Αποκαλύφθηκε σήμερα ότι η Επιτροπή Αναθεώρησης «βιάζεται» για να έχει το ελεύθερο ο Πρωθυπουργός να αποφασίσει πότε τον συμφέρουν οι εκλογές

Κυρίες, κύριοι συνάδελφοι

Φυσικά, ένα ερώτημα πλανάται όλον αυτόν τον χρόνο κατά τον οποίο συνεδριάζει η επιτροπή μας. Δεν είναι μια τυχαία επιτροπή· είναι η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος. Γιατί όλη αυτή η βιασύνη; Και σήμερα ο Πρόεδρος της Βουλής, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, έδωσε μια απάντηση, ότι η βιασύνη αυτή υπάρχει, όλα γίνονται μέσα σε ένα μήνα, η Βουλή θα αποφασίσει για τα θέματα της αναθεώρησης του Συντάγματος με δύο ψηφοφορίες, οι οποίες η μία θα είναι τέλη Ιουλίου και τέλη Αυγούστου, για να έχει ο πρωθυπουργός το ελεύθερο, προσέξτε, να αποφασίσει πότε τον βολεύει να γίνουν εκλογές. Θυμηθείτε όλες τις αναλύσεις κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια για τη συγκρότηση αυτής της επιτροπής. Τις αναλύσεις που ακούσαμε από ομιλητές της Νέας Δημοκρατίας, του εισηγητή της συμπεριλαμβανομένου, συμπεριλαμβανομένης της κυρίας Μπακογιάννη, που μας έλεγαν ότι δεν είναι κάτι το περίεργο, ότι είμαστε εμείς οι περίεργοι. Και ακούστε σήμερα τι είπε ο Πρόεδρος της Βουλής, εκφράζοντας αυτό το οποίο όλοι καταλαβαίνουμε σε σχέση με το γιατί αυτή η επιτροπή έχει όλη αυτήν την πρεμούρα θα το πω, για να χρησιμοποιήσω αυτήν την έκφραση, να συνεδριάζει και να συζητά τόσο σοβαρά θέματα σαν να μας κυνηγάει κάτι. Ε, λοιπόν, αυτό που μας κυνηγάει, κατ’ αυτήν την κυνική παραδοχή, είναι το να έχει την άνεση ο κύριος Μητσοτάκης να δει πότε τον βολεύει, σε σχέση με δικά του εσωκομματικά προβλήματα, κορυφαίο των οποίων είναι η σύσταση ενός κόμματος από πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο του κόμματός του. Πότε τον βολεύει; Αν είναι καλή η περίοδος, το φθινόπωρο, η άνοιξη, για να κάνει εκλογές.

Άρα, αν είναι φθινόπωρο- χειμώνας, ή άνοιξη – καλοκαίρι που λένε και στις κολεξιόν, οι εκλογές; Και σε αυτόν τον σχεδιασμό, αποτελούν απλώς μια παρωνυχίδα, ως τέτοια αντιμετωπίζεται η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος και, άρα, και το Σύνταγμα, κατά την παραδοχή – ξαναλέω – του Προέδρου της Βουλής. Όταν, λοιπόν, κάνουμε περισπούδαστες αναλύσεις, να έχετε υπ’ όψιν σας ότι τελούμε υπό την αίρεση της ταχύτητας, ούτως ώστε ο Πρωθυπουργός να έχει τον χρόνο του να αποφασίσει και το πεδίο καθαρό. Λυπάμαι, αλλά αυτό δεν είναι λειτουργία επιτροπής αναθεώρησης του Συντάγματος. Είναι μια λειτουργία διευκολυντικής για τα πράγματα και για τον πρωθυπουργό καταστάσης, πραγματικά, είναι προσβολή ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται η κυβέρνηση. Προσβολή, γιατί νομίζω, και θέλω να το πω για όλους σας: όλοι έχετε προσέλθει με προτάσεις. Με άλλες συμφωνούμε, με άλλες διαφωνούμε, αλλά πάντως γίνεται μια συζήτηση εδώ πέρα, μια συζήτηση που, αν υπήρχε περισσότερος χρόνος, θα είχε πολύ μεγαλύτερο βάθος. Κακά τα ψέματα, πολύ μεγαλύτερο βάθος. Και τυχαίνει να είμαι συνταγματολόγος, να είναι η δουλειά μου. Αλλά αυτό δεν μπορεί να απαιτείται από κάθε βουλευτή ο οποίος εκφέρει γνώμη ή άποψη, είναι μέλος της επιτροπής, να είναι συνταγματολόγος. Δεν μπορεί να έχουμε η Βουλή, μια Γερουσία γεμάτη συνταγματολόγους. Άρα, επιδρά προφανώς και στην ποιότητα κάποιων επί των προτάσεων, χωρίς να θέλω να στοχοποιήσω κανέναν. Άρα, λοιπόν, εδώ μια πρεμούρα γιατί; Για να έχει τον Σεπτέμβρη χαλαρό ο πρωθυπουργός, να δει δηλαδή, πού πάνε τα πράγματα, πού είναι οι φωτογραφίες της στιγμής των φωτογράφων του και, αναλόγως, να αποφασίσει.

