Ο κ. Γεωργιάδης θα πάει στο δικαστήριο γιατί είπε ψέματα για τον κ. Ανδρουλάκη

Ομιλία Παύλου Χρηστίδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στην Ολομέλεια της Βουλής

Είναι προφανές ότι σήμερα συζητάμε ακόμη ένα επεισόδιο μιας πολύ σημαντικής συζήτησης, που αφορά την παροχή υγείας στους πολίτες, οι οποίοι την έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη.

Ακούω πολλούς συναδέλφους από τη Νέα Δημοκρατία να αναφέρονται σε ανθρώπους που γράφουν διθυραμβικά σχόλια από το εξωτερικό. Πραγματικά, θα ήθελα αυτή η συζήτηση να αφορά και τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι πληρώνουν κάθε χρόνο από το υστέρημά τους ένα πολύ μεγάλο ποσό για να ενισχύσουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Και θα ήθελα κάποια στιγμή το Υπουργείο να εξηγήσει – έπειτα από τις επανειλημμένες ερωτήσεις που έχουμε καταθέσει, αλλά και τις παρεμβάσεις του αρμόδιου τομεάρχη μας, του Γιάννη Τσίμαρη – πώς γίνεται οι Έλληνες πολίτες να καταβάλλουν τις δεύτερες υψηλότερες ιδιωτικές δαπάνες υγείας πανευρωπαϊκά.

Αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα. Διότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας, στην πραγματικότητα, δεν λειτουργεί με τρόπο που να υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά συχνά εξυπηρετεί συγκεκριμένα ολιγοπώλια, εις βάρος ενός εθνικού συστήματος που χτίστηκε με πολύ μεγάλο κόπο από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά.

Η σημερινή συζήτηση αφορά το μέλλον ενός από τους πιο ιστορικούς και κρίσιμους πυλώνες του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας: του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ.

Ένα νοσοκομείο άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της Θεσσαλονίκης, με την κοινωνία της Βόρειας Ελλάδας, αλλά και με την πανεπιστημιακή ιατρική, την εκπαίδευση χιλιάδων επιστημόνων και την περίθαλψη εκατομμυρίων πολιτών εδώ και δεκαετίες.

Το ΑΧΕΠΑ είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή δημόσια δομή υγείας. Είναι, επί της ουσίας, ένα εθνικό κεφάλαιο. Έτσι το αντιμετωπίζουμε εμείς. Είναι σύμβολο του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας και της πανεπιστημιακής ιατρικής στη χώρα μας.

Και ακριβώς επειδή μιλάμε για ένα νοσοκομείο τέτοιας σημασίας, η κυβέρνηση όφειλε να έχει φέρει εγκαίρως ένα σχέδιο πλήρως τεκμηριωμένο, απολύτως διαφανές και θεσμικά θωρακισμένο.

Αντί γι’ αυτό, φέρνει μια σύμβαση γεμάτη ασάφειες. Μια σύμβαση που ανοίγει πολύ περισσότερα παράθυρα για μελλοντικές αλλαγές χωρίς σαφή κοινοβουλευτικό έλεγχο. Μια σύμβαση που αναφέρεται γενικόλογα σε νέα διοικητικά μοντέλα, σε χορηγίες και branding, σε αναπτυξιακές συνέργειες, αλλά αποφεύγει – όπως πολύ σωστά επεσήμανε και ο εισηγητής μας, ο Γιάννης Τσίμαρης – να δώσει καθαρές απαντήσεις στο πιο κρίσιμο ερώτημα:

Ποιος θα είναι εκείνος που θα ελέγχει πραγματικά το ΑΧΕΠΑ τα επόμενα χρόνια;

Και ναι, αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα, για το οποίο δεν λαμβάνουμε απάντηση ούτε από τους εισηγητές, ούτε από τους βουλευτές της πλειοψηφίας, ούτε, φυσικά, από το ίδιο το Υπουργείο.

Το Δημόσιο θα είναι εκείνο που θα έχει τον έλεγχο και την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία ή ένα πλέγμα ιδιωτικών συμφερόντων και οικονομικών εξαρτήσεων;

Εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής μας διαφωνίας.

Η Νέα Δημοκρατία αφήνει το Εθνικό Σύστημα Υγείας να παρακμάσει. Το αντιμετωπίζει όχι ως κοινωνικό δικαίωμα, αλλά ως ακόμη ένα πεδίο οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Και αυτό το βλέπουμε παντού.

Το είδαμε με την εγκατάλειψη των δημόσιων νοσοκομείων. Το είδαμε με τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού. Το βλέπουμε με την εξουθένωση, το burnout των γιατρών και των νοσηλευτών. Το βλέπουμε με τη μεταφορά κρίσιμων υπηρεσιών σε εργολάβους και ιδιώτες. Το βλέπουμε με τα δισεκατομμύρια των απευθείας αναθέσεων. Το βλέπουμε με τη διαρκή υποχρηματοδότηση.

