Παναγιώτης Δουδωνής: «”Αμάρτησα για τον ψηφοφόρο μου” ακούμε σήμερα στη Βουλή»

Ομιλία Παναγιώτη Δουδωνή, βουλευτή ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στη Βουλή κατά τη συζήτησης της άρσης ασυλίας των 11 βουλευτών της ΝΔ

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ότι στη σημερινή συζήτηση ακούσαμε μια μαχητική υπεράσπιση των βουλευτικών παρεμβάσεων των λεγόμενων “ρουσφετιών”. Θα μπορούσε να την τιτλοφορήσει κανείς: “Αμάρτησα για τον ψηφοφόρο μου”· Κάπως έτσι θα μπορούσα να την τιτλοφορήσω.

Αλλά πέρα από αυτό, και πάντα σεβόμενοι τις δικονομικές εγγυήσεις και τη θέση του καθενός, ιδίως όταν τίθεται άμεσα ενώπιον της Δικαιοσύνης, οφείλουν να γίνουν και κάποιες παρατηρήσεις. Παρατηρήσεις οι οποίες θα ξεφεύγουν πέρα από ένα πλαίσιο σαν αυτό που έθεσε η κ. Βούλτεψη –την οποία βλέπω εδώ– ότι στη Ρουμανία δηλαδή (δεν ξέρω αν το γνωρίζετε) λόγω της επιρροής του συστήματος Τσαουσέσκου, τα παιδιά καταδίδουν τους γονείς τους. Και υπάρχουν 500.000… Επιβεβαιώνετε, κυρία Βούλτεψη; Υπάρχουν 500.000 στελέχη του καθεστώτος, οι οποίοι δεν έχουν χαθεί, αλλά έχουν με έναν “τροτσκιστικό” τρόπο –προσέξτε το εσείς– διεισδύσει στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με απώτερο σκοπό να τους ρυμουλκήσουν προς τη Ρωσία. Και αυτής, αυτής της απάτης θύμα είναι η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας!

Καταλαβαίνετε ότι οι θεσμοί είναι πολύ σοβαρά πράγματα. Και επειδή κάπου είδα τον κύριο Γεωργιάδη, ο οποίος δημιουργεί μια σύγχυση σκόπιμη –σκόπιμη σύγχυση προσώπων και θεσμών– να πω ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας ευρωπαϊκός θεσμός. Ο οποίος ευρωπαϊκός θεσμός περιφρουρεί το ευρωπαϊκό χρήμα και, πάνω απ’ όλα, είναι αυτή στην οποία οφείλουμε την αποκάλυψη του τι έγινε με τη Σύμβαση 717, την αποκάλυψη του τι έγινε σε επίπεδο εν γένει των Τεμπών, την αποκάλυψη του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ και γύρευε πόσες αποκαλύψεις ακόμα.

Γι’ αυτό, λοιπόν, να μην λειτουργεί οιονεί εκδικητικά η κυβέρνηση.. Γιατί αν αυτός λέει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επιτίθεται τάχα στη δημοκρατία –αντιλαμβανόμενος τη δημοκρατία με μια απλή προσέγγιση της πλειοψηφικής αρχής, ενώ η δημοκρατία είναι και Κράτος Δικαίου ταυτοχρόνως– και αυτό το στοιχείο του Κράτους Δικαίου είναι που ξεχωρίζει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία (την καλά λειτουργούσα, φιλελεύθερη όπως τη λέμε δημοκρατία) από τις ανελεύθερες δημοκρατίες, είναι σε αυτό που επιτίθεται αυτός, επιτιθέμενος στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και γυρνώντας μου την πλάτη. Αλλά αυτό ποσώς με ενδιαφέρει. Άκουσα μια ανάλυση… ναι, για εσάς λέω κύριε Γεωργιάδη, για εσάς!

Άκουσα επίσης μια ανάλυση περί του άρθρου 62 του Συντάγματος από όλους σχεδόν της κυβέρνησης, η οποία, ξαναλέω, σεβόμενος απολύτως τις δικονομικές εγγυήσεις, είναι –επιτρέψτε μου να πω– επικίνδυνη.

