Παρεμβάσεις Π. Χρηστίδη, Γ. Κουτρουμάνη και Κ. Τσουκαλά στην εκδήλωση: «Με τους συνταξιούχους ΜΑΖΙ στο επίκεντρο»

Παύλος Χρηστίδης, υπεύθυνος Κ.Τ.Ε. Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Καλησπέρα σε όλες και σε όλους. Πρόεδρε, καλησπέρα.

Ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας δίνεις να πούμε κάποια πράγματα, και νομίζω ότι ακούστηκαν και πολύ ενδιαφέρουσες παράμετροι για μια σειρά ζητημάτων.

Φίλες και φίλοι,

βρισκόμαστε στο 2026 και εδώ και περίπου 8 χρόνια ακούμε διαδοχικά δύο κυβερνήσεις να περιγράφουν την εικόνα της εξόδου της χώρας από τα μνημόνια. Και έχει αυτό ένα ενδιαφέρον για εμάς, διότι αντιλαμβανόμαστε στην καθημερινότητα ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες συμπολιτών μας, οι οποίες ακόμα και σήμερα υφίστανται νόμους, οι οποίοι είναι νόμοι οι οποίοι τους έχουν δημιουργήσει τεράστια ζητήματα στην πορεία της ζωής τους.

Πρώτον, είναι οι εργαζόμενοι. Και δεύτερον, είναι οι συνταξιούχοι. Και τα λέω αυτά διότι σήμερα εδώ πρέπει να κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση. Αυτό είναι και το νόημα της κουβέντας την οποία θέλουμε να ανοίξουμε, για τον τρόπο με τον οποίο ακούμε την κοινωνία και διαμορφώνουμε τις πολιτικές μας.

Θα ήθελα, λοιπόν, να σας πω ότι σε αυτή την προσπάθεια την οποία κάνουμε, υπάρχουν τρία «Α» τα οποία θέλουμε να υπηρετήσουμε με απόλυτη συνέπεια.

Το πρώτο «Α» είναι το «Α» της Αξιοπιστίας. Είναι το «Α» το οποίο λέει ότι αυτά τα οποία λέμε πριν από τις εκλογές, θέλουμε να τα κάνουμε μετά τις εκλογές.

Και αυτό το οποίο έχει δείξει το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια, ακόμα και τα πολύ δύσκολα χρόνια, όπως αποδείχθηκε για αυτά τα οποία ειπώθηκαν, αλλά και από αυτά τα οποία έχει πάρει ως πρωτοβουλίες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης, είναι ότι αυτά τα οποία λέμε πριν από τις εκλογές, τα υπερασπιζόμαστε και τα κάνουμε πράξη μετά τις εκλογές.

Άρα, δεν χωρά αξιοπιστία σε μια κυβέρνηση όπως αυτή της Νέας Δημοκρατίας, η οποία βγαίνει δια του κυβερνητικού εκπροσώπου και λέει: «Μην προσφεύγετε στη δικαιοσύνη». Όσοι προσφεύγουν στη δικαιοσύνη δικαιώνονται από το εντεκάμηνο. Όσοι δεν προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, ψάχνουμε να βρούμε το δίκιο μας. Αυτό είναι άδικο και πρέπει να αλλάξει. Αυτό είναι η αξιοπιστία στη δικιά μας πολιτική.

Δεύτερον: Αξιοπρέπεια. Αυτό είναι το δεύτερο «Α». Είναι αυτό το οποίο μας δίνει όλους, και εδώ είναι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι είναι κομμάτι των κλιμακίων που κάνει το ΠΑΣΟΚ τις τελευταίες εβδομάδες και τους τελευταίους μήνες σε λαϊκές αγορές. Τι συναντάμε στις λαϊκές αγορές; Ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να κόβουν ένα κιλό από τα ψώνια τα οποία κάνουν στις λαϊκές αγορές για να στηρίξουν τα παιδιά τους και κυρίως τα εγγόνια τους, τα οποία είναι αναγκασμένα να φυλάξουν, να πάρουν από το σχολείο, να τα στηρίξουν.

