Συνέντευξη Στέφανου Ξεκαλάκη, Γραμματέα Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ, στην εφημερίδα “ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ” και στο δημοσιογράφο Αντώνη Αντωνόπουλο:

 

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε ότι προσωπικά ο Πρωθυπουργός όσο  και κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος επιχειρούν με διάφορους τρόπους να «στρώσουν ένα χαλί συμπόρευσης».  

Τι προκάλεσε αυτή την ξαφνική «έλξη» και ποια θα  είναι η στάση του κόμματος απέναντι σε αυτό «δυναμικό φλερτ»;

Ο κύριος Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν από το Γενάρη του 2015 για συνοδοιπόρους τους πρόσωπα που, αφού εκμεταλλεύτηκαν επί δεκαετίες τους αγώνες των φίλων και των μελών του ΠΑΣΟΚ προς ίδιον όφελος, εμφορούμενα από καιροσκοπισμό, προσέτρεξαν στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσουν να κατέχουν κάποιο κυβερνητικό ή δημόσιο αξίωμα, δίνοντας έτσι υπόσταση στην έννοια του πολιτικού Γενιτσαρισμού.

Και επίσης, επέλεξαν ως προνομιακό κυβερνητικό εταίρο τον κύριο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ – μην το ξεχνάμε αυτό.

Τον Οκτώβριο του 2016, εκπροσωπώντας το ΠΑΣΟΚ, συμμετείχα στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και βίωσα από κοντά την θλιβερή εικόνα ενός αλαλάζοντος συνεδρίου, όταν ο κ. Καμμένος προσφώνησε τους συνέδρους ως «συντρόφισσες και συντρόφους»…

Πλέον ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι το ίδιο και το αυτό. Πρόκειται για το εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ως τέτοιο το αντιμετωπίζουμε.

Μ’ αυτό το ΣΥΡΙΖΑ η οιαδήποτε συνεργασία θα ήταν «παρά φύσιν» και ως εκ τούτου στο «φλερτ» τους απαντάμε με «χυλόπιτα».

 

Κάτω από ποιες προϋποθέσεις και  πολιτικές εγγυήσεις θα μπορούσε  η Δημοκρατική Συμπαράταξη να συμπορευτεί ή να στηρίξει ένα κυβερνητικό σχήμα ;

Το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν πρόκειται να δώσουν σανίδα σωτηρίας σ’ αυτή την τυχοδιωκτική, αναξιόπιστη και ανίκανη κυβέρνηση.

Αν για οιοδήποτε λόγο χαθεί η δεδηλωμένη ή αποδεχθεί επιτέλους η κυβέρνηση ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στην εντολή που της έδωσε ο Ελληνικός Λαός για να μας βγάλει απ’ το λαβύρινθο των μνημονίων, τότε η μόνη λύση είναι η προσφυγή στις κάλπες για να αποτυπωθούν οι πραγματικοί πολιτικοί συσχετισμοί που διαμορφώνονται στην κοινωνία, που ευελπιστούμε ότι θα οδηγήσουν στην ενίσχυση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ώστε να μπορέσουμε να επιβάλουμε την εθνική συνεννόηση που τόσο έχει ανάγκη η Χώρα.

 

Πως απαντάτε σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι κρατάτε κλειστά τα χαρτιά σας για ενδεχόμενες μετεκλογικές συνεργασίες ώστε  να μη χαθεί το ευνοϊκό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί για το κόμμα σας ;

Το τι θα γίνει μετεκλογικά, θα το ορίσουν όλοι οι Έλληνες Πολίτες με τη συμμετοχή τους στην εκλογική διαδικασία.

Από τον αριθμό των ψήφων, τη θέση που θα δώσουν σε κάθε πολιτικό κόμμα και τη διαφορά ανάμεσά τους, θα προκύψει ο ρόλος και ο βαθμός ευθύνης καθενός εξ αυτών την επόμενη μέρα.

Τα 7 χρόνια κρίσης απέδειξαν ότι μοντέλα μονοκομματικών κυβερνήσεων, συνεργατικών σχημάτων ανάμεσα σε κόμματα με μεγάλες αριθμητικές διαφορές στην κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση, σχημάτων που η αξιωματική αντιπολίτευση μένει για μικροκομματικές σκοπιμότητες εκτός ή τυχοδιωκτικών κυβερνητικών συνεργασιών, όπως αυτή που συντελείται στην παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο, δεν οδηγούν πουθενά.

Θέλω να πιστεύω ότι, κατά τα πρότυπα του Μαΐου του 2012, ο Ελληνικός Λαός θα δώσει εντολή για εθνική συνεννόηση, στη βάση των προγραμματικών συγκλήσεων κι όχι της κυβερνητικής θεσιθηρίας,   κι αυτή τη φορά ελπίζω οι πολιτικές δυνάμεις να έχουν ευήκοα ώτα.

Σε κάθε περίπτωση οι πολίτες πρέπει να θεωρούν δεδομένο ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη, ως υπεύθυνη πατριωτική δύναμη, θα σεβαστεί την κάθε ψήφο που θα της δοθεί, το βάρος της ευθύνης που απορρέει απ’ αυτή και θα λειτουργήσει με σεβασμό στην ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού.

 

Εκτιμάτε ότι ο Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν και  έχουν τα περιθώρια να γυρίσουν το «πολιτικό παιχνίδι»;

Αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι την πολιτική την αντιμετωπίζουν ως ένα παιχνίδι εξουσίας με «πιόνια» τους Έλληνες πολίτες και «κανονάκια» τις ζωές μας.