Ε, αυτό πάει πολύ. Πάει πολύ να το παραδέχονται κιόλας κάποιοι.

Λοιπόν, σήμερα το άρθρο 101, παράγραφος 3 καταρχάς και 5. Λοιπόν, επί της αλλαγής στο αποκεντρωτικό σύστημα: πρόκειται για μια αναπαραγωγή του επιτελικού κράτους στο επίπεδο της αποκέντρωσης, άρα για μια συγκέντρωση αρμοδιοτήτων, άρα για μια οπισθοχώρηση σε σχέση με το μοντέλο το οποίο γνωρίζουμε ήδη από το Σύνταγμα. Άρα, για έναν καλλωπισμό μιας προσπάθειας να συγκεντρωθούν όλο και περισσότερες εξουσίες σε όλο και λιγότερα χέρια, όλο και πιο ανέλεγκτα. Σας θυμίζω ό,τι έχει λεχθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας περί της πολιτικής ευθύνης λογιζομένων ως ιδιωτών, από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας. Αντισυνταγματικά βέβαια. Άρα, εδώ πέρα πάμε για την πλήρη αποσάρθρωση και του αποκεντρωτικού συστήματος. Με ωραίες λέξεις στο άρθρο 101 παράγραφος 3, άκουσα τον κύριο Στυλιανίδη, τον κύριο εισηγητή, να μιλάει για τη νησιωτικότητα. Δεν θέλω να απαξιώσω την προσφορά κανενός. Θέλω όμως να πω ότι το άρθρο 101, παράγραφος 4 για τη νησιωτικότητα, έχει συγκεκριμένη υπογραφή, και την υπογραφή του ΠΑΣΟΚ και των προσπαθειών του, που είναι συνέχεια των προσπαθειών του ιδρυτή μας Ανδρέα Παπανδρέου για τα ζητήματα αυτά. Για τα ζητήματα, όπως είναι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, για τα θέματα της ακριτικής και νησιωτικής Ελλάδας. Σας θυμίζω χαρακτηριστικά τη φράση του “θα δώσουμε και από αυτά που δεν έχουμε” για τα ζητήματα αυτά. Άρα, μην προσπαθείτε να, αν θέλετε, λειτουργήσετε κατά νόσφιση της τότε αρμοδιότητας αλλά και μέριμνας των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Γιατί, εν πάση περιπτώσει, προφανώς δεν απαξιώνουμε τη συμβολή κανενός, αλλά πρέπει να θυμόμαστε, να έχουμε μνήμη για να μπορούμε να προχωρούμε και στο μέλλον.

Και υπάρχει μια παράταξη που, για τα θέματα αυτά, έχει δείξει μια πολύ συγκεκριμένη, πολύ ειδική, πολύ επισταμένη μέριμνα. Και νομίζω ότι το πιο σημαντικό, από το να λέμε γενικότητες επί του άρθρου, επί της πιθανής αλλαγής του άρθρου 101, είναι να πούμε αυτό το οποίο είπε το ΠΑΣΟΚ: ότι πρέπει να μπει ένας φραγμός στην απόκτηση εμπράγματων δικαιωμάτων από πολίτες υπηκόους τρίτων χωρών στις ακριτικές μας περιοχές. Αν θέλετε πραγματικά να εργαστείτε για τη νησιωτικότητα και τα ακριτικά νησιά, πρέπει να αφουγκραστείτε αυτή την πρόταση που είχε, και ευήκοα ώτα, και σε βουλευτές και άλλων κομμάτων· και πραγματικά το εκτιμώ. Το εκτιμώ, το λέω και το εννοώ. Ακούστε, μια πρόταση η οποία λειτουργεί επί της πραγματικότητας και όχι επί ενός βερμπαλισμού. Γιατί οι βάσεις έχουν τεθεί. Αυτό το οποίο χρειαζόμαστε δεν είναι η απλή συνταγματική κατοχύρωση της έννοιας που υπάρχει εδώ και 25 χρόνια και έχει δουλέψει, αλλά έχει δουλέψει γιατί συνοδευόταν από συγκεκριμένες πολιτικές, οι οποίες εφήρμοσαν τη συνταγματική επιταγή. Χρειαζόμαστε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις που δημιουργούν μέθοδοι και μεθοδεύσεις συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, συγκεκριμένων προελεύσεων, οι οποίες μπορεί να μας οδηγήσουν σε πολύ επικίνδυνες ατραπούς. Άρα, αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για τη νησιώτικη και ακριτική Ελλάδα, ας πάμε μπροστά με αυτή την πρόταση, η οποία έτσι κι αλλιώς περιλαμβάνεται και σε άρθρο το οποίο είναι από εσάς αναθεωρητέο. Άρα, το άρθρο θα συζητηθεί, έτσι και αλλιώς, στην επόμενη Βουλή.

