη συνέχεια να επιχειρήσει να περιορίσει τη δημοκρατία.

Να αμφισβητήσει τη Δικαιοσύνη, να υπονομεύσει τον Τύπο, να επιτεθεί στα πανεπιστήμια, να απαξιώσει τις ανεξάρτητες αρχές, να μετατρέψει την πολιτική διαφωνία σε εχθρότητα.

Και κυρίως, να πείσει τους πολίτες ότι όλα αυτά είναι αναπόφευκτα.

Δεν είναι!

Η Ακροδεξιά, όμως, δεν αναπτύσσεται σε κοινωνικό κενό.

Αναπτύσσεται πάνω στις πραγματικές αγωνίες των ανθρώπων, και πόσω μάλλον της νεολαίας. Στην ανασφάλεια της εργασίας, στην αδυναμία πρόσβασης στη στέγη, στην υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, στην απογοήτευση από τους θεσμούς, στην αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην τους.

Εκεί όπου η Δημοκρατία δεν δίνει απαντήσεις, ο αυταρχισμός προσφέρει εύκολους ενόχους και στόχους.

Εκεί όπου η πολιτική υποχωρεί, το μίσος βρίσκει χώρο.

Και εκεί όπου οι προοδευτικές δυνάμεις σιωπούν ή υποχωρούν, η Ακροδεξιά αναλαμβάνει να εξηγήσει τον κόσμο με τους δικούς της όρους.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να καταγγέλλουμε την Ακροδεξιά. Πρέπει να κατανοήσουμε γιατί βρίσκει ακροατήριο. Και κυρίως, να αλλάξουμε τις συνθήκες που της επιτρέπουν να αναπτύσσεται.

Φίλες και φίλοι,

Υπάρχει μια ιστορική παραλληλία που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Πενήντα τρία χρόνια πριν, τον Νοέμβριο του 1973, η Ελλάδα βρισκόταν κάτω από τη σκιά μιας δικτατορίας. Ο κόσμος

συγκλονιζόταν από γεωπολιτικές αναταράξεις, πολέμους, ενεργειακή κρίση και οικονομική ανασφάλεια. Στη Χιλή είχε ανατραπεί μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, με την σύμφωνη γνώμη της Αμερικής. Η εθνική κυριαρχία μικρών χωρών δοκιμαζόταν από τους ανταγωνισμούς των ισχυρών.

Και στην Ελλάδα, η νεολαία της εποχής αποφάσισε να μην αποδεχθεί τη διαμορφωμένη κατάσταση.

Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου δεν είχαν την ισχύ των όπλων. Είχαν όμως κάτι πολύ ισχυρότερο: την πίστη ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Κατακτάται.

Το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» δεν ήταν απλώς ένα σύνθημα κατά της χούντας.

Ήταν μια ολοκληρωμένη πολιτική διεκδίκηση.

Γιατί οι νέοι εκείνης της εποχής καταλάβαιναν κάτι που παραμένει επίκαιρο: ότι η Δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η εθνική ανεξαρτησία είναι αδιαχώριστες.

Σήμερα, πενήντα τρία χρόνια μετά, οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Δεν ζούμε σε μια στρατιωτική δικτατορία. Και δεν πρέπει να κάνουμε ιστορικές εξισώσεις που αδικούν τη μνήμη των αγωνιστών.

Υπάρχουν, όμως, ανησυχητικές ομοιότητες.

Πάλι έχουμε πολέμους και διεθνείς αναταράξεις. Πάλι  η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά. Πάλι ο πλούτος συγκεντρώνεται σε ολοένα και λιγότερα χέρια. Πάλι ισχυρά οικονομικά και τεχνολογικά κέντρα αποκτούν δυσανάλογη επιρροή στη δημόσια ζωή.

Και πάλι βλέπουμε δυνάμεις που θεωρούν τη Δημοκρατία εμπόδιο, τους θεσμούς ενόχληση και τα δικαιώματα πολυτέλεια.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα η μάχη δεν δίνεται μόνο στους δρόμους και στα κοινοβούλια.

Δίνεται στις οθόνες μας. Στους αλγορίθμους. Στην πληροφορία και στην παραπληροφόρηση. Στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η κοινή γνώμη.

Τότε η νέα γενιά διεκδικούσε να ακουστεί η φωνή της απέναντι στη λογοκρισία.

