ΟΜΙΛΙΑ

ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΞΕΚΑΛΑΚΗ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ Κ.Π.Ε. ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΣΤΗΝ 5η ΣΥΝΟΔΟ

ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ  ΠΑΣΟΚ

 

 

Συντρόφισσες, Σύντροφοι,

Βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν από ένα πολύ σημαντικό γεγονός για τον πολιτικό μας χώρο.

Πλέον η Συμπαράταξη περνάει στη φάση της ωρίμανσης και της άρθρωσης ενιαίου πολιτικού και προγραμματικού λόγου.

Προφανέστατα, και τα κείμενα της συνδιάσκεψης αποτελούν την αφετηρία για την περαιτέρω διαβούλευση των θέσεων της Συμπαράταξης με την κοινωνία, έτσι ώστε να καταλήξουμε στην τελική μας πρόταση για τη διακυβέρνηση του τόπου.

Μια πρόταση που με αναλογικό και δίκαιο τρόπο θα κατανείμει από δω και πέρα τα βάρη, λαμβάνοντας υπόψη πόσο και ποιές γενιές, κοινωνικές ομάδες και παραγωγικές τάξεις έχουν πληγεί έως σήμερα από την εφαρμογή των μνημονίων και θα συμβάλλει στην αναδόμηση της μεσαίας τάξης στην πατρίδα μας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα ακούστηκαν πολλές τοποθετήσεις τόσο στο Κοινοβούλιο, όσο και στα κεντρικά όργανα του Κινήματος.

Ήρθε τώρα η ώρα να μιλήσει η κοινωνική βάση της Παράταξης.

 Αυτό είναι και το μεγάλο μας στοίχημα το προσεχές διήμερο.

 Να μην ακούσουμε για άλλη μια φορά τα προβεβλημένα μας στελέχη, αλλά να δοθεί ο λόγος στα μέλη μας, τους άοκνους εργάτες που από το υστέρημά τους θα προσέλθουν στη συνδιάσκεψη για να καταθέσουν τις απόψεις τους.

Αυτό, όλοι εμείς, που βρισκόμαστε σε κεντρικές θέσεις ευθύνης, ας το σεβαστούμε και ας γίνουμε έστω και για μια φορά, σ’ αυτή την κρίσιμη διαδικασία του Σαββατοκύριακου αποδέκτες των μηνυμάτων της βάσης.

Στη σημερινή μας σύνοδο, αποφασίζουμε για την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, ώστε να προκύψουν τα ανανεωμένα και θεσμικά αναβαπτισμένα αιρετά όργανα των αποκεντρωμένων μας δομών που θα ισχυροποιήσουν το ΠΑΣΟΚ, για να μεγαλώσει η Συμπαράταξη.

Από το βήμα της σημερινής συνόδου θέλω να απευθύνω από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους Γραμματείς ή εκτελούντες χρέη Γραμματέα όλη αυτή τη δύσκολη περίοδο, καθώς και στα μέλη των Νομαρχιακών και των συντονιστικών των Δημοτικών & Διαμερισματικών Οργανώσεων, που δώσανε τον αγώνα για να σταθεί το Κίνημα όρθιο στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015.

Εν όψει των επικείμενων εκλογών, έχετε λάβει την εισήγηση που αφορά τις διαδικασίες εκλογής των αποκεντρωμένων οργάνων.

Επ’ αυτής, δεν πρόκειται να με βρείτε αρνητικό σε οποιαδήποτε ουσιαστική πρόταση για αλλαγή επί των τεχνικών θεμάτων.

Αυτό που με ενδιαφέρει, και προτίθεμαι να διασφαλίσω με κάθε τρόπο και κάθε κόστος, είναι το αδιάβλητο της διαδικασίας και τη συμμετοχή σε αυτή όλων των υποψηφίων και των ψηφοφόρων που πραγματικά στηρίζουν το Κίνημα και επιθυμούν να συμβάλουν στην επαναφορά του σε θέση πρωταγωνιστή στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό.

