Χαιρετισμός Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου στο δείπνο παλαιών και νυν βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, στην Αθηναΐδα

Σύντροφοι και συνάδελφοι, σας ευχαριστώ ειλικρινά για την παρουσία σας εδώ. Είναι μια πράξη ηθικής στήριξης της δύσκολης και επίπονης προσπάθειάς μας. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως, από καρδιάς τους φίλους και συντρόφους που πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν τη συνάντηση αυτή.
Εσείς που είχατε την τιμή και την ευκαιρία και την ευθύνη να εκπροσωπήσετε την κοινωνική βάση της παράταξης, το δημοκρατικό λαό της πατρίδας μας στη Βουλή των Ελλήνων σε διάφορες περιόδους, συγκυρίες και στιγμές, είστε η ζωντανή συνέχεια της παράταξης και είστε εκ των πραγμάτων, είτε το επιδιώκετε είτε όχι, η ζωντανή συνείδησή της και οι εγγυητές αυτού του ιδιαίτερου χαρακτήρα που έχει η παράταξη, που αξιακού χαρακτήρα, των ευαισθησιών των ιδεολογικών, των πολιτικών, των ιστορικών, των κοινωνικών.
Είναι δε εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι εσείς και όσοι δεν είναι εδώ σήμερα αλλά θα ήθελαν να είναι, έχετε αντέξει, νιώθετε ότι ανήκετε στην παράταξη. Δεν την εγκαταλείψατε. Γιατί δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μας εγκατέλειψαν πολλοί. Μας εγκατέλειψε ένα πολύ μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσης, γιατί εμείς οι ίδιοι το διαπαιδαγωγήσαμε σ’ έναν τρόπο σκέψης και πολιτικής αντίδρασης, που του επέτρεπε να το κάνει αυτό υπό συνθήκες κρίσης, με την ελπίδα ότι κάποιος θα τους δώσει ένα χαμένο παράδεισο που στη συνείδησή τους το ΠΑΣΟΚ τους τον είχε φτιάξει. Δε θα τον βρουν ποτέ αυτό το χαμένο παράδεισο. Και αυτό που εύχομαι κι ελπίζω είναι να μην εξανεμιστούν μέσα σε ελάχιστες μέρες όσα κατάφερε με τις θυσίες του και τον πόνο του και τον αγώνα του ο ελληνικός λαός τα τελευταία 5 χρόνια.
Κάναμε μια επιλογή εξαιρετικά δύσκολη για να κρατήσουμε τη χώρα σ’ ένα επίπεδο, δηλαδή για να την προσαρμόσουμε συντεταγμένα με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Απώλειες μεγάλες, αλλά τις μικρότερες δυνατές. Λέω πολύ συχνά ότι όλοι βιώνουν την κρίση και νομίζουν ότι η κρίση είναι η προσπάθεια υπέρβασής της. Νομίζουν ότι η κρίση άρχισε το 2010, δεν καταλαβαίνουν ότι το 2010 ξέσπασαν οι ανεξέλεγκτες επιπτώσεις της κρίσης. Δεν έζησαν αυτό που γλίτωσαν, επειδή εμείς πληρώσαμε το πολιτικό κόστος. Άρα είναι πολύ δύσκολο στο βίωμα των συνεπειών που τώρα πληρώνει η κοινωνία για να γλιτώσει τα χειρότερα, να αντιτάξεις κάτι το οποίο δεν έγινε αλλά θα μπορούσε να γίνει. Θέλει πολύπλοκη σκέψη για να κάνεις αυτή τη σύγκριση, αλλά και ένστικτο. Μπορείς και με το ένστικτο να το καταλάβεις αυτό, βλέποντας τι γίνεται σε άλλες χώρες, στην Κύπρο, σε χώρες μεγάλες όπως είναι η Ιταλία, η Γαλλία, πώς διαπραγματεύονται, πώς συμβιβάζονται.
