Χαιρετισμός του Γραμματέα της Κ.Π.Ε. του ΠΑΣΟΚ Στέφανου Ξεκαλάκη στο Διεθνές Συνέδριο  «Σοσιαλδημοκρατία και η διάσταση του φύλου στην Προσφυγική κρίση», που διοργανώνει το ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Ε.Σ.Κ.)

 

Φίλες και Φίλοι,

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να σας καλωσορίσω στην Αθήνα και να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες σκέψεις, σχετικά με την πολύ ενδιαφέρουσα και επίκαιρη ως προς την ουσία, αλλά και ως προς τη σημειολογία σημερινή εκδήλωση, καθώς η σημερινή ημέρα είναι ανακηρυγμένη από τα Ηνωμένα Έθνη ως η παγκόσμια ημέρα Μετανάστη.

Όλοι έχουμε δει τις σκηνές που διαδραματίζονται στην διαδρομή από τα Τουρκικά παράλια μέχρι τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης τους τελευταίους μήνες:

  • Είναι εικόνες αλτρουισμού και αλληλεγγύης.
  • Είναι όμως και εικόνες πόνου και δυστυχίας.
  • Συχνά, είναι και εικόνες που μας κάνουν να ντρεπόμαστε.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Ευρώπη, αλλά και ο πλανήτης μας αντιμετωπίζουν την χειρότερη προσφυγική κρίση από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Για πρώτη φορά μετά από 70 χρόνια ο αριθμός των προσφύγων και εκπατρισμένων ατόμων παγκοσμίως αναμένεται να ξεπεράσει τα 60 εκατομμύρια.

Αυτός ο αριθμός αντιστοιχεί στον συνολικό πληθυσμό της Ιταλίας.

Είναι σαν όλοι οι κάτοικοι της Ιταλίας να έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να επιζητούν την προστασία της διεθνούς κοινότητας για να επιβιώσουν.

Αυτό είναι και το μέγεθος της πρόκλησης που αντιμετωπίζουμε συνολικά ως ανθρωπότητα σήμερα.

Στην Ευρώπη φυσικά υποδεχόμαστε πολύ μικρότερους αριθμούς, μιας και η πλειονότητα των προσφυγικών ροών αφορά άτομα προερχόμενα από την Συρία και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ωστόσο, ακόμα και αυτοί οι περιορισμένοι αριθμοί δημιουργούν σημαντικές προκλήσεις σε πρακτικό και πολιτικό επίπεδο οι οποίες είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά από το κάθε κράτος ξεχωριστά.

Στην Ελλάδα δυστυχώς αυτό που έχουμε δει τους τελευταίους μήνες είναι μια μη πολιτική για το προσφυγικό.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι δεν είναι έτοιμη να σχεδιάσει, πόσο μάλλον να υλοποιήσει μια ολοκληρωμένη πολιτική για την αντιμετώπιση των συνεπειών του προσφυγικού ζητήματος.

Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τις αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα εξηγούν σε μεγάλο βαθμό την ελλειμματική διαχείριση των προσφυγικών ροών.

 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Το καθήκον μας ως εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης είναι, όχι μόνο να συμπαραστεκόμαστε στα λόγια σε όσους έχουν ανάγκη βοήθειας, αλλά να βρίσκουμε και λύσεις σε πρακτικά προβλήματα.

Στο ερώτημα τι πρέπει να κάνουμε με τους πρόσφυγες, η απάντηση μπορεί να είναι μόνο η αποτελεσματική προστασία τους, γιατί το να γίνει κάποιος πρόσφυγας δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη επιβίωσης.

Βασική μας προτεραιότητα πρέπει να είναι να διασφαλίσουμε ότι το κάθε άτομο που έχει ανάγκη θα έχει το δικαίωμα να ζητήσει άσυλο και να βρει καταφύγιο, με την προοπτική του εθελοντικού επαναπατρισμού, της τοπικής ένταξης στη χώρα ασύλου ή της μετεγκατάστασης σε τρίτη χώρα, όπως υπαγορεύεται άλλωστε από τις διεθνείς συνθήκες, το κοινοτικό και το εθνικό δίκαιο.

Φυσικά κανείς δεν υποστηρίζει ότι το σημερινό θεσμικό πλαίσιο είναι ολοκληρωμένο και επαρκές.