Ως εκ τούτου, καλώ όλα τα ενεργά μας μέλη όπως θέσουν υποψηφιότητα για να αναλάβουν την ευθύνη της οργάνωσης και λειτουργίας των οργανώσεων, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ΠΑΣΟΚ, τη βιτρίνα και το δίαυλο επικοινωνίας του με τις τοπικές κοινωνίες.

Και να είναι σίγουρα ότι, κόντρα στη συνήθη πρακτική, θα κάνουμε τα πάντα ώστε ο ρόλος τους να είναι αναβαθμισμένος, συμβατός με όσα προβλέπονται στο καταστατικό και στο κανονιστικό πλαίσιο λειτουργίας τους και ότι θα έχουν λόγο επί παντός επιστητού σε ότι αφορά το χωρικό τομέα δράσης τους.

Γιατί είναι αδιανόητο να ζητάς από τα απλά μέλη του Κινήματος να βάλουν ανιδιοτελώς πλάτη στην προσπάθεια και σε κρίσιμες αποφάσεις, όπως είναι π.χ. η συγκρότηση των ψηφοδελτίων, κ.α., να τους αφήνεις στο περιθώριο.

Μετά από το σχεδιασμό που έγινε σε ότι αφορά τον προγραμματισμό των διαδικασιών για την εκλογή οργάνων σε νομαρχιακό και δημοτικό επίπεδο, επόμενος στόχος της Προέδρου μας και όλων ημών είναι η ανασυγκρότηση της νεολαίας μας και της σπουδάζουσας.

Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων χρόνων που δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ και η Συμπαράταξη επί της ουσίας δεν ανιχνεύονται στις νέες γενιές, είναι κάτι που μας προβληματίζει εντόνως.

Ο προβληματισμός αυτός εντάθηκε με την αδυναμία που προέκυψε από τη Νεολαία να αναλάβει να παρουσιάσει θέσεις για τη νέα γενιά στη συνδιάσκεψη της Συμπαράταξης.

Όλα αυτά τα συμβάντα μας αναγκάζουν να αναλάβουμε το προσεχές διάστημα, σε συνεννόηση και συνέργεια με όσους στελεχώνουν τα σημερινά όργανα της Νεολαίας, πρωτοβουλίες για να βγει, το πιο δυναμικό τμήμα του Κινήματος, από το τέλμα που έχει περιέλθει.

Ομοίως, για τη Σπουδάζουσα, η οποία δίνει τη μάχη της την προσεχή Τετάρτη 18 του μηνός, μια μάχη που συνοδεύεται από τις ολόθερμες ευχές μας για καλή επιτυχία, είναι απαραίτητη η επικουρική υποστήριξη του Κινήματος, έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν διαδικασίες που θα δώσουν νέα ώθηση στην οργάνωση και θα διαμορφώσουν τους όρους, ώστε να μην υπάρξει ξανά ούτε μια σχολή χωρίς ψηφοδέλτιο ΠΑΣΠ.

Γνωρίζω, ότι πολλοί θα επικαλεστούν την αυτοτέλεια της Νεολαίας και της ΠΑΣΠ για να μας πουν ότι το Κίνημα δεν μπορεί να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των οργανώσεων.

Αυτό είναι κάτι σωστό.

Είναι κάτι για το οποίο πάλεψα τα χρόνια που συμμετείχα στις οργανώσεις αυτές.

Όμως αυτοτέλεια και ανεξαρτησία δεν σημαίνει ασυδοσία.

Και θα ήταν αδιανόητο για κάθε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, για κάθε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, να κλείνει τα μάτια, όταν οι αιμοδότες του Κινήματος θυσιάζονται, μέσα από πρακτικές εγκλωβισμού τους, από πρόσωπα που δεν έχουν ούτε τα τυπικά, ούτε και τα ουσιαστικά προσόντα για να τους συντονίσουν και να τους βγάλουν από τη χειμερία νάρκη των τελευταίων χρόνων.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Όσοι τοποθετούνται, εν όψει της συνδιάσκεψης της Συμπαράταξης, μιλάνε για μια νέα αρχή.

Για μια αρχή που θα σημαίνει την επαναφορά της Δημοκρατικής, Προοδευτικής Παράταξης σε θέση οδηγού των εξελίξεων.

