Δημήτρης Μάντζος: «Πενήντα τρία χρόνια μετά, απέναντι στους ανιστόρητους αρνητές της Ιστορίας της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου»

 In Κοινοβουλευτική Δραστηριότητα

Ομιλία Δημήτρη Μάντζου, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής για την Επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Ιστορικά, η Εξέγερση του Πολυτεχνείου, αποτέλεσε σημείο καμπής. Ως η πλέον συντονισμένη και οργανωμένη αντίδραση του ελληνικού λαού στη δικτατορία. Ήταν συλλογική αφύπνιση. Μετά από χρόνια φόβου ή και ανοχής, με σποραδικές ως τότε πράξεις αντίστασης.

Οι νέοι πήραν τη απόφαση και την πρωτοβουλία και δίπλα τους βρέθηκαν άνθρωποι από όλες τις γενιές που είπαν για πρώτη φορά πως θέλουν ξανά την Ελευθερία τους. Και μια δημοκρατία που θα τους έδινε ψωμί και παιδεία. Ίσες ευκαιρίες για καλύτερη ζωή.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν απλώς μια εξέγερση. Ήταν μια κραυγή από καρδιές που δεν άντεχαν άλλο τη σιωπή. Ήταν η φωνή νέων ανθρώπων που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στον φόβο και την αδικία.

Η εξέγερση του ’73 αποτέλεσε τη θρυαλλίδα των εξελίξεων που ακολούθησαν. Το καθεστώς απονομιμοποιήθηκε ακόμη περισσότερο σε διεθνές επίπεδο. Λίγους μήνες μετά, η χούντα θα έπεφτε, με τραγικό τρόπο, με την Τραγωδία της Κύπρου, την τουρκική εισβολή και τη στρατιωτική κατοχή, που διαρκεί ως σήμερα.

Οι δήθεν «πατριώτες» που ήρθαν για να σώσουν την πατρίδα και παρέδωσαν, την Κύπρο, ένα ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού στην καταστροφή, την προσφυγιά, τον όλεθρο. Η τελευταία, η πιο τραγική, η πιο αιματηρή, από τις πράξεις ενός στυγνού αυταρχικού καθεστώτος.

Δεν έζησα το Πολυτεχνείο. Γεννήθηκα εννέα χρόνια μετά. Αλλά είμαι περήφανος γι’ αυτό, όπως όλα τα παιδιά της γενιάς μου και των επόμενων γενιών. Είμαι περήφανος που το δημόσιο σχολείο μας έμαθε να απεχθανόμαστε τον φασισμό και να στεκόμαστε απέναντι στους νοσταλγούς και τους απολογητές του. Γιατί μάθαμε πως μια ημέρα σαν κι αυτή, τιμούμε τη δημοκρατία. Και όλα όσα αυτή σημαίνει για εμάς.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν και δεν είναι ποτέ μια στιγμή, ένας χώρος. Ένα κτίριο. Ήταν και είναι όλα όσα συνέβησαν ημέρες και εβδομάδες και μήνες πριν.

Είναι η εικονοποίηση μιας εξέγερσης που συνέβη πρώτα στο μυαλό και στην καρδιά των νέων και έπειτα στους δρόμους της Αθήνας, στην Πατησίων, τη Σόλωνος και αλλού.

Είναι η λέξη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» που γράφεται πρώτη φορά μετά από χρόνια δημόσια, στην ταράτσα της Νομικής.

Είναι οι μαθητές δίπλα στους φοιτητές.

Είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός και τα μηνύματα που ακόμη αντηχούν «Εδώ Πολυτεχνείο!».

Είναι ο σταθμός πρώτων βοηθειών από τους φοιτητές της Ιατρικής.

Είναι οι φωνές, τα τραγούδια,

Είναι τα συνθήματα στα τρόλεϊ.

Είναι η τρεμάμενη φωνή «αδέλφια μας φαντάροι, είμαστε άοπλοι».

Είναι το τανκ που ρίχνει την πύλη του Πολυτεχνείου και μαζί με αυτήν ρίχνει και την ελληνική σημαία.

Το Πολυτεχνείο είναι ένα σύμβολο αγώνα, επαγρύπνησης. Για τη δημοκρατία.

Κι όμως, μια ημέρα σαν κι αυτή, που θα έπρεπε να μας ενώνει, που τους περισσότερους από εμάς μάς ενώνει, για κάποιους γίνεται αφορμή για να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι και τι επιδιώκουν.

