ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΞΕΚΑΛΑΚΗ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ

ΣΤΟ 2ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

 

 

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Κυρίες, Κύριοι Σύνεδροι,

 

Εκ μέρους όλων των μελών του ΠΑΣΟΚ και της Προέδρου μας Φώφης Γεννηματά, χαιρετίζω τη σημερινή διαδικασία και εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες του συνεδρίου σας.

 

Τα συνέδρια των δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων αποτελούν διαδικασίες, όπου η αντιπροσωπευτική εσωκομματική δημοκρατία χαράσσει πολιτικές, καθορίζει λειτουργίες και δίνει το πολιτικό στίγμα της επόμενης μέρας.

 

Ως εκ τούτου, υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το συνέδριο σας, γιατί προφανέστατα και οι αποφάσεις που θα λάβετε ως κυβερνητικό κόμμα, θα επηρεάσουν τη ζωή μας ως μέλη αυτής της κοινωνίας.

 

Θα την επηρεάσουν εξίσου με τις επιπτώσεις που υποστήκαμε όλοι μας από τη στάση που είχε το πολιτικό προσωπικό της Χώρας την περίοδο που διαπιστώθηκαν τα αποτελέσματα της εγκληματικής διακυβέρνησης του κυρίου Καραμανλή.

 

Αναφέρομαι στο 2010, τότε που αναζητείτο η ελάχιστη κοινοβουλευτική συναίνεση για να αποφευχθεί μια εθνική τραγωδία.

 

Τότε, που είχαμε αντιμέτωπους όλους τους συντηρητικούς Ευρωπαίους ηγέτες, που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το πόσο σημαντικό ήταν οι λύσεις να αναζητηθούν εκ των έσω και αποτέλεσαν τους δούρειους ίππους για την έλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Τότε, που εγχώριες πολιτικές συμπεριφορές συνέβαλλαν στη γιγάντωση &διαιώνιση της κρίσης, στην περαιτέρω απαξίωση της πολιτικής, στην ενίσχυση του κοινωνικού αυτοματισμού και δυστυχώς στην κοινοβουλευτική έλευση των φασιστών.

 

Σ’ αυτά τα θέματα θα ήθελα να εμβαθύνω στο πλαίσιο του χρόνου που μου επιτρέπει ο σύντομος χαιρετισμός μου.

 

Από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Σεπτέμβριο του 2015,  περίπου 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόροι επέλεξαν να απέχουν από την εκλογική διαδικασία οδηγώντας την αποχή στα επίπεδα του 50%.

 

Σήμερα, το ποσοστό αυτό φαίνεται να αυξάνεται κι αν λάβουμε υπόψη και τις δημοσκοπήσεις, όπου αποτυπώνουν την έντονη δυσφορία των πολιτών για το σημερινό πολιτικό σύστημα, γίνεται αντιληπτό ότιαυτό βρίσκεται επί ξύλου κρεμάμενο.

 

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι πολίτες δεν πιστεύουν πλέον ότι οι λύσεις στα προβλήματά τους θα έρθουν μέσα από την πολιτική, είναι και η επιλογή της ψήφου, για όσους ψηφίζουν, με κριτήρια τιμωρητικά έναντι των κυβερνώντων.

 

Τα κόμματα δηλαδή, καθίστανται υποδοχείς της δυσαρέσκειας και της οργής του Λαού κι όχι ενσαρκωτές των ελπίδων του, κι αυτό εντείνει το πολιτικό κλίμα της νοσηρότητας που εγκαθιδρύθηκε στον τόπο μας απ’ την πρώτη ημέρα εμφάνισης της οικονομικής κρίσης.

 

Παράλληλα με αυτό, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πολυεπίπεδη κοινωνική ρηγμάτωση.