Η νέα αρχή όμως, υποδηλώνει ότι υπήρχε και προηγούμενη αρχή.

Και νομίζω ότι κανείς εξ ημών δεν προτίθεται να ακυρώσει το παρελθόν του, για να επενδύσει σε ένα απρόσωπο μέλλον.

Έχω πει επανειλημμένως ότι η Παράταξη θα ξαναγίνει μεγάλη, μεταξύ άλλων, και μέσα από το σεβασμό που θα επιδείξουμε όλοι μας στην ιστορία του Πολιτικού μας Χώρου και στους ηγέτες που τον υπηρέτησαν, όχι μόνο μεταπολιτευτικά, αλλά διαχρονικά.

Γιατί όποιος δε σέβεται το παρελθόν του και την ιστορία του, δεν μπορεί να ζητάει από το Λαό να προστρέξει στο παρόν του και να δώσει προοπτική στο μέλλον του.

Καμία πολιτική δύναμη στη Χώρα δεν προέρχεται από παρθενογένεση.

Κανένα πολιτικό υποκείμενο ατομικό ή συλλογικό δεν εμφανίσθηκε στην πολιτική ως διάττοντας αστέρας.

Όλοι έχουν την ιστορία τους, όλοι έχουν την προσωπική ή συλλογική τους διαδρομή.

Εν όψει λοιπόν αυτής της νέας ελπιδοφόρας προσπάθειας, που στοχεύει στην εκπαραθύρωση του ΣΥΡΙΖΑ από τη θέση του προοδευτικού – αριστερού πόλου εξουσίας που σήμερα συγκυριακά κατέχει, οφείλουμε πρωτίστως να αποτιμήσουμε την προσφορά του Πολιτικού μας Φορέα, την προσφορά των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ στον τόπο, να κρίνουμε τα λάθη του και να καταδείξουμε τους αίτιους που τα προκάλεσαν.

Η διαδικασία αυτή είναι απολύτως απαραίτητη:

  • Για να αναδειχθεί το θετικό ισοζύγιο της προσφοράς του ΠΑΣΟΚ στην Πατρίδα και στους Έλληνες.
  • Για να αποστομώσουμε άπαξ και δια παντός τους ανιστόρητους που χαρακτηρίζουν ως «φούσκα» το κυβερνητικό έργο που επιτέλεσε το Κίνημα και κατ’ επέκταση την περίοδο της μεταπολίτευσης, μια περίοδο που αποτέλεσε την πιο γόνιμη, την πιο δημοκρατική περίοδο από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους.
  • Για να μάθουμε και να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, αλλά κυρίως, για να αποβάλουμε όλους αυτούς που προκάλεσαν την Κοινωνία και συνέβαλαν στην εκλογική καταβαράθρωση και την κοινωνική απομόνωση της Παράταξης.

Κι όποιος πιστεύει ότι η πρόσμιξη σάπιων συστατικών με καινούργια μπορεί να οδηγήσει σε φρέσκο προϊόν, μάλλον δεν έχει ιδέα από χημεία.

Γιατί αν αφήσεις έστω και ένα σάπιο υλικό στο μείγμα, όσα καινούργια και να βάλεις, το αποτέλεσμα πάλι σάπιο θα είναι.

Γιατί πέραν όλων των άλλων, εγώ αρνούμαι να δεχθώ ότι ένα Κόμμα που κάποτε σπαταλούσε ανεξέλεγκτα ποσά για τη λειτουργία του, σήμερα αδυνατεί να υποστηρίξει την παρουσία των περιφερειακών μελών του στην Κεντρική Επιτροπή ή αύριο στη συνδιάσκεψη.

Γι’ αυτό και είμαι ο πρώτος που ζητάει απαντήσεις για το πώς φτάσαμε ως εδώ.

Ο πρώτος που ζητάει διαφάνεια, λογοδοσία και απονομή ευθυνών σε όσους κατέστησαν αυτό το ιστορικό Κόμμα, και κατ’ επέκταση όλους εμάς, δέσμιους των δανείων του.