Αυτή η αξιοπρέπεια είναι μια λέξη η οποία πρέπει να αποτυπωθεί με πολιτικές που σχετίζονται με τη βάση του ζητήματος. Ωραία, είναι προφανές ότι υπάρχει μια ακρίβεια. Το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει πρωτοβουλίες οι οποίες αφορούν σε αυτή την κατεύθυνση, τη μείωση αυτών των ανισοτήτων που έχουμε στην οικονομική διαδικασία και στον έλεγχο των τιμών, αλλά είναι προφανές επίσης ότι πρέπει να στηρίξουμε τα εισοδήματα των συμπολιτών μας.

Και κομβικό σημείο ενίσχυσης των συμπολιτών μας είναι το κομμάτι των συνταξιούχων. Εκείνων δηλαδή των ανθρώπων οι οποίοι έχουν δουλέψει για πολλές δεκαετίες και σήμερα είναι αντιμέτωποι μπροστά σε μια πολύ μεγάλη δυσκολία, επειδή από το 2016 και μετά κλήθηκαν, χωρίς οι ίδιοι να φταίνε, να αντιμετωπίσουν τεράστια ζητήματα. Άρα, εδώ πρέπει να ανοίξουμε μια συζήτηση η οποία αφορά την αξιοπρέπειά τους.

Και το τρίτο ζήτημα το οποίο πρέπει να βάλουμε στη συζήτηση είναι το ζήτημα της Αυτοπεποίθησης. Του τρόπου δηλαδή με τον οποίο αυτό το οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου αποκαλούσε ως «περήφανα γηρατειά» αποκαθιστά σήμερα τον ρόλο τον οποίο έχει ένας άνθρωπος στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Εδώ πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι ανάγκη βιωσιμότητας, στήριξης πραγματικής, ασφάλειας οικονομικής και κοινωνικής, η στήριξη των ανθρώπων, τους οποίους ο Γιώργος περιέγραψε εδώ ότι είναι περίπου 2,5 εκατομμύρια που είναι οι συνταξιούχοι, με πραγματικές πολιτικές.

Και σε αυτό το σημείο, σας ζητώ να αναλογιστούμε και να σκεφτούμε τι κάναμε πέρσι τέτοιο καιρό, όταν το ΠΑΣΟΚ έφερε στη δημοσιότητα και τη Μαύρη Βίβλο, δείχνοντας τι έλεγε με τον νόμο Κατρούγκαλου και την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου ο κ. Μητσοτάκης το 2019 και που δεν το έκανε, και φυσικά τις προτάσεις που κατέθεσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.Γιατί τα λέω όλα αυτά; Και κλείνω, Πρόεδρε: Τα λέω γιατί όλοι γνωρίζουμε τον μύθο της Σφίγγας και του Οιδίποδα. Και έχει σημασία να αναλογιστούμε ότι απέναντί μας έχουμε μια Σφίγγα η οποία θέλει όλη την ώρα να μας βάζει διλήμματα και ερωτήματα και προβλήματα, στα οποία διλήμματα, ερωτήματα και προβλήματα, η απάντηση είναι πάντοτε η ίδια, φίλες και φίλοι:  Είναι ο άνθρωπος, τα δικαιώματά του και τα συμφέροντά του. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα το οποίο ιδρύθηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο και την πατρίδα, και οι πολιτικές επιλογές τις οποίες εμείς θα κάνουμε θα είναι επιλογές που θα υπηρετούν τον μη προνομιούχο Έλληνα του 2026.

Γιώργος Κουτρουμάνης, γραμματέας Τομέα Κοινωνικής Ασφάλισης ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

Καλησπέρα συντρόφισσες και σύντροφοι, κυρίες και κύριοι.

Πραγματικά, αυτό που είπε ο Κώστας στην αρχή, ότι το ασφαλιστικό είναι ένας βασικός πυλώνας του κοινωνικού κράτους, είναι μια πραγματικότητα.