Και το βλέπουμε και τώρα εδώ: στην προσπάθεια να μετατραπεί σταδιακά ένα ιστορικό πανεπιστημιακό νοσοκομείο σε έναν οργανισμό που θα λειτουργεί με λογικές αγοράς.

Με ποιον είχε συνεννοηθεί ο πρύτανης; Ποια διαβούλευση έχει προηγηθεί; Είναι το ΑΧΕΠΑ κάτι που μπορεί να αφεθεί σε μια γενικόλογη συζήτηση;

Δεν μπορεί να μετατραπεί σε ένα εταιρικό campus υγείας. Δεν μπορεί να γίνει βιτρίνα χορηγών. Δεν μπορεί να αποκτήσει λογική ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας πίσω από όμορφες επικοινωνιακές λέξεις και διατυπώσεις.

Το δημόσιο νοσοκομείο είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που εσείς περιγράφετε. Δεν είναι μια startup.

Και το λέω αυτό, διότι η κυβέρνηση επιχειρεί διαρκώς να παρουσιάσει ως όραμα κάτι που, στην πραγματικότητα, στερείται στοιχειώδους ωριμότητας.

Πού είναι το master plan; Πού είναι η πολεοδομική και περιβαλλοντική τεκμηρίωση; Πού είναι η μελέτη βιωσιμότητας; Πού είναι η σαφής πρόβλεψη χρηματοδότησης; Πού είναι η ουσιαστική διαβούλευση με την πανεπιστημιακή κοινότητα, τους εργαζόμενους, τους γιατρούς και την τοπική κοινωνία;

Δεν μπορεί ένα σχέδιο που δεσμεύει το ελληνικό Δημόσιο, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το ΑΧΕΠΑ για τριάντα χρόνια να έρχεται στη Βουλή με διαδικασίες fast track.

Και δεν μπορεί το Κοινοβούλιο να καλείται να υπογράψει ακόμη μία λευκή επιταγή, με πρόβλεψη ότι, εάν μετά το 2050 δεν ανανεωθεί η συμφωνία, το ΑΧΕΠΑ μπορεί να περιέλθει στο ΑΠΘ χωρίς νέα νομοθετική διαδικασία.

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;

Μιλάμε για πιθανή μεταβολή του ιδιοκτησιακού και διοικητικού καθεστώτος ενός δημόσιου νοσοκομείου χωρίς καμία απόφαση της Βουλής.

Και αυτό είναι ένα βαθιά πολιτικό και θεσμικό ζήτημα.

Μέσα σε όλα αυτά, έχουμε προφανώς και μία σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Τα λέω όλα αυτά, διότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει μόνο ιστορία στον τρόπο με τον οποίο τοποθετείται στα ζητήματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Έχει καταθέσει διαχρονικά και μία σειρά κρίσιμων και ουσιαστικών προτάσεων.

Είναι το ΠΑΣΟΚ που επιμένει στην ανάγκη ουσιαστικού εκσυγχρονισμού του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Δεν είμαστε απέναντι στη βιοϊατρική έρευνα ή στις νέες υποδομές. Άλλο, όμως, ο εκσυγχρονισμός και άλλο η σταδιακή εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας.

Εμείς θέλουμε ένα ισχυρό Εθνικό Σύστημα Υγείας. Με σύγχρονα πανεπιστημιακά νοσοκομεία. Με επαρκή κρατική χρηματοδότηση. Με μόνιμο προσωπικό. Με θεσμική διαφάνεια και κοινωνική λογοδοσία.

Όχι ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που λειτουργεί με λογικές επενδυτικής ευκαιρίας.

Γιατί η υγεία, για εμάς, είναι κοινωνικό δικαίωμα. Για εσάς, δυστυχώς, μοιάζει να είναι κάτι διαφορετικό.

Και το ΑΧΕΠΑ δεν μπορεί να ανήκει ούτε σε κυβερνήσεις, ούτε σε διοικήσεις, ούτε σε χορηγούς, ούτε σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Ανήκει στη δημόσια υγεία.

Και αυτό το γνωρίζετε πολύ καλά.

Κύριε Υπουργέ, κυρία Πρόεδρε, θα θυμάστε ότι ο αγαπητός σε όλους μας Σωτήρης Τσιόδρας είχε πει, πριν από αρκετά χρόνια, όταν συζητούσαμε για την πανδημία, ότι θα είχαμε γλιτώσει αρκετούς θανάτους εάν υπήρχε μικρότερη πίεση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Και το αναφέρω αυτό όχι για να μηδενίσω την εθνική προσπάθεια που έγινε επί πανδημίας – γιατί πράγματι ήταν μια εθνική προσπάθεια και εμείς έτσι τη βλέπαμε – αλλά για να υπογραμμίσω τη μεγάλη σημασία που έχουν τα προγράμματα πρόληψης και ευαισθητοποίησης.