Όπως ταυτοχρόνως οργίζομαι να βάζουν όλα μας τα στελέχη στο ίδιο τσουβάλι, όταν η πλειονότητα των στελεχών που άσκησαν εξουσία τα προηγούμενα χρόνια έχει αφήσει το θετικό της αποτύπωμα στην μεταπολιτευτική ζωή του τόπου και κάλλιστα σήμερα μπορεί να αποτελέσει, μέσα από την πείρα που έχει αποκτήσει, την καθοδήγηση των νέων στελεχών που δραστηριοποιούνται σήμερα στην Παράταξη.

Το νέο εγχείρημα για να πετύχει δεν μπορεί να συνοδεύεται από σκιές του παρελθόντος.

Για να μπορέσει να γίνει κτήμα των προοδευτικών πολιτών, να εμπεδωθεί στη συνείδησή τους και να εδραιωθεί στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι, θα πρέπει να εμπεριέχει τα συστατικά της ανανέωσης προσώπων, νοοτροπιών, δομών και ιδεών.

Γι’ αυτό και οι όποιες συνεργασίες γίνονται, για να οδηγήσουν προοπτικά σε ομογενοποίηση των συμμετεχόντων, θα πρέπει να διέπονται από αρχές και αξίες, ηθικές, ιδεολογικές, πολιτικές, προγραμματικές, θα πρέπει να ενθαρρύνουν τη διαφάνεια, την αξιοκρατία και τη λογοδοσία.

Κι όσο κι αν ακούγεται καινοφανές, η σημερινή πολιτική κατάσταση έχει αποδείξει ότι δεν είναι απαραίτητο ή τουλάχιστον δεν αρκεί η αλλαγή του ονόματος στη μαρκίζα.

Απαιτείται παράλληλα ανανέωση του σχήματος, ήτοι του στελεχιακού δυναμικού και της παροχής των υπηρεσιών, που στην πολιτική εκφράζεται δια μέσω των πολιτικών θέσεων. 

 

Συντρόφισσες, Σύντροφοι,

Στη σημερινή πολιτική συγκυρία, μεγαλύτερος κίνδυνος κι απ’ αυτή καθ’ αυτή την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. είναι η απαξίωση που έχουν οι πολίτες για την πολιτική και τους πολιτικούς.

Η εμπέδωση της αντίληψης ότι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από κανέναν, κατάσταση που τους «γκετοποιεί», τους περιχαρακώνει και τους οδηγεί σε λογικές αναζήτησης του «εχθρού» σε άλλες κοινωνικές ή παραγωγικές ομάδες.

Τέτοιου είδους λογικές ευνοούν τον κοινωνικό αυτοματισμό και ενισχύουν το σχίσμα στην Ελληνική Κοινωνία, εξέλιξη που αποτελεί απειλή για τη Δημοκρατία μας.

Γι’ αυτό και επανειλημμένως έχω τονίσει ότι, για την αποτυχία διακυβέρνησης από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και την ερασιτεχνική προσέγγιση της άσκησης του ρόλου της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως από τη Νέα Δημοκρατία, ως Έλληνες πολίτες δεν μπορούμε να επιχαίρουμε και ως τμήμα του πολιτικού προσωπικού δεν μπορούμε να αδρανούμε.

Η ανισορροπία που παρατηρείται σήμερα στο πολιτικό μας σύστημα και η αδυναμία των αστικών φιλοευρωπαϊκών κομμάτων να διαχειρισθούν την κρίση, είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στη «φοιτητοποίηση» και στην περιθωριοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου, με απρόβλεπτες συνέπειες για τη Δημοκρατία.

Σε μια κατάσταση δηλαδή, όπου θα ψηφίζει το 20% με 30% του εκλογικού σώματος και το ενδιαφέρον για την πολιτική και τα κόμματα, όλη την υπόλοιπη περίοδο, θα περιορίζεται στους εμπλεκόμενους μ’ αυτή, στους συγγενείς και στους φίλους τους.

Το πρώτο μεγάλο στοίχημα λοιπόν για την ανασυγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής, Προοδευτικής Παράταξης είναι να προσελκύσει ξανά όλα εκείνα τα δυναμικά στρώματα της κοινωνίας και της παραγωγής, που αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από το υπάρχον πολιτικό και κομματικό δυναμικό.