Είναι κάτι που το υιοθέτησε το ΠΑΣΟΚ από τα χρόνια, από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στα πολιτικά πράγματα. Και βέβαια, νομίζω ότι όποιος έχει παρακολουθήσει την πορεία μας, και την πορεία της χώρας σε αυτόν τον τομέα όλα τα χρόνια, κυρίως από το ’81 και μετά, μπορεί να κάνει τις συγκρίσεις και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αισθάνεται υπερήφανο γι’ αυτή τη στήριξη που έκανε και τη διεύρυνση στα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει μια κουβέντα, και εγώ θα προκαλούσα να συγκρίνουμε πριν και μετά το ’81. Δηλαδή, πριν το ’81, όταν μόλις το 40% των Ελλήνων είχαν κάλυψη ασφαλιστική, και μετά το ’81 το 100%. Να κάνουμε σύγκριση τι έγινε μετά το 1993 και πριν το 1993. Να κάνουμε σύγκριση ακόμη και την περίοδο των μνημονίων, την περίοδο της χρεοκοπίας της χώρας, το 2012 και μετά το ’12.

Να δούμε τι έγινε τα χρόνια εκείνα, τα οποία ήταν ιδιαίτερα, και που αν εμείς δεν κάναμε διαπραγμάτευση, επί της ουσίας, το ’10, το ’11, το ’12, οι συντάξεις θα είχαν μειωθεί 30%. Όχι 11%, 30%, εάν δεν είχαμε παρουσιάσει τα μέτρα με τα οποία εξοικονομήσαμε 6 δισεκατομμύρια ευρώ την τριετία 2009-2012, από περιστολή των δαπανών στον κλάδο υγείας και κυρίως στο φάρμακο.

Να δούμε, λοιπόν, τι έγινε τότε, τι έγινε μετά. Να δούμε ποια είναι εκείνα τα οποία θεσμοθετήσαμε. Παράδειγμα: ΕΟΠΥΥ, ΚΕΠΑ, ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Δηλαδή, εργαλεία τα οποία μπορούσε να χρησιμοποιήσει και η επόμενη κυβέρνηση, που δεν τα χρησιμοποίησε.

Και αναφέρομαι κυρίως στον ΕΟΠΥΥ, όπου φτιάξαμε έναν Οργανισμό να διαπραγματεύεται για την αγορά υπηρεσιών Υγείας, και τον έχουν καταντήσει μια κλασική δημόσια υπηρεσία που δεν έχει ρόλο και που θα μπορούσε να εξοικονομήσει και μεγάλα ποσά και οφέλη σημαντικά για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους.

Άρα, ακόμη και εκείνη την περίοδο, μπορούμε να συγκριθούμε και να κουβεντιάσουμε, δημόσια και ελεύθερα, και να δούμε τι έχει κάνει η κάθε παράταξη σε αυτή τη χώρα, όταν ακόμη και το ’13, στα πλαίσια της βιωσιμότητας του συστήματος, θεσμοθετήσαμε την ενίσχυση της κοινωνικής ασφάλισης από την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί, αλλά το κάναμε.

Η βιωσιμότητα, λοιπόν, και η κοινωνική δικαιοσύνη είναι τα δύο χαρακτηριστικά τα οποία ουσιαστικά μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. Ποια είναι η κατάσταση σήμερα; Και να έρθω στα εξής δεδομένα: Ναι, πράγματι, οι συντάξεις μειώθηκαν σημαντικά τα χρόνια των μνημονίων. Αλλά 11,2% στο πρώτο μνημόνιο, και μετά 15,6% στο δεύτερο μνημόνιο, και 18% στο τρίτο μνημόνιο του 2015.

Οι επόμενη καλοί, με τα Ζάππεια και με την κατάργηση του νόμου με ένα άρθρο, φέρανε πολύ μεγαλύτερες μειώσεις στις συντάξεις από ό,τι στην αρχική περίοδο, που ήταν η εποχή της καταιγίδας. Έχουμε, λοιπόν, μείωση πραγματικά, περίπου 35% μεσοσταθμικά στις συντάξεις.