Το ζήτημα της διαχείρισης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών απαιτεί ένα μακροπρόθεσμο ευρωπαϊκό σχεδιασμό, που να συνδυάζει, με πνεύμα ρεαλισμού, την κατοχύρωση της ασφάλειας και της ευημερίας των κοινωνιών μας, με το σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Τι θα έπρεπε να περιλαμβάνει ένας τέτοιος σχεδιασμός;

1.Πρέπει να αλλάξει ο Κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται ο καταμερισμός της ευθύνης ανάμεσα στα Κράτη Μέλη.

Είναι ένα σύστημα το οποίο δεν μπορούσε να λειτουργήσει ομαλά στις καλές εποχές.

Στις σημερινές συνθήκες είναι απλά μη εφαρμόσιμο.

2.Πρέπει να υπάρξουν τρόποι ασφαλούς έλευσης των προσφύγων στην Ευρώπη για να περιοριστεί το εμπόριο ψυχών και η Ευρώπη να σταματήσει να είναι ένα απέραντο νεκροταφείο.

3.Πρέπει να υπάρξει η απαραίτητη βοήθεια προς τα Κράτη Μέλη που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα στη ρίζα του.

4.Πρέπει να δημιουργηθεί ένας μόνιμος μηχανισμός μετεγκατάστασης προσφύγων στα Κράτη – Μέλη, βάσει κοινωνικο-οικονομικών κριτηρίων.

5.Να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για ένα πραγματικό Κοινό Ευρωπαϊκό Καθεστώς Ασύλου, όπου το καθεστώς του πρόσφυγα θα αναγνωρίζεται από όλα τα Κράτη Μέλη, διευκολύνοντας την κινητικότητα, και να συσταθεί μία κοινή Υπηρεσία Ασύλου όπου θα λαμβάνονται οι αποφάσεις για παροχή ασύλου από κοινού με τα Κράτη Μέλη.

6.Σε άμεσο επίπεδο πρέπει να γίνουν προσπάθειες αντιμετώπισης του προσφυγικού ζητήματος που έχει δημιουργηθεί λόγω του ISIS σε παγκόσμιο επίπεδο.

Δεν μπορεί να είναι μόνη η Ευρώπη και οι γύρω χώρες που θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Χρειάζεται μία συνολική αντιμετώπιση από την Διεθνή Κοινότητα με τη συνδρομή των ΗΠΑ αλλά και των χωρών του Περσικού Κόλπου.

Άλλωστε, οι μεγάλες δυνάμεις είναι αυτές που φέρουν την ηθική, αλλά και την πραγματική ευθύνη για την όξυνση του προβλήματος, αφού επέλεξαν τον πόλεμο, τη βία και την παρακρατική αποδόμηση των κυβερνήσεων στις Χώρες αυτές, για να φέρουν δήθεν την Αραβική Άνοιξη.

Και τελικά αντί για την Άνοιξη στη Μέση Ανατολή έφεραν βαρύ Ευρωπαϊκό Χειμώνα.

Για τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας η προσφυγική κρίση αποτελεί και σημείο προβληματισμού για έναν επιπρόσθετο λόγο.

Η αναζήτηση ασφαλούς καταφυγίου από τους συνάνθρωπους μας και η φιλοξενία τους στις χώρες μας έχει αναζωπυρώσει τις δυνάμεις της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του λαϊκισμού στην ήπειρο μας.

Πρόκειται για φαντάσματα του παρελθόντος τα οποία θεωρούσαμε ότι τα είχαμε ξορκίσει μια για πάντα, αλλά δυστυχώς επανέρχονται με αφορμή την προσφυγική κρίση.

Ορισμένοι θεωρούν ότι αυτό το γεγονός αποτελεί λόγο να λειτουργήσουμε φοβικά, να υιοθετήσουμε μια λογική του «φρουρίου Ευρώπη» και να αγνοήσουμε τις υποχρεώσεις μας και την ιστορία μας.

Η θέση μου είναι ότι φάρος των πολιτικών μας επιλογών και γνώμονας των δράσεών μας πρέπει να είναι οι αρχές, οι αξίες και οι παραδόσεις μας.

Η συλλογική εργασία, η αλληλεγγύη προς τους αδυνάτους και η δημοκρατική λειτουργία ήταν οι κατευθυντήριες αρχές μας σε πολύ πιο δύσκολες στιγμές της Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Με αυτές ως σημείο αναφοράς πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις σημερινές προκλήσεις.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους εργάστηκαν για το συνέδριο αυτό και να ευχηθώ καλή επιτυχία στις εργασίες σας, με την ελπίδα ότι θα προκύψουν χρήσιμα συμπεράσματα για τον συντονισμό των δράσεων μας σε αυτό το τόσο κρίσιμο ζήτημα.