Και για να μας ακούσουν οι συμπολίτες μας, οι νέοι επιστήμονες που παλεύουν να «ανθίσουν» επαγγελματικά σε μια Χώρα που «μαραίνεται», θα πρέπει να τους δώσουμε τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη διαμόρφωση των πολιτικών, αλλά κυρίως θα πρέπει να τους πείσουμε ότι ζητάμε τη στήριξη και τη συνδρομή τους, όχι απλά στη λογική της καταδίκης των άλλων κομματικών σχηματισμών που διεκδικούν της εξουσία, ούτε για να γίνουμε το συμπλήρωμα κάποιας δεξιάς ή άλλης μορφής αριστεράς διακυβέρνησης, αλλά για να κυβερνήσουμε το τόπο έχοντας συγκεκριμένο πρόγραμμα, ξεκάθαρο στίγμα, θέσεις με αιχμές και προοδευτικό ριζοσπαστισμό.

Ο ετεροπροσδιορισμός στην πολιτική, όπως και στη ζωή, είναι δείγμα ηττοπάθειας.

Και στην ιστορία του πολιτικού μας χώρου, δεν χωράνε σενάρια για ρόλους μικρού ή μεγάλου δευτεραγωνιστή.

Στο πολιτικό δίπολο αριστεράς – δεξιάς δεν είμαστε ένας τρίτος ενδιάμεσος πόλος, αλλά ο προοδευτικός πόλος διακυβέρνησης αυτού του τόπου.

Αυτό που εμείς πρεσβεύουμε είναι ότι στο πολιτικό σκηνικό, για να μπορέσει η Χώρα να ξεφύγει από την κρίση και οι πολίτες να ευημερούν, πρέπει να επικρατήσει η αριστερά της λογικής, της κοινωνικής συνοχής, της παροχής ποιοτικών κοινωνικών υπηρεσιών, της προόδου, της παραγωγής, της αριστείας και της ισόρροπης συμβίωσης και ανατροφοδότησης του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Σε αντίθεση λοιπόν με τη σημερινή κυβερνητική έκφανση της αριστεράς, που τροφοδοτεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, δαιμονοποιεί κάθε διαφορετική άποψη ή πολιτική προσέγγιση, επιβραβεύει τους κομματικά αρεστούς και επιδιώκει την κοινωνική εξισορρόπηση δια μέσου της εξίσωσης των πάντων προς τα κάτω, εμείς παλεύουμε για την άμβλυνση του κοινωνικού χάσματος, για ίσες ευκαιρίες για όλους, για κοινωνικό κράτος και κράτος δικαίου, για την αναδόμηση της μεσαίας τάξης, για τη μείωση των ανισοτήτων, τη διαγενεακή δικαιοσύνη και τη διαμόρφωση και υπεράσπιση μιας κοινωνίας των άξιων και των αξιών.

Αυτές είναι οι αρχές που διέπουν το δημοκρατικό σοσιαλισμό, τη σοσιαλδημοκρατία.

Ως εκ τούτου, στις θέσεις που θα παρουσιάσουμε στους πολίτες θα πρέπει να είμαστε απολύτως ξεκάθαροι και συμβατοί με την ιδεολογία μας.

Γιατί π.χ. είναι αδιανόητο για ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα να μιλάει για απασχόληση και όχι για εργασία.

Ξέρετε σύντροφοι, το να δουλεύεις 10 και 12 ώρες τη μέρα για 500 ευρώ το μήνα ή για μήνες απλήρωτος είναι απασχόληση.

Το να κάνεις μια ή και περισσότερες δουλειές το μήνα, αλλά να παίρνεις 50 ευρώ είναι κι αυτό απασχόληση.

Το να δουλεύεις σκληρά, αλλά στο τέλος του μήνα να μη σου μένει φράγκο, γιατί στην καλύτερη με τις απολαβές σου έχεις να καλύψεις ασφάλιση, εφορία, ενοίκιο, κ.α., κι αυτό απασχόληση είναι.

Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι απασχόληση.

Όμως τίποτα απ’ αυτά δεν είναι εργασία.

Κι εμείς δε δουλεύουμε από χόμπι, δουλεύουμε για να ζήσουμε.

