Β. Γιαννακούρας: Απολογισμός έργων “μηδέν”για τη μεταλιγνιτική εποχή της Μεγαλόπολης Αρκαδίας

Δεν θα ήθελα ποτέ η πρώτη μου ομιλία, από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, να είναι μια ομιλία καταγγελτική και επικριτική, αλλά αντίθετα μια ομιλία επαινετική και με προτάσεις.

Μελετώντας όμως το προς ψήφιση νομοσχέδιο, με αναγκάζει να γίνω επικριτικός.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να μην αναφέρω, ότι για ακόμα μία φορά η κυβέρνηση,

κατά την προσφιλή της μέθοδο, με fast track διαδικασίες, φέρνει προς ψήφιση τόσο δαιδαλώδη νομοσχέδια, με πλήθος διαφορετικών θεμάτων και τεχνοκρατικές διατάξεις, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικός κοινωνικός διάλογος και επαρκής κοινοβουλευτικός έλεγχος.

Για μία ακόμα φορά, λοιπόν, βλέπουμε μια διαδικασία βιαστικής νομοθέτησης, με βασικά στοιχεία να παραμένουν ασαφή και αόριστα και να παραπέμπονται σε μελλοντικές υπουργικές αποφάσεις.

Έτσι όμως δεν οικοδομείται ούτε εμπιστοσύνη, ούτε σοβαρή δημόσια πολιτική.

Καλούμαστε, λοιπόν, μέσα σε τόσο σύντομο χρόνο να συζητήσουμε για τόσο σοβαρά θέματα, που έχουν ευρύ κοινωνικό αντίκρισμα.

Η κυβέρνηση βιάζεται να κλείσει ζητήματα, που χρονίζουν εξαιτίας της δικής της ανικανότητας.

Μιλάμε, λοιπόν, σήμερα, για «Κοινωνικό» Κλιματικό Ταμείο, αλλά πού είναι τα κοινωνικά κριτήρια; Ποιοι είναι οι άνθρωποι που θα στηριχθούν; Πώς θα φτάσουν οι πόροι σε αυτούς, που πραγματικά έχουν ανάγκη;

Δεν υπάρχει σαφής στόχευση και δεν υπάρχει οδικός χάρτης, για την αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας.

Και τελικά τί κινδυνεύουμε να φτιάξουμε; Έναν ακόμα μηχανισμό απορρόφησης κονδυλίων, χωρίς πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα.

Δημιουργoύνται θέσεις εγκάθετων υψηλόμισθων στελεχών, φίλα προσκείμενων στο κόμμα σας και έμπιστων του Μαξίμου, για τους οποίους προβλέπονται παχυλές αμοιβές, χωρίς, όμως, κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα.

Θα επικεντρωθώ, όμως κυρίως, στα άρθρα 31 και 47 του παρόντος νομοσχεδίου, που αφορούν στο Σχέδιο Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης για τη μεταλιγνιτική εποχή στην περιοχή της Μεγαλόπολης και της Δυτικής Μακεδονίας, που αποτελούν ξεκάθαρα μια ομολογία αποτυχίας της κυβερνητικής πολιτικής.

Συνιστούν μια θλιβερή υπενθύμιση, ότι οι βαρύγδουπες εξαγγελίες του 2020, μετά το βίαιο κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων, ήταν εντελώς “κούφιες”.

Δεν θα ξεχάσουμε ότι το 2019, που τότε ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης, τελείως αιφνιδιαστικά, είχε ανακοινώσει από τις Βρυξέλλες το βίαιο κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων, κάτι που δεν συνέβη σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δημιουργώντας συγχρόνως πολλές προσδοκίες για το μέλλον, παρόλα αυτά μέχρι σήμερα οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν δει τίποτα στην πράξη.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, παρά το μεγαλόπνοο όραμα που έχει εξαγγείλει για τη μεταλιγνιτική εποχή της Μεγαλόπολης, δεν στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια αντάξια των προσδοκιών, που καλλιεργούσε στους πολίτες, με άλλα λόγια “άνθρακες αποδείχθηκε ο θησαυρός”.

Μέχρι στιγμής, έχουν δαπανηθεί κονδύλια μόνο σε μελέτες χωρίς σαφή στόχευση, ημερίδες, σχέδια, συσκέψεις φορέων και άνοιγμα γραφείων, χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα 4 εκατομμύρια απευθείας αναθέσεις σε ημετέρους, κατά την πάγια τακτική της κυβέρνησης, για μελέτες αγροτικών προϊόντων και εκχυλίσματα αυτών στην περιοχή της Μεγαλόπολης. Αλήθεια, για ποιά προϊόντα και ποιά εκχυλίσματα αυτών μιλάμε;

Με λίγα λόγια, απολογισμός έργων “ΜΗΔΕΝ”,παρά τη δημιουργία φορέων και μηχανισμών που διορίζονται από την κυβέρνηση και μοιράζονται τα “offìcia” μεταξύ ημετέρων, χωρίς να έχουν φέρει πρακτικό αποτέλεσμα μέχρι τώρα.