Σήμερα πρέπει να διεκδικήσουμε να έχει η φωνή μας πραγματικό περιεχόμενο μέσα σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης, χειραγώγησης και ψηφιακής απομόνωσης.

Τότε αγωνίζονταν για να ανοίξουν οι πύλες του Πολυτεχνείου.

Σήμερα αγωνιζόμαστε για να ανοίξουν οι πύλες της ζωής, της γνώσης, της εργασίας, της αξιοπρέπειας και της συμμετοχής.

Αυτό είναι το δικό μας ιστορικό καθήκον.

Και εδώ θέλω να σταθώ σε ένα κρίσιμο ζήτημα.

Η μεγαλύτερη πολιτική ήττα των προοδευτικών δυνάμεων, των σοσιαλιστών, δεν είναι όταν χάνουν μια εκλογική αναμέτρηση.

Είναι όταν επιτρέπουν στους πολιτικούς τους αντιπάλους να καθορίζουν τα ερωτήματα στα οποία καλούνται να απαντήσουν.

Όταν η Ακροδεξιά ορίζει την ατζέντα και εμείς περιοριζόμαστε να ακολουθούμε. Όταν εκείνη επιλέγει τα θέματα, τις λέξεις, τους φόβους και εμείς απλώς αντιδρούμε.

Όταν συζητάμε με τους δικούς της όρους, έχουμε ήδη παραχωρήσει ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού πεδίου.

Δεν έχουμε ανάγκη από μια Δημοκρατία που μιμείται τους αντιπάλους της.

Έχουμε ανάγκη από μια Δημοκρατία που ξαναβρίσκει την αυτοπεποίθησή της.

Δεν θα κερδίσουμε τη μάχη απέναντι στον εθνικισμό χωρίς να συγκρουστούμε μαζί του και με όσα τον ποτίζουν (ρατσισμός και κοινωνική απομόνωση).

Δεν θα κερδίσουμε τη μάχη απέναντι στον αυταρχισμό περιορίζοντας τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών.

Δεν θα κερδίσουμε τη μάχη απέναντι στην κοινωνική ανασφάλεια προσφέροντας περισσότερη καταστολή αντί για περισσότερη κοινωνική προστασία.

Θα την κερδίσουμε διαμορφώνοντας μια νέα προοδευτική πλειοψηφική ατζέντα.

Μια ατζέντα που δεν θα εξαντλείται στην υπεράσπιση όσων κατακτήθηκαν, αλλά θα διεκδικεί όσα δικαιούνται οι επόμενες γενιές.

Και αυτή η ατζέντα πρέπει να έχει ένα ξεκάθαρο περιεχόμενο.

Εργασία με αξιοπρέπεια. Για να μη χρειάζεται ένας νέος να επιλέγει ανάμεσα στη ζωή και στη δουλειά του.

Στέγη για όλους. Για να μην αποτελεί η ανεξαρτησία και η δημιουργία οικογένειας, προνόμιο των λίγων.

Ισχυρή δημόσια Παιδεία και Υγεία. Γιατί η καταγωγή και το εισόδημα των γονιών μας δεν μπορεί να καθορίζουν το μέλλον μας.

Δικαιοσύνη και διαφάνεια. Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι υπεράνω του νόμου.

Ισχυρή περιφέρεια και αποκέντρωση. Γιατί κανένας νέος δεν πρέπει να αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του για να έχει μέλλον.

Πράσινη μετάβαση με κοινωνικό πρόσημο. Γιατί το κόστος της αλλαγής δεν μπορεί να το πληρώνουν πάντα οι πολλοί, ενώ τα οφέλη να τα καρπώνονται οι λίγοι.

Αυτή είναι η δική μας απάντηση.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ιδεολογική διαφορά μας.

Για την Ακροδεξιά, η κοινωνία είναι μια διαρκής σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς που ανήκουν και σε αυτούς που περισσεύουν.

Για εμάς, η κοινωνία είναι μια κοινότητα ισότιμων ανθρώπων, με διαφορετικές αφετηρίες, αλλά με ίσα δικαιώματα και ίσες δυνατότητες.

Για εκείνους, η δύναμη βρίσκεται στην επιβολή του ισχυρού.

Για εμάς, η δύναμη βρίσκεται στη συλλογικότητα και στο κράτος δικαίου.

Για εκείνους, η πατρίδα είναι εργαλείο αποκλεισμού.

