Καλούμαστε από το Συνέδριο αυτό «εκτάκτου ανάγκης» να εκλέξουμε όχι μόνο τον νέο πρόεδρο αλλά και να αποφασίσουμε το πώς το «νέο κόμμα» θα συνδιαμορφώνει, θα συμμετέχει στον πολιτικό μετασχηματισμό αλλά και στην διακυβέρνηση της χώρας με πολιτικές που θα την οδηγήσουν στην οικονομική ομαλοποίηση. Με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ έχει κλείσει πλέον ο κύκλος του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Το κάθε κόμμα-ή διάτων κομματικός αστέρας -που συμμετείχε στην διακυβέρνηση της χώρας μετά το 2009,έχει γράψει πλέον ιστορία στην κρίση της χώρας ,μία κρίση που με την πάροδο του χρόνου αποδεικνύεται περίτρανα ότι είναι κυρίως πολιτική παρά καθαρά οικονομική. Η χώρα μπορεί να χρεοκοπήσει γιατί δεν βρέθηκαν κόμματα και πολιτικοί που να πάρουν το ρίσκο της «ρήξης» με την εικόνα τους. Η χώρα παραπαίει μετά τις ευρωεκλογές γιατί κυρίως η ΝΔ εγκλωβίστηκε στις λαικοδεξίες τάσεις της και γιατί το ΠΑΣΟΚ συνεργαζόταν χωρίς όρους με την δεξιά. Και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ψάχνεται να βρει ποιός κυβερνά την χώρα .Το Υπουργικό Συμβούλιο ή η κεντρική επιτροπή του κόμματος. Αυτή είναι η αλήθεια εν συντομία. Σήμερα συνεπώς όλοι μας έχουμε ακουμπήσει την ιστορία του τόπου αυτού-κόμματα και πολιτικοί-και η κοινωνία σε παράλληλο βίο.

Στην χθεσινή συζήτηση(5/06/2015)στην Βουλή για την εύρεση συμβιβαστικής λύσης/συμφωνίας με τους εταίρους παίχτηκε ένα παιχνίδι εκείνου της «γάτας και του ποντικιού» και η φάκα με το τυρί παρά πέρα. Όλοι φυσικά θεωρούσαν τους εαυτούς τους γάτες… Οι πολιτικές συγκρούσεις αλλά και οι διαπραγματεύσεις για την πορεία της χώρας δεν γίνονται εντός της «επικράτειας» αλλά στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο με πολιτικές δυνάμεις που είναι ισχυρές και συμμετέχουν στο διεθνή καταμερισμό. Έτσι δεν γίνεται ουσιαστικός εθνικός διάλογος μεταξύ των πολιτικών κομμάτων για να φανούν οι διαφοροποιήσεις τους αλλά και να αναδειχτούν οι προκλήσεις και οι δυνατότητες ενός εθνικού σχεδιασμού με συνιστώσες το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

 

Και εμείς μεσούσης της εθνικής κρίσης, μίας κρίσης που ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να την μετατρέψει σε ευρωπαϊκή και μάλιστα φιλοδοξεί να παρασημοφορηθεί για αυτό ή να του δοθεί ως bonus η αναδιάρθρωση και περικοπή του δημόσιου χρέους -tragique,εμείς μετά από απόφαση και επιθυμία του ίδιου του προέδρου βρισκόμαστε σε διαδικασία εκλογής νέου. Και φυσικά ένα κόμμα το οποίο καλείται να αλλάξει πρόεδρο μόνο γιατί εκείνος το θέλει, δείχνει σε ποιά κατάσταση βρίσκεται το κόμμα ,η λειτουργία των οργάνων του, η εικόνα του στην κοινωνία και τα μέλη του. Οι φωνές που ακουγόντουσαν μετά τις ευρωεκλογές ώστε να γίνει Συνέδριο προσπεράστηκαν ή και σπιλώθηκαν ως αντιπροεδρικές. Και για ότι με αφορά αυτό δεν ίσχυε και δεν ισχύει γιατί πάντα με ενδιαφέρει το κόμμα και η πορεία του και για αυτό αγωνίζομαι. Η αλήθεια όμως είναι αλλού. Ότι το ΠΑΣΟΚ είναι δομημένο ως ένα αρχηγικό κόμμα και ως τέτοιο ο ρόλος των θεσμικών του οργάνων ελλιπέστατος ,μη λειτουργικός και αποφασιστικός. Είναι ευκαιρία ιστορική να αποτινάξουμε αυτό το μοντέλο συγκρότησης του κόμματος μας και περάσουμε από την αρχηγία στην συλλογικότητα της θεσμοθετημένη. Ας μη κάνουμε μία αρχή με κακέκτυπο πρότυπο. Να δεχτούμε την αλήθεια. Ότι δεν είμαστε οι ίδιοι όπως πριν… Ας κάνουμε την δική μας ρήξη με το παρελθόν μας, τα πρότυπα μας και το εθιμικό μας. Δεν αρκεί να βλέπουμε πως μεταξύ μας βλέπει ο ένας τον άλλον αλλά πως μας βλέπει ο κόσμος απέξω.