Δεν είμαστε αριθμοί για να μας προσθέτουν ή να μας αφαιρούν από το ποσοστό των ανέργων, κατατάσσοντάς μας στην κατηγορία των απασχολήσιμων .

Είμαστε άνθρωποι με ανάγκες, όνειρα, δίψα για ζωή και προσφορά στην κοινωνία και στη Χώρα.

Δε θέλουμε απλά να απασχοληθούμε. Θέλουμε να εργασθούμε και να εισπράξουμε από την εργασία μας αυτό που μας αντιστοιχεί από την υπεραξία που εμείς προσδίδουμε σ’ αυτή.  

Ομοίως, οφείλουμε να πούμε στους Έλληνες πολίτες ότι στις παρούσες συνθήκες κανένας μαθηματικός τύπος δεν μπορεί να καταστήσει βιώσιμο το ασφαλιστικό, όταν ο μέσος όρος των μισθών των εργαζομένων υπολείπεται του μέσου όρου των συντάξεων.

Θα πρέπει να διασφαλίσουμε μέσα από τις προτάσεις μας ότι οι οικονομικές θυσίες των Ελλήνων πολιτών δεν θα πηγαίνουν μονίμως στο απύθμενο πηγάδι του χρέους, αλλά σημαντικό μέρος αυτών θα διοχετεύεται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ώστε να διασφαλισθούν οι απαραίτητες χρηματοροές για υποδομές και γενικότερα για αναπτυξιακά έργα.

Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να κινηθεί η οικονομία και να υπάρξει μια συμβατή και ισόρροπη σχέση απομείωσης των χρεών και βιώσιμης καθημερινότητας των πολιτών.

Θα πρέπει να στρέψουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα στην χρηματοδότηση των υγιών επιχειρήσεων και των καινοτόμων προτάσεων, έτσι ώστε ο ιδιωτικός τομέας να αντλήσει κεφάλαια από τα χρήματα που κατ’ ουσία εμμέσως και αυτός έχει καταβάλει για την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος.

Γιατί, υγιές τραπεζικό σύστημα δεν είναι αυτό που διασφαλίζει τα συμφέροντα των μετόχων του και μόνον, αλλά αυτό που στηρίζει την επιχειρηματικότητα.

Θα πρέπει να εξετάσουμε αν χρειάζονται τόσες σχολές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Να αναρωτηθούμε αν θα βρουν δουλειά οι εισακτέοι των φετινών πανελληνίων ή θα βγάλουμε σε λίγα χρόνια μια πλειάδα ανέργων επιστημόνων, απλά και μόνο για να εξυπηρετούνται ακαδημαϊκά ή τοπικά συμφέροντα.

Κι όσοι πιστεύουν ότι η μεταρρύθμιση στην παιδεία πρέπει να εστιάζεται στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, καλύτερα να επανεξετάσουν τη θέση τους και να δώσουν βάρος πρωτίστως στο πως θα κάνουμε καλύτερη τη δημόσια εκπαίδευση.

Γιατί εμείς ως σοσιαλιστές δεν πιστεύουμε στην παιδεία “super market”, αλλά στην παιδεία που διαμορφώνει χαρακτήρες, συλλογικές κοινωνικές οντότητες και παραδίδει στην κοινωνία πρώτα ολοκληρωμένους ανθρώπους και μετά επιστήμονες.

Εξάλλου, η βασική αρχή του φιλελευθερισμού, τον οποίο κάποιοι επικαλούνται για να ζητήσουν τα μη κρατικά πανεπιστήμια, δηλοί πως στην παιδεία αυτό που προέχει δεν είναι το ιδιωτικό ή το δημόσιο, αλλά το ποιο από τα δυο σε συγκεκριμένες συνθήκες διαμορφώνει χαρακτήρες, διαμορφώνει ελεύθερα, ισότιμα και αυτοκαθοριζόμενα άτομα.