Αυτή τη στιγμή, η δική μας πρόταση είναι πρόταση δεύτερης αναθεωρητικής Βουλής για τους λόγους που έχουμε εξηγήσει, και γιατί ζητούμε και την αναθεώρηση του άρθρου 110, και ίσως θα έχει ένα ενδιαφέρον (και σας το λέω ειλικρινώς) να έχουμε μια συνεδρίαση για να συζητήσουμε για την αλλαγή του άρθρου 110. Δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ που ζητάει, και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Εμείς έχουμε και συγκεκριμένη πρόταση. Άκουσα και βουλευτές της συμπολίτευσης να μιλούν με πολύ προσεκτική επιχειρηματολογία. Κάποιοι, οι οποίοι έχουν ίδιες θέσεις με εμάς και με τη μεγάλη μερίδα των Ελλήνων συνταγματολόγων, δεν παριστάνω – ότι ξανά ανακαλύψαμε την Αμερική ή επανεφηύραμε τον τροχό. Αλλά υπάρχουν φωνές οι οποίες ζητούν την αναθεώρηση του άρθρου 110. Και άλλες βέβαια προτάσεις, μπορεί να μην έχουν την ίδια κατεύθυνση με τη δική μας. Άκουσα τον κύριο Σκυλακάκη φερ’ ειπείν. Πάντως ζητούν και αυτοί την αναθεώρηση του άρθρου 110. Πρέπει να το συζητήσουμε αυτό. Και το λέω γιατί, με την αφορμή της συζήτησης για τις νησιωτικές και ακριτικές περιοχές, νομίζω ότι θα τεθούν σειρά θεμάτων στην επόμενη Βουλή, και ίσως θα είχε τεράστια σημασία, μεταξύ των θεμάτων αυτών – να συζητήσουμε για το πώς αναθεωρείται το Σύνταγμα. Διότι έχουμε το προηγούμενο του 2019, και έχουμε το δεδομένο ότι δεν δεσμεύει καμία Βουλή ως προς την κατεύθυνση την επόμενη. Και επιπλέον έχουμε, και αν θέλετε, φωνές οι οποίες ενώνονται με τη δική μας, που τη λέμε: η μέγιστη δυνατή συναίνεση ναι, να υπάρχει, αλλά να υπάρχει στη δεύτερη Βουλή. Και όταν λέω με μέγιστη δυνατή συναίνεση, δεν εννοώ τη μέγιστη πλειοψηφία των 200. Εννοώ αυτή των 180, αλλά να υπάρχει στη δεύτερη Βουλή, ούτως ώστε να μην έχουμε πονηρίες τύπου 2019, που καταλήξαμε να έχουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος δύναται να εκλεγεί ακόμα και με σχετική πλειοψηφία. Γιατί; Κάποιοι ήθελαν σωστά να αποσυνδεθεί από την προκήρυξη των εκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε απευθείας εκλογή. Και το λέω αυτό γιατί νομίζω ότι, με πολύ μεγαλύτερη ειλικρίνεια, θα ακούγαμε απόψεις σε τούτη την πρώτη Βουλή, και από τη συμπολίτευση, για τα ζητήματα αυτά τα οποία συζητούμε.