Είναι ντροπή -δεν υπάρχει πιο καθαρή λέξη από αυτήν- ντροπή.

Για όσους άφησαν τα trolls του διαδικτύου να ξαμοληθούν τις τελευταίες ημέρες να μιλήσουν για τον «μύθο του Πολυτεχνείου».

Και μετά ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ και Υπουργός Υγείας -που αντί να δίνει λογαριασμό για τη διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας- αμφισβητεί ευθέως την ιστορική πραγματικότητα.

Ποιοι μας μιλούν σήμερα προκλητικά για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου;

Όσοι μας λένε τόσα χρόνια πως στη χούντα κοιμούνταν με τα παράθυρα ανοιχτά.

Όσοι μας λένε πως η χούντα έκανε δρόμους ότι έφερε την ανάπτυξη.

Διότι την ακροδεξιά δεν την χτυπάς με τα λόγια.

Αλλά με αγώνα στην πράξη.

Όποιος λέει ότι πολεμά την Ακροδεξιά πρέπει πρώτα να δει δίπλα του, ποιος στέκεται δίπλα του, ποιος μιλά για λογαριασμό του. Τι κάνει και τι λέει αυτός που είναι στο ίδιο του το κόμμα, που μεταλλάσσεται.

Ποιος επενδύει προκλητικά στα ακραία στοιχεία, ποιος πορεύεται «χέρι χέρι» μαζί τους. Με τους ανιστόρητους αρνητές της ιστορίας. Όσους θέλουν έναν λαό ανήμπορο, εξαρτημένο από τη δική τους εξουσία. Αποχαυνωμένο, χωρίς ιστορική συνείδηση.

Σήμερα. Πενήντα τρία χρόνια μετά, 17 Νοέμβρη 2026. Στεκόμαστε περήφανα απέναντι σε όσους επιχειρούν να παραχαράξουν και να γράψουν ξανά την ιστορία. Σε όσους επιχειρούν να ξεπλύνουν την ακροδεξιά στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Απέναντι στην προπαγάνδα της ακροδεξιάς.

Είκοσι δύο χρόνια πριν, το 2004, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών απάντησε στους αρνητές της ιστορίας. Πιστοποιώντας με το κύρος του δημόσιου φορέα προστασίας της ιστορικής μας μνήμης, πως εκείνες τις ημέρες του Νοέμβρη έπεσαν 22.000 σφαίρες κατά αμάχων.

Και το πιο αιματηρό τεκμήριο.

Ο Προσωρινός Κατάλογος των μέχρι σήμερα πλήρως τεκμηριωμένων νεκρών:

Σπυρίδων Κοντομάρης, 57 ετών,

Διομήδης Κομνηνός, 17 ετών,

Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών,

Toril Margrethe Engeland, 22 ετών,

Βασίλειος Φάμελλος, 26 ετών,

Γεώργιος Σαμούρης, 22 ετών,

Δημήτριος Κυριακόπουλος, 35 ετών,

Σπύρος Μαρίνος, 31 ετών,

Νικόλαος Μαρκούλης, 24 ετών,

Αικατερίνη Αργυροπούλου, 76 ετών.

Στυλιανός Καραγεώργης, 19 ετών,

Μάρκος Καραμανής, 23 ετών,

Αλέξανδρος Σπαρτίδης, 16 ετών,

Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών,

Γεώργιος Γεριτσίδης, 47 ετών.

Βασιλική Μπεκιάρη, 17 ετών,

Δημήτρης Θεοδωράς, 5½ ετών.

Αλέξανδρος Βασίλειος Μπασρί Καράκας, 43 ετών.

Αλέξανδρος Παπαθανασίου, 59 ετών.

Ανδρέας Κούμπος, 63 ετών.

Μιχαήλ Μυρογιάννης, 20 ετών.

Κυριάκος Παντελεάκης, 44 ετών.

Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών.

Ιωάννης Μικρώνης, 22 ετών.

Αυτοί είναι, λοιπόν, οι «Νεκροί του Πολυτεχνείου».

Δόξα και τιμή σε αυτούς.

Σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να γυρίσει ο ήλιος στη χώρα μου. Στη χώρα μας.

Recent Posts
Contact Us

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Start typing and press Enter to search

ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής
Privacy Overview

This website uses cookies so that we can provide you with the best user experience possible. Cookie information is stored in your browser and performs functions such as recognising you when you return to our website and helping our team to understand which sections of the website you find most interesting and useful.