Άλλωστε, το πρώτο εξάμηνο του 2015 η όλη τους η κυβερνητική θεώρηση βασιζόταν, όπως πλέον έχει αποδειχθεί, στη θεωρία των παιγνίων.

Κάθε μήνας που περνάει όλο και περισσότερο εντείνεται η δυσαρέσκεια των πολιτών.

Η κυβέρνηση αυτή εμφανίζει την πιο ραγδαία φθορά από κάθε άλλη μεταπολιτευτική κυβέρνηση.

Όμως αυτό ενέχει δύο κινδύνους.

Ο πρώτος, ορατός, είναι να αυξηθεί ακόμα περισσότερο το ποσοστό της αποχής και ο δεύτερος, η οργή του κόσμου να οδηγήσει σε ενίσχυση των ακραίων – αντισυστημικών δυνάμεων.

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση για τις δυνάμεις της αστικής δημοκρατίας.

Για το ΠΑΣΟΚ και τη Συμπαράταξη ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε υποδοχείς της οργής και της αγανάκτησης των πολιτών, αλλά ενσαρκωτές των ελπίδων τους, μέσα από τις πολιτικές θέσεις που διαμορφώνουμε και παρουσιάζουμε,.

 

Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην οικονομία και ειδικά στη κοινωνία η οποία χωρίς υπερβολή «βυθίζεται» στην κατάθλιψη, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν πολιτικές και σε ποιο επίπεδο, που θα μπορέσουν να βάλουν μπροστά τις μηχανές της πραγματικής οικονομίας και πολύ περισσότερο να δώσουν προοπτική στην ελληνική οικονομία;

Μετά από 7 χρόνια μνημονίων, η πλειονότητα των συμπολιτών μας εμφανίζεται παραιτημένη.

Δείχνει να αποδέχεται ότι οι πολιτικές διαμορφώνονται γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς κι αυτό είναι εξαιρετικά προβληματικό για το πολιτικό μας σύστημα και τη δημοκρατία.

Στη φάση αυτή έχουμε δύο επιλογές.

Η πρώτη είναι η μονοδιάστατη, μοιρολατρική λογική της δαιμονοποίησης των μνημονίων και των «κακών» Ευρωπαίων.

Η δεύτερη είναι να δημιουργήσουμε ένα μέτωπο αξιοπιστίας και δημιουργικότητας που θα μας δώσει το έρεισμα επαναπροσδιορισμού των μαξιμαλιστικών στόχων που θέτουν οι δανειστές μας, ως αποτέλεσμα της ατυχούς διαπραγμάτευσης της σημερινής κυβέρνησης.

Έχοντας ρεαλιστικούς στόχους που θα επιτευχθούν σε συγκεκριμένους χρόνους, θα πρέπει όλοι μαζί να σχεδιάσουμε τη διαδρομή υλοποίησής τους στη βάση με κατανομή βαρών κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο και αναλογικό.

Μέχρι σήμερα, χρόνο με το χρόνο το βιοτικό μας επίπεδο υποχωρεί.

Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί, μόνο μέσα από την εθνική συνεννόηση μπορεί να υπάρξει προοπτική.

 

Όπως τουλάχιστον καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ αρχίζει σταδιακά να κερδίζει έδαφος. Ποια  είναι τα λάθη που πρέπει να αποφευχθούν τη δεδομένη περίοδο ώστε να μην υπάρξουν αρνητικά αποτελέσματα;

Πράγματι όλη αυτή την περίοδο, σε κάθε διαδικασία – εκδήλωση που συμμετέχουμε ανά την επικράτεια διαπιστώνουμε σημαντική ενίσχυση της κοινωνικής μας απήχησης κάτι που, σε μικρότερο βαθμό, αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.

Η λογική της αποφυγής των λαθών, είναι μια φοβική προσέγγιση που δεν μπορεί να ικανοποιήσει την στρατηγική μας στόχευση για ανάκτηση του πρωταγωνιστικού ρόλου στον αριστερό – προοδευτικό πόλο του πολιτικού μας συστήματος.

Το ζητούμενο σήμερα είναι η διαμόρφωση πολιτικών θέσεων που θα συμβάλουν στην αναδόμηση της μεσαίας τάξης και θα αντιπροσωπεύουν τους μη προνομιούχους της νέας εποχής, τα μορφωμένα νιάτα μας που βρίσκονται με το βλέμμα στραμμένο στο εξωτερικό, τους ανθρώπους της παραγωγής που βλέπουν την αξία της εργασίας τους να απομειώνεται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της υπερφορολόγησης, τους υπαλλήλους που θέλουν ανταμοιβή αντίστοιχη της υπεραξίας που αυτοί προσδίδουν μέσω της εργασίας τους, κ.α.

Μπορεί η εγκληματική διακυβέρνηση Καραμανλή να μην επέτρεψε στο ΠΑΣΟΚ το 2009 να υλοποιήσει την εξαγγελθείσα προγραμματική του πολιτική, αλλά η στόχευση για μια κοινωνία των άξιων και των αξιών παραμένει ζωντανή κι όσο την προσεγγίζουμε με βάση την πολιτική μας γραμμή, τόσο γινόμαστε πιο χρήσιμοι για την κοινωνία και ελκυστικοί.