«Αφηγητές του ίδιου έργου, Ντίλιαν και Δημητριάδης» 

Δήλωση της Ευαγγελίας Λιακούλη, Βουλευτή Λάρισας και Τομεάρχη Δικαιοσύνης, Θεσμών και Διαφάνειας

Οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του Γρηγόρη Δημητριάδη και οι προηγούμενες αλλά και σημερινές του Ταλ Ντίλιαν, ακόμη κι αν δεν είναι προϊόν συνεννόησης, αποτελούν κομμάτια του ίδιου ακριβώς παζλ. 

Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές της υπόθεσης, κινούμενοι από διαφορετικές αφετηρίες, καταλήγουν εμμέσως πλην σαφώς , στην ίδια, συγκλονιστική αλήθεια.

Η δήλωση-ομολογία του κ. Δημητριάδη ότι «ανέλαβα την πολιτική ευθύνη, για να προστατέψω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω από όλα την πατρίδα», έρχεται να «κουμπώσει» απόλυτα με την παραδοχή του κ. Ντίλιαν ότι το Predator διατίθεται αποκλειστικά σε κρατικές αρχές.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει πλέον αμείλικτο και αναπάντητο για το Μέγαρο Μαξίμου, είναι ένα:

Ποιος ο λόγος να αναλάβει ο κ. Δημητριάδης το βάρος της «προστασίας» της Κυβέρνησης και της ΕΥΠ, αν την ακέραιη ευθύνη των παρακολουθήσεων είχε αυθαίρετα και αυτόνομα ένας ιδιώτης;

Αν το Predator ήταν μια «ιδιωτική πρωτοβουλία» κάποιων σκοτεινών κέντρων, η Κυβέρνηση δεν θα είχε ανάγκη από καμία «προστασία»· θα ήταν η πρώτη που θα επεδίωκε το φως. Η ανάγκη προστασίας, την οποία επικαλείται ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Πρωθυπουργού, απαιτήθηκε ακριβώς επειδή στο παρασκήνιο πρωτοστάτησε ο κρατικός μηχανισμός και η ίδια η Κυβέρνηση.

Κατόπιν αυτών, τα πράγματα είναι κρυστάλλινης διαύγειας: 

– Η θεωρία περί «ιδιωτών» που δρούσαν μόνοι τους, κατέρρευσε οριστικά. Όταν ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης παραδέχεται ότι έβαλε «ασπίδα» τον εαυτό του για να προστατεύσει το Μαξίμου και τις μυστικές υπηρεσίες, επιβεβαιώνει τη βαθιά κρατική και κυβερνητική εμπλοκή.

 – Η επίκληση της «προστασίας της πατρίδας» ως δικαιολογία για την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης συνιστά σοβαρή θεσμική διολίσθηση. Η πατρίδα και οι δημοκρατικοί της θεσμοί, δεν προστατεύονται με τη συγκάλυψη των παρανομιών, αλλά με την πλήρη κάθαρση και τη διαφάνεια.

  – Οι κ.κ. Ντίλιαν και Δημητριάδης φωτίζουν τις δύο πλευρές της ίδιας εκτροπής: Ο πρώτος επιβεβαιώνει την κρατική φύση του λογισμικού και ο δεύτερος την κρατική ανάγκη να προστατευτούν οι υπαίτιοι.

Το πέπλο της σιωπής σκίστηκε οριστικά. 

Ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από την «πολιτική ευθύνη» του ανιψιού και πρώην συνεργάτη του.

 Η Δικαιοσύνη και ο ελληνικός λαός απαιτούν να μάθουν ποιος έδωσε τις εντολές για τη συγκρότηση και λειτουργια του παρακράτους.