Για εμάς, πατριωτισμός είναι να μπορεί κάθε νέος να ζει, να εργάζεται και να δημιουργεί στον τόπο του. Να έχει λόγο για το μέλλον του. Να μην αναγκάζεται να φύγει για να μπορέσει να ζήσει. Να είναι περήφανος για τη πατρίδα του.

Και για εμάς, η Δημοκρατία δεν είναι μόνο η δυνατότητα να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια.

Είναι η πραγματική δυνατότητα να συμμετέχουμε, να διεκδικούμε, να έχουμε πρόσβαση στις ευκαιρίες και να καθορίζουμε τη ζωή μας.

Φίλες και φίλοι,

Ως Νεολαία ΠΑΣΟΚ έχουμε μια ιδιαίτερη ιστορική ευθύνη.

Δεν μας αρκεί να είμαστε οι νέοι που θα υπερασπιστούν τις ιδέες μιας προηγούμενης γενιάς.

Θέλουμε να είμαστε η γενιά που θα τις εξελίξει, θα τις ανανεώσει και θα τις κάνει ξανά πλειοψηφικές.

Δεν θέλουμε να παρακολουθούμε την πολιτική ως θεατές. Θέλουμε να είμαστε πρωταγωνιστές.

Δεν θέλουμε να μας χαρίζουν χώρο. Θέλουμε να τον κατακτούμε με τις ιδέες, τις προτάσεις και τους αγώνες μας.

Και δεν έχουμε σκοπό να αφήσουμε την Ακροδεξιά να ορίσει τι σημαίνει πατρίδα, τι σημαίνει ελευθερία, τι σημαίνει ασφάλεια, τι σημαίνει κοινωνική συνοχή.

Αυτές οι έννοιες ανήκουν σε όλους μας. Και εμείς θα τις υπερασπιστούμε με πολιτικό σχέδιο, με επιχειρήματα και με συλλογική δράση.

Γιατί η μάχη απέναντι στην Ακροδεξιά δεν θα κριθεί μόνο στις κάλπες.

Θα κριθεί στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Θα κριθεί στο αν θα καταφέρουμε να δώσουμε ξανά στους νέους έναν λόγο να πιστέψουν στην πολιτική.

Και θέλω να κλείσω με μια φράση που συμπυκνώνει όχι απλώς το λανσάρισμα μιας καμπάνιας, αλλά ολόκληρη την πολιτική μας αντίληψη.

ΙΣΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑ. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ.

Ίση πρόσβαση στη γνώση, ανεξάρτητα από το εισόδημα των γονιών σου.

Ίση πρόσβαση στην εργασία, ανεξάρτητα από τις γνωριμίες σου.

Ίση πρόσβαση στη στέγη, στην Υγεία, στον πολιτισμό, στην τεχνολογία.

Ίση πρόσβαση στις ευκαιρίες, στη συμμετοχή, στη λήψη των αποφάσεων.

Γιατί δεν μπορεί η ελευθερία να είναι προνόμιο. Δεν μπορεί η αξιοπρέπεια να είναι προνόμιο.

Δεν μπορεί το μέλλον να είναι προνόμιο.

Και δεν μπορεί η Δημοκρατία να λειτουργεί μόνο για όσους έχουν τη δύναμη να την αξιοποιήσουν.

Απέναντι στην κοινωνία των αποκλεισμών, εμείς προτάσσουμε την κοινωνία της ίσης πρόσβασης στις ευκαιρίες.

Απέναντι στον φόβο, την αλληλεγγύη.

Απέναντι στον αυταρχισμό, περισσότερη Δημοκρατία. Απέναντι στην παραίτηση, τη συμμετοχή.

Ας κάνουμε, λοιπόν, τη δική μας γενιά τη γενιά που δεν θα συμβιβαστεί με τα λιγότερα.

Που δεν θα αφήσει άλλους να αποφασίζουν για αυτήν. Που δεν θα επιτρέψει στην Ιστορία να γυρίσει πίσω.

Γιατί το Πολυτεχνείο μάς θυμίζει ότι η Δημοκρατία κατακτήθηκε από νέους ανθρώπους που αρνήθηκαν να φοβηθούν τους φασίστες κάθε λογής.

Και εμείς έχουμε χρέος να αποδείξουμε ότι μπορούμε να την πάμε ένα βήμα παραπέρα.

ΙΣΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑ!

Σας ευχαριστώ.