Έχουμε μια αδυναμία των συνταξιούχων αυτή τη στιγμή. Βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης γιατί δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Και αυτό είναι γεγονός.

Και το ερώτημα είναι: Μπορούμε να πάρουμε μέτρα ανακούφισης για τα 2,5 εκατομμύρια των συνταξιούχων; Για 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους, οι οποίοι ζουν μαζί με τις οικογένειές τους, είναι 4 εκατομμύρια, και ουσιαστικά το βιοτικό τους επίπεδο εξαρτάται κυρίως από το επίπεδο των συντάξεων.

Είναι προφανές ότι σήμερα δεν μιλάμε για το συνολικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ που έχει να κάνει με τη βιωσιμότητα, όπου εκεί έχουμε πολύ συγκροτημένο, συγκεκριμένο πρόγραμμα που αφορά την πορεία του ασφαλιστικού για τα επόμενα χρόνια, και για το δημογραφικό και μια σειρά άλλα πράγματα, και την ανάπτυξη και το μοντέλο που θα ακολουθήσει η χώρα.

Αλλά μπορούμε σήμερα να μιλήσουμε και να σταθούμε, γιατί δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο, στο τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, σήμερα. Και αυτό που μπορούμε να κάνουμε τώρα είναι ότι μπορούμε να πάρουμε μέτρα τα οποία θα δώσουν μια ανακούφιση, θα προσφέρουν μια ανακούφιση στους συνταξιούχους. Θα τα αναλύσει ο Πρόεδρος ένα-ένα αυτά τα μέτρα. Είναι απόλυτα κοστολογημένα.

Άρα, στο ερώτημα, αυτό που η κυβέρνηση αρέσκεται να κάνει κάθε φορά, ότι «δεν είναι κοστολογημένα», η απάντηση είναι ότι είναι απολύτως κοστολογημένα. Είναι 1,2 δισεκατομμύρια τον πρώτο χρόνο και 2 δισεκατομμύρια ευρώ τον τρίτο χρόνο.

Το δεύτερο ερώτημα που θα προκύψει: Πού θα βρείτε τα λεφτά; Εδώ ρωτούσαν «πού θα βρείτε τα λεφτά για τα 35 εκατομμύρια για τα εισιτήρια των νέων», πόσο μάλλον όταν μιλάμε για κάποια εκατομμύρια πολλά. «Πού θα βρείτε τα λεφτά;»Εγώ δεν θα απαντήσω σήμερα για το πώς θα βρούμε από φόρους ή οτιδήποτε άλλο. Θα απαντήσω για αυτά τα οποία αφορούν το σύστημα το ίδιο.

Δηλαδή, η κυβέρνηση, και αναφέρω ένα παράδειγμα συγκεκριμένο, προχώρησε και έκανε μια ρύθμιση για τις 72 δόσεις για τους οφειλέτες στον ΕΦΚΑ και στο δημόσιο. Σε αυτή τη ρύθμιση θα μπουν ελάχιστοι, γιατί αυτή η ρύθμιση δεν μειώνει τα πρόσθετα τέλη και τις προσαυξήσεις, και είναι ληστρική η συμπεριφορά της κυβέρνησης απέναντι στους οφειλέτες. Είναι τοκογλυφική. Γιατί όταν έχεις 100 ευρώ και γίνονται 300 λόγω των προσαυξήσεων, κανένας δεν θα συμμετάσχει, ή θα είναι ελάχιστοι εκείνοι που θα συμμετάσχουν.

Η προηγούμενη εμπειρία: 120 δόσεις το 2019, έδωσε στα ταμεία από τον πρώτο μήνα περίπου 55 εκατομμύρια. Δηλαδή περίπου 580 εκατομμύρια τον χρόνο. Άρα, αν έκανε αυτή τη ρύθμιση σήμερα, και σύμφωνα και με τους αρμόδιους στελέχη του ΕΦΚΑ, το αποτέλεσμα θα ήταν να εισρεύσουν στα ταμεία του κράτους 500 εκατομμύρια τον χρόνο, ή μέσα σε μια δεκαετία 5 δις. Αυτό έδειξε η προηγούμενη εμπειρία.