 

Παρόλο που μετά το 1981 δημιουργήθηκαν προυποθέσεις και επικράτησαν συνθήκες κοινωνικής συμφιλίωσης, σήμερα διαμορφώνεται τεχνηέντως μια επικίνδυνη και ανιστόρητη αντιπαλότητα, ανάμεσα στους δημόσιους και στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, στους εργαζόμενους και στους ανέργους, στους δανειολήπτες και στους καταθέτες και σε πολλές ακόμα περιπτώσεις.

 

Πρόκειται ξεκάθαρα για μια κατάσταση επικίνδυνη για την δημοκρατία μας.

 

Και βέβαια η ενίσχυση τέτοιων καταστάσεων, αλλά και η ισοπεδωτική λογική που υιοθετήθηκε μέσω βίαιων συμπεριφορών έναντι κοινοβουλευτικών εκπροσώπων και συνθημάτων του τύπου «η χούντα δεν τελείωσε το 73» ή «να καεί η Βουλή» εξευγένισαν στη συνείδηση του κόσμου τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής και τους έδωσαν το διαβατήριο εισόδου στη Βουλή των Ελλήνων.

 

Όλα αυτά, τα αναφέρω ως διαπιστώσεις επί προβλημάτων που καλούμαστε όλοι όσοι εμπλεκόμαστε με την πολιτική και πιστεύουμε στα δημοκρατικά ιδεώδη να αντιμετωπίσουμε.

 

Και για να αντιμετωπισθούν, απαιτείται αλλαγή στις πολιτικές νοοτροπίες και αντιλήψεις.

 

Απαιτείται να γίνει διακριτός ο διαχωρισμός ανάμεσα στη λαϊκότητα που διέπει τους ευρωπαίους σοσιαλιστές, τη διεθνιστική αριστερά και γενικότερα τις προοδευτικές δυνάμεις, και στο λαϊκισμό.

 

Βλέπετε, η διολίσθηση στο λαϊκισμό δεν είναι ατύχημα, είναι πολιτική επιλογή.

Κι ο λαϊκισμός στο πολιτεύεσθαι είναι αυτός που μπορεί εύκολα να σε φέρει σε σύμπραξη με εθνικολαϊκιστές, εκπέμποντας έτσι τα λάθος μηνύματα προς τους πολίτες που οδηγούνται στην απώλεια της αίσθησης διάκρισης των ορίων μεταξύ αριστεράς και δεξιάς.

 

Κυρίες, Κύριοι Σύνεδροι,

 

Σήμερα, που η Χώρα αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις από τις διεθνείς εξελίξεις.

 

Σήμερα, που διαρκώς υποτιμάται το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων Πολιτών και που το ¼ της Ελληνικής Κοινωνίας βρίσκεται εντός των ορίων του κοινωνικού αποκλεισμού.

 

Σήμερα, που επανέρχεται στο προσκήνιο η εξατομίκευση, η μισαλλοδοξία και η μιζέρια, συστατικά που θρέφουν τον κοινωνικό διχασμό και τον εκφασισμό της κοινωνίας.

 

Σήμερα που η νεολαία μας, τα παραγωγικά, δυναμικά μέλη της Ελληνικής Κοινωνίας βρίσκονται με το ένα πόδι στο εξωτερικό και που το δημογραφικό πρόβλημα ναρκοθετεί το μέλλον της Πατρίδας.

 

Σήμερα που η ιστορία της εξόδου από την κρίση και της απεμπλοκής από τα μνημόνια τείνει να γίνει ο λαβύρινθος της σύγχρονης εποχής.

 

Σήμερα οφείλουν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου να αναζητήσουν το μίτο τους μέσα από την εθνική συνεννόηση.

 

Προφανέστατα και μας χωρίζουνε πολλά, τόσο σε ιδεολογικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διαχείρισης της εξουσίας, όμως μας ενώνει η κοινή μας μοίρα.

 

Η επιλογή μας να συνεχίζουμε να ζούμε στην Χώρα που γεννηθήκαμε, να κάνουμε οικογένεια, να αναζητούμε λύσεις βιώσιμης διαβίωσης.