Υποσχεθήκατε στους κατοίκους της Μεγαλόπολης μια νέα εποχή ανάπτυξης, μετά το βίαιο κλείσιμο των μονάδων. Αντί γι’ αυτό, τους προσφέρετε ερημοποίηση.

Τα Ειδικά Πολεδομικά Σχέδια καρκινοβατούν εδώ και χρόνια, οι επενδύσεις δεν έρχονται και εσείς τώρα φέρνετε ρυθμίσεις για να διαχειριστείτε τις γαίες της ΔΕΗ, επειδή ο προγραμματισμός σας κατέρρευσε.

Οι ρυθμίσεις που φέρνετε με το σημερινό νομοσχέδιο δεν είναι λύση, είναι ένα ακόμη κουκούλωμα, για να καλυφθεί η απουσία στρατηγικής για τη δίκαιη μετάβαση.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, μιλάμε εδώ και χρόνια για τη λεγόμενη “δίκαιη μετάβαση”.

Μια μετάβαση που υποτίθεται θα έφερνε ανάπτυξη, δουλειές και προοπτική στη Μεγαλόπολη, μετά το τέλος του λιγνίτη.

Ας δούμε όμως την πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις. Η απολιγνιτοποίηση έγινε γρήγορα. Οι μονάδες έκλεισαν. Οι θέσεις εργασίας χάθηκαν. Η τοπική οικονομία αποδυναμώθηκε. Ο τόπος ερήμωσε. Οι επιχειρήσεις κλείνουν και τα νέα παιδιά φεύγουν.

Ακόμη, όμως, πιο ανησυχητικό είναι το εξής: Παρά τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα νούμερα, η πραγματική αξιοποίηση των εκτάσεων των λιγνιτικών πεδίων είναι μηδενική.

Έχουμε ακούσει και έχουμε δει να ανακοινώνονται πολλά πυροτεχνήματα για έργα τα τελευταία χρόνια στη Μεγαλόπολη, όμως τα πυροτεχνήματα αυτά έσβησαν πριν καν ανάψουν.

Και στο μεταξύ, η τοπική κοινωνία απεγνωσμένα περιμένει. Περιμένει δουλειές. Περιμένει εισόδημα. Περιμένει προοπτική. Δεν μπορεί όμως να περιμένει επ’ άπειρον. Διότι η οικονομία δεν λειτουργεί με υποσχέσεις. Λειτουργεί με ΠΡΑΞΕΙΣ. Και μέχρι σήμερα, οι πράξεις δεν είναι ανάλογες των εξαγγελιών.

Η Μεγαλόπολη δεν χρειάζεται άλλα σχέδια επί χάρτου. Δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται ΕΡΓΑ. Χρειάζεται ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ που πρέπει να είχαν ξεκινήσει από χθες.

Αλήθεια, πώς μπορεί να γίνει το Επιχειρηματικό Πάρκο για να εγκατασταθούν επιχειρήσεις και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας;

Και πώς μπορούν να γίνουν οι φυλακές, αφού δεν υπάρχει ο ειδικός πολεοδομικός σχεδιασμός, που απαιτείται;

Μην κοροϊδεύετε, λοιπόν, τον κόσμο, γιατί κανένα  έργο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν δεν υλοποιηθούν πρώτα οι απαραίτητες χωροταξικές ρυθμίσεις.

Και αυτό που κάνετε μέχρι στιγμής είναι σαν να βάζετε το κάρο μπροστά από το άλογο.

Εν τέλει, αυτό είναι το αντίδωρο της Πολιτείας για την περιοχή της Μεγαλόπολης που σήκωσε το βάρος της ενεργειακής υποστήριξης της χώρας για 50 και πλέον χρόνια?

Βρέθηκα χθες στη Μεγαλόπολη και είδα στα μάτια των κατοίκων την αγωνία, την απόγνωση και την πλήρη απογοήτευσή τους, για την εικόνα που παρουσιάζει η περιοχή τους, εξαιτίας της εγκατάλειψης της πολιτείας και συγκεκριμένα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Σκεφτείτε, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ότι αν χρειάστηκαν 7 χρόνια μόνο για διαδικαστικά θέματα, που τα οποία ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί, αναλογιστείτε, αν πάμε με τέτοιους ρυθμούς, ίδια νοοτροπία και κυρίως την ίδια πολιτική, πόσα χρόνια θα απαιτηθούν για να ολοκληρωθούν οι μελέτες και να υλοποιηθούν τα έργα, που πρέπει να γίνουν, για να ξαναζωντανέψει ο τόπος.

Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να κάνει μια ανίκανη και ανεπαρκής κυβέρνηση, αλλά μια αποτελεσματική κυβέρνηση και την απάντηση θα δώσει ο ελληνικός λαός στις κάλπες.

Σας κατάλαβαν πλέον οι πολίτες της Μεγαλόπολης και ολόκληρης της Ελλάδας και είναι σίγουρο ότι η απάντηση στις εκλογές για τη Νέα Δημοκρατία θα είναι εκκωφαντική.

Και αυτό θα είναι απολύτως δίκαιο γιατί η μετάβαση που υποσχεθήκατε, δεν είναι δίκαιη.