Εν πάση περιπτώσει, προχωράω στο άρθρο 101Α, για τις Ανεξάρτητες Αρχές. Έχετε ανά χείρας την πρότασή μας για το άρθρο 101Α. Κοιτάξτε, η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας, για να ξεκινήσουμε από εκεί, μετακυλίει το πρόβλημα αλλού, από εκεί από όπου πράγματι είναι. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία, πρώτον, έχει φερθεί με έναν άθλιο τρόπο σε επικεφαλής ανεξάρτητων αρχών. Κορυφαίο παράδειγμα ο κύριος Ράμμος, αλλά και ο κύριος Μενουδάκος, με έναν τρόπο που είναι ασεβής, απολύτως, απέναντι και στην ιδιότητά τους ως επικεφαλής των αρχών, και στην προσωπική διαδρομή που είχε ο καθένας. Και δεύτερον, γιατί με βάση στο ζήτημα μελών των ανεξάρτητων Αρχών, έχετε κάνει ό,τι μεθόδευση μπορεί να συλλάβει ανθρώπου νους. Σας λέω χαρακτηριστικά: έχετε εφεύρει τρία πέμπτα, χωρίς να υπάρχουν, σε συνεργασία με τον κύριο Βελόπουλο.

Στο ζήτημα της ΑΔΑΕ και του ΕΣΡ, και ιδίως το ζήτημα της ΑΔΑΕ που σας έκαιγε. Δεύτερον, όταν υπήρχαν 3/5, όπως στην περίπτωση της κυρίας Συγγούνα πριν από δύο μήνες στη Διάσκεψη των Προέδρων, αρνηθήκατε ότι υπάρχουν τα 3/5 και αποσύρατε την υποψηφιότητα. Γιατί; Διότι δεν έχετε μια κουλτούρα, ακόμα και εκεί, σεβασμού των ανεξάρτητων αρχών. Δεν θεωρείτε ότι πρέπει να υπάρχει, αν θέλετε, να αφήνονται οι αρχές να κάνουν τη δουλειά τους ως αυτό το οποίο είναι, δηλαδή ανεξάρτητες. Καίγεστε, βέβαια, και με το γνωστό θεματάκι με το οποίο είστε εμμονικοί, και δεν είναι θεματάκι, είναι θεματάρα.Νομοθετείτε ή αποφασίζετε κατά τα καλά και συμφέροντα. Λοιπόν, τούτη εδώ η πρόταση καταφέρνει να κρατήσει όλο το πρόβλημα. Απότοκος, δε, όλου αυτού είναι ότι, λόγω της γενικευμένης δυσπιστίας, υπάρχει ζήτημα σε σχέση με τη στελέχωση των των αρχών, και ειδικότερα, όπως έδειξε η περίπτωση της κυρίας Συγγούνα. Εσείς δεν θέλετε επιλογή ανεξαρτήτων αρχών. Θέλετε συναλλαγή. Θέλετε “να σου δώσω μία αρχή, να μου δώσεις άλλη”; Όχι, εμείς δεν θέλουμε αυτό, με συγχωρείτε, και νομίζω ότι κανένας Έλληνας πολίτης που μας παρακολουθεί δεν θα το επιθυμούσε αυτό. Θα ήθελα να μπαίνουν άξιοι άνθρωποι στις ανεξάρτητες αρχές, γι’ αυτό και ζητήσαμε να υπάρχει ανοιχτή πρόσκληση. Έγινε η ανοιχτή πρόσκληση, και όταν κάναμε μια ανεξάρτητη αξιολόγηση, με βάση τις δικές μας εκτιμήσεις για την επάρκεια, την ακαδημαϊκή και επαγγελματική του καθενός, ήρθατε να μας πείτε: «Η Συγγούνα είναι δική σας. Ελάτε να ψηφίσετε και τον Μακρυδημήτρη που είναι δικός μας, για να ψηφίσουμε τη Συγγούνα». Μα δεν είναι δική μας καμία κυρία Συγγούνα, είναι μια δικαστής με μια διαδρομή. Πληροί το όριο της αφυπηρέτησης το οποίο έχουμε πει, και εν πάση περιπτώσει έχει ένα βιογραφικό δυνατό. Δεν είναι η λογική αυτή. “Ο δικός μας, ο δικός σας”. Η λογική αυτή δεν μπορεί να απευθύνεται ούτε στην αξιωματική, ούτε σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης. Διότι πρέπει να φύγουμε από αυτή τη νοοτροπία που οδήγησε την Ελλάδα στην πτώχευση. Και αυτή είναι μια νοοτροπία πελατειακή, και κάποιοι εξακολουθούν να την εκπροσωπούν. Ήρθε λοιπόν η ώρα να πάμε σε μια αντικειμενική, με κριτήρια, επιλογή των μελών αυτών. Και εγώ σας λέω, και μπορείτε να το δείτε και