 

Η διάθεσή μας να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας.

 

Γι’ αυτό και πιστεύω ακράδαντα ότι μπορεί και πρέπει να βρεθεί κοινός τόπος, όχι μέσα από αναλογικούς διαμοιρασμούς εξουσίας σε κυβερνητικό ή δημόσιο επίπεδο, αλλά στο πεδίο του πολιτικού σχεδιασμού για την διαμόρφωση εθνικής γραμμής εξόδου από την κρίση.

 

Κυρίες, Κύριοι,

Αγαπητοί συμπατριώτες,

 

Στην εποχή όπου, μετά από πολλές δεκαετίες, ίσως μετά το πέρας του 2ου παγκοσμίου πολέμου, για πρώτη φορά οι νεότερες γενιές ζούνε πλέον χειρότερα από τις προηγούμενες, δεν έχουμε περιθώρια για τακτικισμούς, ούτε για προσπάθειες εκπλήρωσης προσωπικών ματαιοδοξιών.

 

Δυστυχώς, η αναζήτηση του «αγίου δισκοπότηρου», που στην πολιτική πραγματικότητα μεταφράζεται στην κατάληψη του πρωθυπουργικού θώκου, είχε οδυνηρά αποτελέσματα για όλους μας.

 

Ειλικρινά απορώ, με όσους μέχρι σήμερα κυνήγησαν και πήραν πρόωρα την πρωθυπουργική καρέκλα, καθώς, εκ του αποτελέσματος, διαπιστώθηκε ότι βιάζονταν να τους εγγράψει η πολιτική ιστορία του τόπου ως κάποιους ακόμα διαχειριστές ή ακόμα χειρότερα, συντηρητές της κρίσης.

 

Η συνταγή αυτή δοκιμάστηκε πολλαπλώς και απέτυχε παταγωδώς!!!!

 

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αλλάξουμε ρότα.

Να εμβαθύνουμε σ’ αυτά που μας ενώνουν και να αμβλύνουμε αυτά που μας χωρίζουν.

 

Αγαπητοί φίλοι,

 

Παρά τις σημαντικές ιδεολογικές μας διαφορές και την αποκλίνουσα φιλοσοφία ως προς τις μεθόδους άσκησης της πολιτικής, κοιτάω με απόλυτο σεβασμό όλους εσάς που δώσατε διαχρονικά αγώνες για την αριστερά, που πιστέψατε στον πολιτικό σας φορέα, στην ιδεολογία σας και σήμερα μετά από πολλές δεκαετίες τον βλέπετε να κυβερνάει.

 

Αυτό που θέλω να πιστεύω ότι συνδέει εσάς και εμάς, είναι ότι, όπως εσείς παλέψατε στα δύσκολα, με ανιδιοτέλεια για να δείτε το κόμμα σας να ανεβαίνει, έτσι κι εμείς σήμερα, για την πίστη στις αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη, για την πολιτική μας αξιοπρέπεια και τη δικαίωση των αγώνων εκατοντάδων χιλιάδων απλών συντρόφων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο Κίνημα, για ένα καλύτερο αύριο για κάθε Έλληνα πολίτη, παλεύουμε για να ξαναφέρουμε την πολιτική στο επίκεντρο και να καταστήσουμε τον προγραμματικό μας λόγο κτήμα του Λαού.

Δυστυχώς η προσπάθειά μας εκκινεί από δυσμενή αφετηρία, γιατί μεταξύ άλλων, κάποιοι εραστές της καρέκλας και καιροσκόποι της πολιτικής επιχείρησαν με τη στάση τους και τις συμπεριφορές τους να ακυρώσουν την πολιτική διαδρομή δεκαετιών.

 

Γι’ αυτό και χρήζει από μέρους σας ιδιαίτερης προσοχής, ώστε οι μισθοφόροι που πρόδωσαν εμάς εχθές, να μην προδώσουν κι εσάς την επαύριον.

 

Σας ευχαριστώ πολύ