 

Αυτό καθεαυτό το10ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν αφορά την κοινωνία η οποία μάλιστα όχι μόνο απομακρύνθηκε αλλά και χρέωσε σε αυτό την ένταξη μας στην Μνημονική περίοδο ενώ με την συρρίκνωση του δημιουργήθηκε ένα κενό στον κοινωνικό χώρο της Κ/Α. Το Συνέδριο αυτό για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμματος γίνεται με περιορισμένη συμμετοχή, είναι διασπασμένη η παραδοσιακή του κοινωνική βάση, έχει μικρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και δεν συμμετέχει μετά από πολλά χρόνια στην διακυβέρνηση της χώρας. Άρα για να αποκτήσει ενδιαφέρον πρέπει να «γίνει πολιτικό γεγονός» εκείνου της ανασυγκρότησης ενός δημοκρατικού χώρου .Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η ανασυγκρότηση του αναγκαστικά θα του πάρει χρόνο ώστε να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις του με την κοινωνία ,τους νέους, της συμμετοχής του και του ρόλου του στις πολιτικές εξελίξεις εντός και εκτός χώρας, των απόψεων του για την πορεία της χώρας και της δρομολόγησης του παραγωγικού μοντέλου ,των πολιτικών συσχετισμών και των θέσεων του στα ζητήματα των συγκυβερνήσεων. Και προφανώς κανείς δεν θέλει να γίνουμε οι Σίσυφοι ενός πολιτικού χώρου που σπρώχνουμε τον «βράχο» στην κορυφή του βουνού και εκείνος να κατρακυλάει πάντα προς τα πίσω. Δεν υπάρχει χειρότερο από την χωρίς όφελο κι ελπίδα προσπάθεια …Περνάμε μία κρίση που ακολουθεί ή είναι μέρος της πολιτειακής κρίσης . Οι κρίσεις όμως είναι σταυροδρόμια. Αποτελούν ισχυρότατους μοχλούς αλλαγής. Αλλαγή και κρίση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Αλλά για να υπάρχουν εποικοδομητικά αποτελέσματα από τις «κρίσεις» πρέπει να επιστρατεύσουμε την «κρίση μας» και να προχωρήσουμε σε βαθιές αλλαγές στο αξιακό και ηθικό σύστημα, το δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό σύστημα, το οικονομικό και αναπτυξιακό. Πρέπει να πάρουμε όλοι θέση χωρίς να φοβόμαστε ότι θα οδηγηθούμε σε ρήξη που θα μας οδηγήσει σε χωρισμό από το «παλιό». Αλλά και κανείς δεν μπορεί να πιστεύει ότι το Συνέδριο αυτό θα διασφαλίσει εκ των προτέρων- ως ικανή και αναγκαία συνθήκη -την ενότητα. Μπορεί να υπάρχουν και φυγόκεντρες κινήσεις εφόσον δεν μπορούν να εκφραστούν από τους στόχους και την στρατηγική της ανασυγκρότησης της Δημοκρατικής Παράταξης. «Χρώμα δεν αλλάζουν τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε»…

 