στην πρότασή μας, ότι, πέρα από την επέκταση των εχεγγύων προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας, που είναι απαραίτητη, δεδομένων των επιθέσεων που έχουν γίνει, έχουμε και έναν μηχανισμό επίλυσης αδιεξόδων στην περίπτωση κατά την οποία δεν επιτυγχάνεται η πλειοψηφία στην κοινοβουλευτική επιτροπή (δηλαδή εσείς, ενώ το πρόβλημα είναι ότι, λόγω του γεγονότος ότι θέλετε συνεχώς τις συναλλαγές, θέλετε συνεχώς να ελέγχετε, για να απαξιώνετε τις αρχές). Υπάρχουν 3/5 και λέτε ότι δεν υπάρχουν· δεν υπάρχουν 3/5 και λέτε ότι υπάρχουν. Έχουμε φτάσει σε ένα αδιέξοδο στο Κοινοβούλιο. Τι προτείνετε; Να παραμείνει η διαδικασία χωρίς καμία όδευση διαφυγής, στην κοινοβουλευτική Επιτροπή; Εμείς λέμε λοιπόν ότι, αν δεν επιτευχθούν τα 3/5 της Διάσκεψης των Προέδρων, αν η απαιτούμενη πλειοψηφία δεν επιτευχθεί σε τρεις διαδοχικές ψηφοφορίες (για να υπάρχει και η έννοια της επαναληψιμότητας, άρα και της πολιτικής πίεσης για να βρεθεί ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής από όσο το δυνατόν περισσότερες μερίδες της Βουλής), η επιλογή ανατίθεται σε ειδική επιτροπή που αποτελείται από τον Πρόεδρο της Βουλής, εννέα βουλευτές, άρα έχει και σημαντικό κομμάτι κοινοβουλευτικό, που επιλέγονται ανάλογα με τη δύναμη των κοινοβουλευτικών ομάδων και των ανεξάρτητων, τους αμέσως προηγούμενους επικεφαλής των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων αρχών, τρεις πρυτάνεις δημόσιων πανεπιστημίων της χώρας (οι οποίοι ορίζονται με κλήρωση) και τον πρόεδρο της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων. Είναι μια μέθοδος επίλυσης σε περίπτωση που προκύπτουν αδιέξοδα. Η δική σας πρόταση δεν προσφέρει μέθοδο επίλυσης. Κρατάει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, τη συνδρομή κάποιων παραγόντων της δημόσιας ζωής, τους οποίους συμβουλεύεστε για να καταρτίσουν ένα τριπρόσωπο, ας το πούμε έτσι. Αλλά, επί του τριπροσώπου πάλι, η κοινοβουλευτική επιτροπή έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Τώρα η Επιτροπή τι είναι; Μπορεί να είναι Θεσμών και Διαφάνειας, να εννοείτεαι· μπορεί να εννοείτε ότι παραμένει στη Διάσκεψη των Προέδρων. Αυτό δεν διευκρινίζεται από την πρότασή σας. Άρα εδώ, με τη δική σας πρόταση, διατηρούνται όλα τα προβλήματα τα οποία υπάρχουν στην παρούσα φάση. Και βέβαια νομίζω ότι η πρόταση είναι για να διατηρηθούν τα προβλήματα αυτά, δεν δημιουργείται μία, αν θέλετε, μέθοδος επίλυσης κάποιου συνταγματικού αδιεξόδου περί την επιλογή των μελών όλων των ανεξάρτητων αρχών. Αντιθέτως, διατηρείται η επιλογή έτσι όπως είναι τώρα ή κάπως διαφορετική, αλλά εμπλέκονται και διάφοροι άλλοι παράγοντες που καταλήγουν σε τρία πρόσωπα. Πώς; Με ποιες διαδικασίες; Με ανοιχτή πρόσκληση; Με την εξέταση βιογραφικών; Με φίλους τους; Τι είναι δηλαδή; Πώς; Πώς καταλήγουμε σε αυτή την επιλογή των τριών προσώπων για να αποφασίσει μετά η κοινοβουλευτική επιτροπή; Και εδώ νομίζω, μιας και είμαστε στις τελευταίες συνεδριάσεις, είναι κάτι κλασικό, το οποίο το είδαμε σε αυτή την επιτροπή, σε αυτό το σύντομο χρόνο στον οποίο συνεδρίασε για να έχει ο πρωθυπουργός χρόνο τη διάθεσή του. Ότι, ενώ έχετε δημιουργήσει εσείς