Δεν το κάνει. Και δεν το κάνει, και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο να μην ενταχθούν, όχι μόνο να μην υπάρξουν νέοι πόροι στα ταμεία, αλλά ταυτόχρονα να μείνουν και 200.000-300.000 άνθρωποι χωρίς σύνταξη, δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη, λόγω αυτών των οφειλών.

Δεύτερο παράδειγμα: Αυτή τη στιγμή η εισπραξιμότητα στα ταμεία είναι στο 48% από πλευράς ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί; Τι φταίει και δεν πληρώνουν οι ασφαλισμένοι τις υποχρεώσεις τους;

Μπορούμε δηλαδή να έχουμε απώλεια 1,2 δισεκατομμυρίων τον χρόνο επειδή είναι τόσο χαμηλή η εισπραξιμότητα; Γιατί δεν πληρώνουν; Πέρα από το ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν πιεστεί σημαντικά από φόρους και όλα αυτά, οι άνθρωποι δεν έχουν και καμία εμπιστοσύνη στο μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος.

Άρα, αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, και πρέπει να γίνει μεγάλος αγώνας για να μπορέσει ο καθένας να πιστέψει, και κυρίως οι νέοι, ότι κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά τους και θα πάρουν σύνταξη. Και δεν θα πάρει σύνταξη κάποιος με 20 χρόνια 650 ευρώ και ο άλλος με 40 θα πάρει 850, και αυτό είναι άδικο. Άρα δεν έχεις κίνητρο ασφάλισης.

Επομένως, θα πρέπει να αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης, και δεύτερον, να υπάρξουν κίνητρα ασφάλισης. Γιατί δεν μπορεί ένα σύστημα να λέει ότι είναι ισορροπημένο όταν το 50% των πόρων είναι από τον κρατικό προϋπολογισμό και μόλις το άλλο 50%, ή 49%, είναι από τις εισφορές.

Εάν, λοιπόν, δεν αλλάξει η πολιτική, εάν δεν υπάρξει μια νέα πορεία στο ασφαλιστικό, δίκαιη, γιατί πρέπει να υπάρχει και δικαιοσύνη, και βέβαια πίστη στη βιωσιμότητα του συστήματος, δεν θα έχουμε μόνο τον επόμενο χρόνο προβλήματα, θα έχουμε και μετά.

Και τελευταία, είπα για τον ΕΟΠΥΥ. Ο ΕΟΠΥΥ, αν είχε αναλάβει τον ρόλο για τον οποίο το θεσμοθετήσαμε το 2011, θα είχε οπωσδήποτε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει 250-300 εκατομμύρια τον χρόνο. Ούτε αυτό το έχουν κάνει.

Άρα, υπάρχουν πηγές και επιλογές και μέσα στο ασφαλιστικό σύστημα που μπορούν να αξιοποιηθούν για να μπορέσουμε να έχουμε βελτίωση των παροχών και βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων.

Θέλω να κλείσω λέγοντας ότι η υπόθεση ασφαλιστικό δεν κλείνει με αυτά τα μέτρα. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι ότι αυτά τα μέτρα, βεβαίως, δεν λύνουν το πρόβλημα στο σύνολο, αλλά μπορεί να είναι η αρχή για τα επόμενα μέτρα, με μια προϋπόθεση: Αλλαγή πολιτικής. Δίκαιο σύστημα, βιώσιμο σύστημα, εμπιστοσύνη του πολίτη στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.

Κώστας Τσουκαλάς, Εκπρόσωπος Τύπου ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

Ήθελα να πω ότι πριν έρθω σήμερα εδώ, συζητούσα, και μου λένε «α, σήμερα θα μιλήσει ο Ανδρουλάκης για τους συνταξιούχους». Λέω, δεν μιλάει μόνο για τους συνταξιούχους· όταν ασχολούμαστε με την κοινωνική ασφάλιση, κυρίως μιλάμε για τον κόσμο της εργασίας.