Το άρθρο 62 του Συντάγματος αναφέρεται στα ζητήματα τα οποία πραγματικά εφαρμόζουμε σήμερα, αλλά λέει σε κάποιο σημείο ότι η άρση της ασυλίας, ιδίως μετά την τελευταία αναθεώρηση, είναι υποχρεωτική, εκτός και αν αναφέρεται σε κοινοβουλευτική δραστηριότητα ή εν γένει πολιτική δράση. Λοιπόν, ούτε στην κοινοβουλευτική δραστηριότητα ούτε στην εν γένει πολιτική δράση ανήκουν παράνομες –φερόμενες ως παράνομες– εξυπηρετήσεις. Να είμαστε σαφείς σε αυτό!

Ούτε μπορεί κανείς –και προσπάθησα να το εξηγήσω στον κύριο Μηταράκη, ο οποίος εξεμάνη όταν του το είπα στην Επιτροπή– δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζεται κανείς ότι καλύπτεται από το άρθρο 62. Αλλιώς, αν το δεχτούμε αυτό, πρέπει να πούμε ότι είναι συνταγματικώς προστατευόμενο έννομο αγαθό το “ρουσφέτι”. Εντάξει, το καταλαβαίνουμε τι κάνετε, αλλά μην το θεωρητικοποιείτε κιόλας· μην το πηγαίνετε και σε επίπεδο Συνταγματικού Δικαίου.

Σας άκουσα με πάρα πολύ μεγάλη προσοχή και τους άκουσα όλους. Θα μιλήσουμε και μετά θα έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε. Παρατηρώ ότι από όσους ήδη μίλησαν –τους έντεκα– παρών στην αίθουσα είναι μόνο ο κ. Τσιάρας. Οι υπόλοιποι προφανώς δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν την εκτίμηση, την άποψη των κοινοβουλευτικών κομμάτων (του κόμματός τους συμπεριλαμβανομένου) για όσα ελέχθησαν. Θεωρώ ότι αυτό είναι μια προσβολή προς το Κοινοβούλιο, τη εξαιρέσει, ξαναλέω, ενός. Οι υπόλοιποι δέκα είναι απόντες. Απόντες! Δεν τους ενδιέφερε καν να ακούσουν την άποψη των υπολοίπων κομμάτων, κοινοβουλευτικών τους εκπροσώπων, προέδρων κοινοβουλευτικών ομάδων για το ζήτημα αυτό. Όταν έχουμε μια κοινοβουλευτική διαδικασία, πρέπει να τη σεβόμαστε.

Και άκουσα τα εξής μέχρι τώρα (τα σταχυολογώ): “Τυπική διοικητική εκκρεμότητα”, είπε η κυρία Παπακώστα. Με συγχωρείτε, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία λέει κάτι άλλο. Έχει το τεκμήριο της αθωότητας (για να το πούμε σωστά νομικά), αλλά δεν μπορεί να λέει “τυπική διοικητική εκκρεμότητα” ένα ζήτημα στο οποίο έκανε μια παρέμβαση και ό,τι προκύπτει φέρεται ως παράνομο.

Και ο κ. Βαρτζόπουλος: “Πού είναι το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ;”. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι τρίβαθμο. Αυτή τη στιγμή βλέπουμε την κάτω βαθμίδα. Υπήρχε η παραπάνω βαθμίδα που είναι η βαθμίδα των υπουργών, του κυρίου Βορίδη και του κυρίου Αυγενάκη, στους οποίους δεν επιτρέψατε την ποινική διερεύνηση με μια αντικοινοβουλευτική διαδικασία, με βουλευτές οι οποίοι κοιμόντουσαν και έστελναν επιστολική ψήφο ενώ ήταν εδώ μπροστά.

Και η τρίτη βαθμίδα που είναι ο Διευθύνων. Ο Διευθύνων του σκανδάλου. Και αυτόν τον Διευθύνοντα  ακόμα δεν τον έχουμε δει. Και ο Διευθύνων προφανώς είναι το Μέγαρο Μαξίμου και ο Πρωθυπουργός. Και αυτό είναι σαφές.

‘’Επιλεκτική και αποσπασματική η ανάγνωση των διαλόγων και η προβολή τους’’ λέει ο κύριος Μπουκώρος. Δηλαδή όλα αυτά τα οποία ακούσαμε, ήταν επιλεκτικά και αποσπασματικά; Έπρεπε να ακούσουμε το όλον; Το όλον; Δεν αρκούν αυτά που ακούσαμε; Θα τα πούμε. Θα έχουμε μετά και τις δύο ακόμα άρσεις ασυλίας και θα συνεχίσω εκεί.Το σαφές είναι ότι σεβόμαστε, ξαναλέω, τις δικονομικές εγγυήσεις, αλλά και εσείς πρέπει να σέβεστε τη Βουλή