Οι διαδικασίες που θα πρέπει να ακολουθηθούν κατά την εξέλιξη του Συνεδρίου και μετά είναι αφενός να αυτοπροσδιορίσουν το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Παράταξη και αφετέρου να την επαναπροσδιορίζουν σε σχέση με τις εξελίξεις που θα γίνονται στην κοινωνία και στην γενικότερη αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος. Στα πλαίσια αυτά δεν μπορεί να «κλειδώσουμε» εκ των προτέρων με ποιούς θα συνομιλούμε και θα συνεργαστούμε και σε ποίους η πόρτα μας θα είναι κλειστή. Οι συνομιλίες μας πρέπει να αρχίσουν με την ίδια την κοινωνία ,με τους ίδιους τους πολίτες, με την διαμόρφωση απόψεων και διεκδικήσεων από τα καθημερινά ζητήματα τους μέχρι γενικά ζητήματα που αφορούν την χώρα και το μέλλον της. Ο ρόλος μας και η θέση μας στον διευρυμένο αυτό διάλογο θα φανεί από την ποιότητα και αποτελεσματικότητα των πολιτικών μας θέσεων και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιμένουμε την δικαίωση της παράταξη με την αποδοχή εκ μέρους της κοινωνίας ότι έσφαλε γιατί μετακινήθηκε κομματικά ,είτε αριστερά μας είτε δεξιά μας. Ταυτόχρονα η νέα οργανωτική δομή της Παράταξη μας δεν μπορεί να είναι τέτοια που να δίνει την εικόνα της σταδιακής διάλυσης της αλλά ούτε και την διάθεση της για τον ηγεμονισμό της στον χώρο της Κ/Α. Είναι βαθειά μου πεποίθηση ότι ένα κόμμα που επιθυμεί να συμπράξει ουσιαστικά στην ανασυγκρότηση του χώρου της Κ/Α θα πρέπει περισσότερο από κάθε άλλη φορά να κατοχυρώσει την συλλογικότητα και ουσιαστική συμμετοχή των μελών και στελεχών της. Να οργανωθούμε ως ευρωπαϊκό κόμμα χωρίς διαδικασίες που οδηγούν σε ηγεμονισμούς και αρχηγικές τάσεις που αποκαρδιώνουν τα στελέχη μας αλλά και τους πολίτες που μένουν ακόμη κοντά μας. Ας λάβουμε ως σημείο εκκίνηση ότι έχουμε ένα βασικό μητρώο μελών, ότι οι σύνεδροι μας έχουν εκλεγεί με απόλυτη διαφάνεια και ανοικτές διαδικασίες. Το κόμμα μας πρωταρχικό στόχο πρέπει να έχει την εσωτερική του ανασυγκρότηση, την απόκτηση μίας νέας δομή, την ενίσχυση της συμμετοχικής δημοκρατίας του συνόλου των στελεχών του σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο. Και σταδιακά θα διαμορφώνει τις παρεμβάσεις του στην ίδια την κοινωνία και στους χώρους εργασίας παρακολουθώντας και τις γενικότερες εξελίξεις στον οικονομικό και πολιτικό χώρο της χώρας μας. Σε αυτή την ιστορική φάση του κόμματος μας η κοινωνία ,οι πολίτες, οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι μας δεν θα παρακολουθήσουν τις συνεδριακές μας διαδικασίες. Είμαστε «απελευθερωμένοι» να βάλλουμε καινούργιες διαδικασίες που συνάδουν με τις υπάρχουσες συνθήκες, όπως είχαμε κάνει και πριν χρόνια με τη εκλογή του προέδρου από την βάση. Για τους λόγους αυτούς προτείνω όπως το Συνέδριο μας να εκλέξει Κεντρική Επιτροπή, Πολιτικό Συμβούλιο και τον Πρόεδρο της Παράταξης. Έτσι θα κατοχυρωθεί θεσμικά η συλλογικότητα και η καταστατική λειτουργία όλων των οργάνων του κόμματος όπου τα τελευταία χρόνια ήταν αποστεωμένα.

 

Διαμορφώνεται μία «κόπωση» στους πολίτες, στην αγορά αλλά και στους ίδιους τους «θεσμούς» οι οποίοι επιδιώκουν την απόκτηση συμφωνίας και σταθερότητα στις σχέσεις τους με την Ελλάδα. Αυτή η κόπωση αρχίζει να είναι όμως και επικίνδυνη διότι διευκολύνει πολύ την επιλογή της «ρήξης» από την κοινωνία αλλά και από τους θεσμούς.

 

Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι κι αυτό διαλυμένο αλλά και περιθωριοποιημένο εφόσον δεν συμμετέχει ουσιαστικά στον σχεδιασμό και λήψη αποφάσεων για το μέλλον της χώρας. Οι πολιτικές και κομματικές ηγεσίες βρίσκονται σε αστάθεια και αμφισβητούνται μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, κατάσταση που φαίνεται ότι θα συνεχιστεί μέχρι να επιτευχθεί η οικονομική σταθερότητα και κοινωνική ασφάλεια.

 

Ο «συνομιλητής» των διεθνών εταίρων είναι ουσιαστικά μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρας δίνοντάς του έτσι ένα προβάδισμα κινήσεων και εντυπώσεων αλλά και της μονομερούς διαμόρφωσης ενός εθνικολαϊκιστικού λόγου –μαζί με την ΑΝΕΛ-ως αντίπαλου δέους σε κάθε λογική συμβιβασμού εντός της ΕΕ.Ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία κρίσιμα χρόνια δεν βοήθησε στην συνειδητοποίηση και ωριμότητα της κοινωνίας για να αντιμετωπιστεί η κρίση που ήταν και είναι αξιακή, ηθική, πολιτική, οικονομική, διαρθρωτική. Δεν έθετε στον αντιπολιτευτικό του λόγο τα όρια της πραγματικότητας. Ο πολιτικός του λόγος δεν ήταν ούτε καν ουτοπιστικός αλλά αντίθετα παραπλανητικός. Είχε και έχει στο μεγάλο του μέρος κωλύματα στην κατανόηση της διεθνούς κατάστασης, της διαμόρφωσης συμμαχιών και ισορροπιών δημιουργώντας έτσι ζητήματα και αναποτελεσματικές συγκρούσεις στις διαπραγματεύσεις του με διεθνείς εταίρους.