Ο κάθε σημερινός εργαζόμενος, αύριο είναι συνταξιούχος ή προγραμματίζει πώς θα είναι η ζωή του στο μέλλον όταν ολοκληρώσει αυτόν τον κύκλο της εργασίας. Άρα δεν πρέπει να διαχωρίζουμε την κοινωνική ασφάλιση, τη σύνταξη, με την εργασία.

Η εργασία και την παραγωγή είναι άμεση συνάρτηση, και ο παραγόμενος πλούτος που μια κοινωνία δημιουργεί, και μια οικονομία, είναι και εκείνος που ενισχύει το με πόση ποιότητα μπορεί να ζει στα χρόνια μετά την αποστρατεία.

Τι βιώσαμε; Αυτό που κυρίως βίωσαν οι συνταξιούχοι, αλλά και οι ασφαλισμένοι τα χρόνια της κρίσης, ήταν η πολύ μεγάλη ανατροπή στον προγραμματισμό: Άλλαξαν τα όρια ηλικίας, μετά άλλαξαν ακόμα παραπάνω, απομακρύνθηκαν, μειώθηκαν οι παροχές που περίμεναν.

Άρα πολλοί που πιστεύαν ότι «μπορώ με αυτά τα λεφτά που έχω προγραμματίσει να συνεχίσω τη ζωή μου», είδαν ότι αυτό δεν βγαίνει με την κρίση, και ειδικά με την διάψευση του τρίτου μνημονίου, η οποία ήρθε και απλώθηκε παντού, ενώ είχε δημιουργήσει προσδοκίες ότι πάρα πολύ εύκολα μπορούμε να επανέλθουμε στο προηγούμενο καθεστώς.

Και όλοι περίμεναν ότι τα χρόνια μετά την έξοδο της χώρας από την επιτήρηση, αυτά θα άλλαζαν. Και η σημερινή κυβέρνηση μιλούσε το ’19 για «επαναφορά της κοινωνικής κινητικότητας». Η ίδια απαντάει σε αυτό με το power point που έβγαλε στον απολογισμό πριν λίγες μέρες.

Η ίδια η κυβέρνηση λέει καθαρά ότι μέσα στη θητεία της αυξήθηκαν ονομαστικά 16% οι συντάξεις και 20% ο πληθωρισμός ο δομικός, πολύ παραπάνω των τροφίμων. Άρα μειώθηκαν οι συντάξεις επί των ημερών της Νέας Δημοκρατίας.

Έλεγαν ότι θα καταργήσουν τον νόμο Κατρούγκαλου, και είδαμε ότι οι διατάξεις που αφορούν τα άτομα με αναπηρία έμειναν  ίδιες. Άρα έχουμε στην ουσία πολύ μεγάλες περικοπές στην εθνική σύνταξη, έχουμε ανισότητες, δεν λαμβάνουν όλοι τα ίδια επιδόματα ακόμα κι αν έχουν την ίδια αναπηρία, από ταμείο σε ταμείο, δεν έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα.

Οι γονείς των αναπήρων τέκνων βρέθηκαν να πρέπει να περιμένουν στο ίδιο ηλικιακό όριο με εκείνους που δεν έχουν ανάπηρα τέκνα. Έφτασε το όριο να εξομοιωθεί πλήρως. Άρα στην ουσία, το σκεπτικό με το οποίο ο νομοθέτης έβαλε διάταξη γονέων αναπήρων, τερματίστηκε όταν βγαίνεις στο ίδιο ηλικιακό όριο.

Είδαμε να συζητάνε κάθε χρόνο πώς θα μειωθεί η εισφορά αλληλεγγύης συνταξιούχων και ποτέ να μη μειώνεται. Και όσοι λαμβάνουν σύνταξη ξέρουν ότι έχει πλέον καταστεί ένας μόνιμος μηχανισμός που απενεργοποιεί τις αυξήσεις.