ένα πρόβλημα, παρουσιάζετε το πρόβλημα ως συνταγματικό πρόβλημα, και όχι πρόβλημα κατάχρησης ενός θεσμού από εσάς, ή καταστρατήγησης μιας διάταξης του Συντάγματος, και παρουσιάζετε μια πρόταση αλλαγής της διάταξης αυτής, η οποία παρουσιάζει και έχει όλα τα χαρακτηριστικά τα οποία επιτρέπουν σε κάποιον άλλον σαν κι εσάς, ή εσάς στο μέλλον, ανάλογα με το τι θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, να εξακολουθήσει να καταστρατηγεί την διάταξη, η οποία απλώς θα έχει άλλη μορφή. Δηλαδή, στο άρθρο 86 διατηρείτε την σύνδεση με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στα ζητήματα της επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αποσυνδέετε, υποτίθεται, απ’ την εκτελεστική εξουσία, αλλά το συνδέετε με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, άρα το συνδέετε με την ίδια την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει την εκτελεστική εξουσία. Άρα πάλι ένα κόμμα αποφασίζει, και στο ζήτημα αυτό κρατάτε τα πάντα τα οποία υπάρχουν μέχρι σήμερα. Απλώς αντικαθιστάτε αυτό το οποίο έγινε, μετά από πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή την επιλογή με βάση τα βιογραφικά από κάποιους οι οποίοι καταρτίζουν ένα τριπρόσωπο, επί του οποίου αποφασίζει μια κοινοβουλευτική επιτροπή που δεν ξέρουμε ποια είναι ακριβώς. Τι μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι και πάλι δεν θα λέτε ότι υπάρχουν 3/5 και δεν θα υπάρχουν ή ότι δεν υπάρχουν και θα υπάρχουν;

Εν πάση περιπτώσει, δεν θα μας λέτε ότι, σε περιπτώσεις όπως στην περίπτωση ΑΔΑΕ “ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – Βελόπουλος” που δεν υπήρχαν 3/5, εσείς παραστήσατε ότι υπάρχουν, ή σε περιπτώσεις όπως της κ. Συγγούνα που υπήρχαν 3/5, δεν θα αποσύρουν την υποψηφιότητα. για να γίνω πιο καθαρός; Τίποτα. Παραμένουν τα πάντα. Το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά με έναν αυξημένο βαθμό πολυπλοκότητας. Το να επιλύεις προβλήματα ανάγοντάς τα σε έναν αυξημένο βαθμό πολυπλοκότητας, δεν συνιστά συνταγματική αναθεώρηση. Συνιστά μια φακιρική μέθοδο, στην οποία μας έχει συνηθίσει ο Πρωθυπουργός σε πολλά ζητήματα, αλλά νομίζω το Σύνταγμα, δυστυχώς ως το θεμέλιο του πολιτεύματος, και ως κάτι το οποίο ενδύεται την ισχύ, την αυξημένη, σε σχέση με τον τυπικό νόμο, δεν είναι ένα πεδίο στο οποίο θα έπρεπε να γίνονται τέτοιου είδους φακιρικές ασκήσεις και τέτοιου είδους πειραματισμοί, αλλά να αντιμετωπίζονται με ειλικρίνεια στην επόμενη Βουλή. Γιατί βλέπετε ότι είναι τελείως διαφορετική η αντίληψή μας στα θέματα αυτά ως προς την κατεύθυνση την οποία πρέπει να πάρει η αναθεώρηση, πέραν δηλαδή του ίδιου του ζητήματος που είναι και το κομβικό και νομίζω ότι τα λύνει όλα, του προηγούμενου της αναθεώρησης του 2019 σε κομβικά ζητήματα, εσείς θέλετε τη διατήρηση της ίδιας παθογένειας, ούτως ώστε κάποιος σαν και εσάς να καταστρατηγεί την διάταξη. Η διάταξη γίνεται ελαφρώς διαφορετική, για να πείτε ότι κάτι έγινε. Εμείς θέλουμε μια ριζική αλλαγή για ποιοτική αναβάθμιση της δημοκρατίας, άρα και του κράτους δικαίου, άρα και των δικαιωμάτων, άρα και των θεσμών, και αυτού που λέμε “οργανωτικό σκέλος”. Σας ευχαριστώ πολύ