Και σε αυτή τη συζήτηση έχει έρθει η ώρα να βάλουμε ξανά το Εθνικό Σύστημα Υγείας εκεί που του αρμόζει.

Πάνω από γενικόλογες επικοινωνιακές αφηγήσεις.

Γιατί υπάρχει μια διαρκής προσπάθεια να υποβαθμιστεί, μαζί με το Εθνικό Σύστημα Υγείας, και η νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών.

Δεν αναγνωρίζετε την ασύλληπτη προσφορά των γιατρών, των νοσηλευτών και όλων των εργαζομένων που βρίσκονται νυχθημερόν στα νοσοκομεία.

Ακόμη και στη ρύθμιση για τα βαρέα και ανθυγιεινά, εξαιρέσατε πολλούς εργαζόμενους, παρά τα όσα λένε όχι μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά ακόμη και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Άκουσα προηγουμένως συνάδελφο της Νέας Δημοκρατίας να το επαναλαμβάνει.

Είναι αντίθετο ακόμη και με όσα πρότεινε η δική σας Επιτροπή Μπεχράκη, την οποία εσείς συγκροτήσατε.

Όσοι δεν αναγνωρίζουν αυτή τη συνεισφορά είναι εκείνοι που σπρώχνουν διαρκώς τον κόσμο προς τις ιδιωτικές δαπάνες υγείας.

Και είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε ότι έτσι διακυβεύεται η ασφάλεια του πολίτη τη στιγμή που αισθάνεται πιο αδύναμος.

Με αυτή τη λογική είδαν ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς και ο Παρασκευάς Αυγερινός την ανάγκη δημιουργίας του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Γίνονται σήμερα αλλαγές στον χώρο της υγείας; Γίνονται.

Ανταποκρίνονται, όμως, στις ανάγκες της εποχής; Η απάντηση είναι όχι.

Θα μπορούσαμε να έχουμε αξιοποιήσει το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας πολύ πιο ουσιαστικά.

Θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τα πραγματικά στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ώστε να βελτιώσουμε ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα, έχοντας στο επίκεντρο τον ασθενή.

Για τον ασθενή, αυτό σημαίνει να μη χάνονται χρήματα μέσα στο σύστημα. Σημαίνει εφαρμογή του Ενιαίου Ψηφιακού Φακέλου Υγείας. Σημαίνει μετρήσιμους χρόνους αναμονής. Σημαίνει οργανωμένη διαδρομή ασθενούς. Σημαίνει αξιολόγηση της εμπειρίας των ασθενών, ακριβώς όπως το λέγαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σημαίνει συνέχεια στη φροντίδα. Σημαίνει ισχυρά Κέντρα Υγείας.

Και αυτό είναι κάτι που η δική σας κυβέρνηση δεν κάνει.

Γιατί ο αρμόδιος Υπουργός, κύριε Υφυπουργέ, ασχολείται κατά κόρον με επιθέσεις στα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη.

Γιατί; Επειδή του χαλάει το αφήγημα. Επειδή έχει αναδείξει μία σειρά ζητημάτων που αφορούν και το Υπουργείο και τον ίδιο τον κύριο Γεωργιάδη.

Είδα σήμερα τον κύριο Γεωργιάδη να πιέζεται ιδιαίτερα από τη μήνυση που κατέθεσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέναντι στις συκοφαντίες που εκτόξευε όλο το προηγούμενο διάστημα.

Και ειλικρινά μου προκαλεί απορία.

Δεν ήταν ο ίδιος ο κύριος Γεωργιάδης που, απευθυνόμενος σε άλλους πολιτικούς αρχηγούς, απειλούσε με μηνύσεις; Δεν ήταν εκείνος που είχε καταθέσει μήνυση κατά της κυρίας Κωνσταντοπούλου και του κυρίου Βελόπουλου, λέγοντας ότι όσα λένε για τον ίδιο είναι συκοφαντικά;

Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει αραδιάσει τόσα ψέματα για τον κύριο Ανδρουλάκη σχετικά με τη σύμβαση και σχετικά με ποσά που δήθεν έλαβε;

Όλα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα.

Και, εν πάση περιπτώσει, εάν ο κύριος Γεωργιάδης αισθάνεται τόσο ασφαλής και τόσο βέβαιος, θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη για το ποιος είναι ο συκοφάντης και ποιος όχι.

Η Δικαιοσύνη θα τα δείξει όλα.