Έθεσε ο Γιώργος ο Κουτρουμάνης το μεγάλο ζήτημα της εμπιστοσύνης και των κινήτρων. Αν νιώθω ότι είτε πληρώνω την πρώτη κατηγορία είτε πληρώνω την έκτη κατηγορία, θα πάρω την ίδια σύνταξη, είτε αν ο μισθός μου είναι 1.000 ευρώ ή 1.700 ευρώ μικτά, θα έχει πολύ μικρές διαφορές στη σύνταξη, αυτό όλο δημιουργεί ένα αντικίνητρο εμπιστοσύνης που πολύ συχνά μπορεί να οδηγεί σε αδήλωτη απασχόληση, υποδηλωμένη απασχόληση, αφαιρεί αποθεματικά από τα ασφαλιστικά ταμεία.

Γιατί αν εγώ επιλέγω να μην επενδύσω στην ασφάλιση και να πάω στη χαμηλή κατηγορία, στερώ πόρους από ένα γενικότερο σύστημα, αλλά πρέπει εκείνο να είναι αξιόπιστο για να το πιστέψω και να δώσω τις εισφορές μου.

Έχουμε δει το ζήτημα της εισπραξιμότητας. Είπε ο Γιώργος για τις 120 δόσεις. Η κυβέρνηση επιμένει 72 δόσεις και εξαιρεί περίπου τη μεγάλη πλειοψηφία. Άρα αυτό δημιουργεί και θέματα στην εισπραξιμότητα.

Ακούμε την κυβέρνηση να λέει το τελευταίο διάστημα ότι έλυσε το πρόβλημα της έκδοσης συντάξεων, και όσοι ασχολούνται ή όσοι είναι συνταξιούχοι ξέρουν ότι βγαίνει μια fast track σύνταξη στους 3 μήνες, με τον μισό χρόνο ασφάλισης, και μετά μπορούν να περιμένουν και 3 και 4 χρόνια για να ολοκληρωθεί. 87.000 είναι μόνο οι εκκρεμείς ενστάσεις που αφορούν απόφαση συνταξιοδότησης.

Αντίστοιχα, πάρα πολλοί συμπολίτες μας, οι οποίοι έχουν οφειλές και θέλουν να μπουν στη διαδικασία να παραγράψουν οφειλές για να μπουν μετά στον εξωδικαστικό μηχανισμό ή να μπορέσουν να πάρουν ασφαλιστική ενημερότητα, και εκείνοι βλέπουν ότι καθυστερεί 1 με 1,5 χρόνο.

Δεν είναι η εικόνα, λοιπόν, αυτή που παρουσιάζει η κυβέρνηση. Και οι συνταξιούχοι το ξέρουν, οι υποψήφιοι συνταξιούχοι το ξέρουν, το ξέρει και η κυβέρνηση, αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει μια πλαστή εικόνα για να έχει επικοινωνιακά οφέλη, την ίδια εικόνα που δημιουργεί και στα άλλα σκέλη της κυβέρνησης που λύνει τα ζητήματα, ενώ απλά τα κρύβει κάτω από το χαλί.

Το μεγάλο, λοιπόν, ζήτημα είναι πώς θα φροντίσουμε καμία μέρα ασφάλισης να μην πηγαίνει χαμένη, είτε είναι παράλληλη είτε είναι διαδοχική. Και σε αυτό θα υπάρξουν λύσεις και θα τις ακούσετε. Να δώσουμε πραγματικά αξία στην εργασία. Αξία, όπως είπε ο Παύλος, στον άνθρωπο.

Εκεί καταλήγει.Στο ότι η όλη κοσμοθεωρία ενός συστήματος που βάζει τον άνθρωπο μπροστά και οι αριθμοί πρέπει να τους λαμβάνουμε υπόψη, αλλά να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι έναν στείρο οικονομισμό, είναι ακριβώς η κεντρική φιλοσοφία μας. Το πώς θα μπορέσουμε να στηρίξουμε τον αδύναμο.