Ομοίως, θα πρέπει να θέσουμε το θέμα των νοσοκομειακών υποδομών και να αναδείξουμε την ανάγκη ενίσχυσης της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

Ποιά η ωφέλεια της ύπαρξης δύο και τριών νοσοκομείων σε κάθε νομό ή και σε όμορους νομούς με καλή και άμεση συγκοινωνιακή σύνδεση, όταν αυτά στο σύνολό τους είναι υποστελεχωμένα και ελλειμματικά σε βασικές ανάγκες υποδομών και υλικού;

Το «ονόρε» από την ύπαρξη ενός νοσοκομείου στην τοπική κοινωνία δεν αποτελεί παράγοντα ασφαλούς διαβίωσης των πολιτών και επιτέλους κάποιοι πρέπει να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας και να αναλάβουν την ευθύνη θεραπείας των στρεβλώσεων και των μαξιμαλισμών και στον τομέα της υγείας.

Θα μπορούσαμε να αναλύουμε για ώρες διάφορες πτυχές των πολιτικών προτάσεων που πρέπει να αναπτύξουμε.

Θέλω να πιστεύω ότι θα μας δοθεί η δυνατότητα μετά τη συνδιάσκεψη, και στην πορεία για τη διαμόρφωση της κυβερνητικής μας πρότασης που θα παρουσιάσουμε όποτε προκύψουν εκλογές, για να συζητήσουμε επισταμένα και ανά θεματική ενότητα τις απόψεις μας επί του συνόλου των θεμάτων που συνθέτουν τον προγραμματικό μας λόγο.

Είναι γεγονός πως μετά το σοκ που υπέστη η Ελληνική κοινωνία από την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας, που τεχνηέντως αποκρύπτετο μέχρι τον Οκτώβρη του 2009, καθίσταται αναγκαία η διαμόρφωση και εμπέδωση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας στο εκλογικό σώμα.

Για να γίνει όμως αυτό, το παράδειγμα πρέπει να το δώσουν πρώτοι οι πολιτικοί.

Αυτοί είναι που θα πρέπει να αποδείξουν μέσα από τη δράση και τις πρακτικές τους ότι κάτι αλλάζει.

Ότι η πολιτική αποκτάει ξανά την ανθρωποκεντρική της διάσταση, ότι καθίσταται ξανά ως λειτούργημα κι όχι ως μια επικερδής επαγγελματική απασχόληση.

Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αφήνεται στην προαίρεση του εκάστοτε πολιτικού στελέχους, θα πρέπει εμείς, πρώτα από κάθε πρόταση για αλλαγή του εκλογικού νόμου προς το αναλογικότερο ή για «σπάσιμο» των εκλογικών περιφερειών, να διατρανώσουμε τη θέση μας για επιβολή συγκεκριμένων θητειών στα μέλη του Κοινοβουλίου.

Σίγουρα η πρόταση αυτή από μόνη της δεν αρκεί, όμως δίνει ένα στίγμα μετάβασης απ’ τον κοινοβουλευτικό επαγγελματισμό, στον πολιτικό αλτρουισμό.

Συντρόφισσες, Σύντροφοι,

Το τελευταίο διάστημα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Συμπαράταξη έχει σφυγμό, ότι δειλά, αλλά σταθερά ο κόσμος αρχίζει να αγκαλιάζει αυτή την προσπάθεια που ξεκίνησε από τον περασμένο Ιούνιο, όταν και ανέλαβε την ηγεσία του Κινήματος η Πρόεδρός μας Φώφη Γεννηματά.

Είμαι βέβαιος όμως πως κι εσείς, όπως κι εγώ, δεν αρκείσθε στη θέση που σήμερα μας προδιαγράφουν.

Άλλωστε, οι πολίτες ψηφίζουν κυβερνήσεις για να ανατρέψουν καταστάσεις και να τους δώσουν προοπτική στη διαβίωσή τους, κι όχι συμπληρωματικούς διαχειριστές της εξουσίας.

Κι εμείς 6,5 χρόνια μετά, μέσα από τις προτάσεις μας και τη στάση μας απέναντι στις καταστάσεις και τους πολίτες, έχουμε μια μοναδική και τελευταία ευκαιρία να ξανασυνδεθούμε με όλα τα προοδευτικά και δυναμικά στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας.

Και να ‘στε βέβαιοι πως θα τα καταφέρουμε.