Οι χαμηλοσυνταξιούχοι σήμερα ζουν με 400 ευρώ. Με 400 ευρώ δεν φτάνουν όχι για 20 μέρες που λέγαμε, για 25, ούτε για 10 μέρες. Με την ακρίβεια η οποία υπάρχει αυτή τη στιγμή, τον πληθωρισμό στα τρόφιμα να έχει σκαρφαλώσει στο 40%, η χώρα μας να είναι πρωταθλήτρια, δεν φτάνουν 400 ευρώ ούτε για μια βδομάδα.

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι καταδικασμένοι να ζουν με τα χρήματα αυτά, και αυτή η κυβέρνηση δεν έκανε κάτι. Αυτή η κυβέρνηση έφτασε να εφαρμόσει πιο πιστά από όλους τον νόμο Κατρούγκαλου.

Και πριν κλείσω, θέλω μόνο να πω κάτι. Πράγματι, στο ζήτημα των συντάξεων χηρείας είχαμε τον εξαναγκασμό της κυβέρνησης να πάρει κάποια μέτρα, και ευχόμαστε όλοι να τα πετύχει, γιατί εμείς κάνουμε μια αντιπολίτευση προωθητική. Δεν μας νοιάζει να βρούμε λύσεις μόνο αύριο, μας νοιάζει και σε χρόνο ενεστώτα να πετυχαίνουμε νίκες και λύσεις.

Θέλω να πω όμως κάτι: Ο πρωθυπουργός βγαίνει και περηφανεύεται ότι εκείνος έλυσε το πρόβλημα. Ήταν άλλος πρωθυπουργός όταν εκδόθηκε η εγκύκλιος Τσακλόγλου που εφάρμοζε τη μία μόνο εθνική σύνταξη; Και κάνατε προσφυγή, λοιπόν. Στην προσφυγή, άλλος πρωθυπουργός έστειλε τους δικηγόρους του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και του ΕΦΚΑ να υπερασπιστούν τον νόμο Κατρούγκαλου; Ή ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Άρα όλοι πρέπει να έχουμε εικόνα. Ποια είναι η κυβέρνηση που, όπως είπε ο Παύλος, τους έλεγε «μην κάνετε αγωγές, θα βρω πολιτική λύση»; Και όχι μόνο δεν βρήκε πολιτική λύση, αλλά, Παύλο, και για τους 350.000 οι οποίοι έχουν δικαιωθεί, δεν τους τα δίνει. Τους λέει «πήγαινε στα δικαστικά έξοδα, πλήρωσε για ένα θέμα που έχει λυθεί νομικά», για να κερδίζω χρόνο και να μην εφαρμόζω αποφάσεις. Αυτό βιώνουν οι συνταξιούχοι.

Και είναι η μόνη κυβέρνηση που έβγαλε Υπουργική Απόφαση όπου είπε «απαγορεύεται να γίνουν αγωγές από δω και στο εξής». Δεν έχει ξαναγίνει υπουργική απόφαση να περιορίζει το δικαίωμα του ασφαλισμένου, του οποιουδήποτε διοικούμενου, να προσφύγει στη δικαιοσύνη.

Έχουμε δει όμως, νομίζω, και άλλες πρακτικές εμποδίων στη δικαιοσύνη από την κυβέρνηση αυτή. Δεν θέλω να μακρηγορήσω άλλο. Νομίζω ότι αυτό που κρατάμε είναι τα πολλά προβλήματα, αλλά που έχουν και πολλές λύσεις, και που όλοι μαζί μπορούμε να τα επεξεργαστούμε.

Εμείς κάναμε έναν ευρύ διάλογο με την κοινωνία, με τους συνταξιούχους, για να μπορέσουμε να κατασταλάξουμε στο ποιες είναι οι προτάσεις και οι λύσεις. Είναι στο επίκεντρο ο άνθρωπος, είναι στο επίκεντρο η κοινωνία.

Αυτή είναι η ιδεολογία μας και αυτή είναι και η μεγάλη διαχωριστική γραμμή που έχουμε με τη Νέα Δημοκρατία. Με μια παράταξη η οποία θυμάται την κοινωνία όταν πιεστεί εκλογικά, ενώ έως τότε ασκεί μια πολιτική ανάλγητη.