Οι πρώην Βουλευτές, δεν είναι έναν ενιαίο Σώμα, έχουμε ανθρώπους με μεγάλη διαδρομή που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, που καταξιώθηκαν μέσα από την παράταξη σε υψηλά αξιώματα, κυβερνητικά, κοινοβουλευτικά, αυτοδιοικητικά.
Έχουμε και ανθρώπους νέους που η συγκυρία τους έχει θέσει εκτός Βουλής, γιατί μειώθηκε δραστικά η κοινοβουλευτική μας δύναμη, αλλά είναι ζωντανά, ενεργά στελέχη, βοηθούν την παράταξη, βοηθούν στο κράτος, έχουν την προσδοκία και τη φιλοδοξία, την εύλογη και τη δίκαιη να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους μέσα σ’ ένα χώρο που υπάρχει, που σπάει την τεχνητή μικρή πόλωση και που διαμορφώνει την άλλη λύση, τον τρίτο πόλο. Αυτή είναι η Δημοκρατική Παράταξη.
Βρήκα λοιπόν πάρα πολύ ωραία την ιδέα να βρεθούμε σήμερα στο μέσον της πρώτης συνεδρίασης της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου της Δημοκρατικής Παράταξης. Γιατί ήθελα όλοι εσείς, να μετέχετε σε αυτή την καταστατική ημέρα. Ξεκινά κάτι καινούργιο, απέκτησε υπόσταση η Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη.
Θα μου πείτε, μήπως απλώς αλλάζει τρόπο έκφρασης το ΠΑΣΟΚ; Μήπως είμαστε πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι; Όχι. Γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν όπως είπα το πρωί πάντα ένα κόμμα – παράταξη, ένα κόμμα – κίνημα και γιατί πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία να πλησιάσουν και να δουλέψουν μαζί μας άνθρωποι που θέλουν να εκφραστούν μ’ ένα νέο τρόπο χωρίς τα βάρη του παρελθόντος.
Είναι δε πράγματι συγκινητικό όπως βλέπω εσάς του παλιούς να μην έχετε πρόβλημα να εμφανιστείτε ως ΠΑΣΟΚ, να βλέπω ανθρώπους προερχόμενους από την παράδοση της Κομμουνιστικής Αριστεράς ή από την παράδοση της Οικολογίας ή από την παράδοση του Πανεπιστημίου που δεν είχαν καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ, να μιλάνε για το ΠΑΣΟΚ και το έργο του και τον εγγυητικό του ρόλο με πάθος και σθένος και κάποιοι δικοί μας να κρύβονται, να φέρονται καιροσκοπικά. Μα θρέψαμε φυσικά πολλούς καιροσκόπους, γιατί πέρασαν από τους κόλπους μας όλοι σχεδόν οι Έλληνες, η μισή ελληνική κοινωνία και παραπάνω κάποια στιγμή εκφράστηκε από το ΠΑΣΟΚ, ψήφισε ΠΑΣΟΚ. Εξέφρασε ελπίδες και προσδοκίες, επένδυσε στο ΠΑΣΟΚ. Και έχουμε ευθύνη και για τη συμπεριφορά των άλλων κομμάτων, γιατί κι αυτοί είδαν το παράδειγμά μας το οποίο ήταν το ηγεμονικό, αυτό που κυριάρχησε.
Φυσικά έχουμε πολλά αντίθετα παραδείγματα, έχουμε πολλές παθογένειες αναδείξει. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Και δεν είμαστε ο μόνος χώρος που βαρύνεται με τέτοια πράγματα. Εμείς τουλάχιστον είχαμε το θάρρος και της αυτοκριτικής και της αυτοκάθαρσης από την άποψη αυτή.
Αλλά, γενικά ο λαϊκιστικός και δημαγωγικός λόγος, κι αυτό το έχουμε κάνει κι εμείς οι ίδιοι πολλές φορές, έχει και μια διάσταση που είναι η αυτοταπείνωση των πολιτικών θεσμών, των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών προσώπων. Δε γίνεται κανείς συμπαθής μέσα από την αυτοταπείνωση και το γλείψιμο. Πρέπει να λέμε στον πολίτη την αλήθεια. Έχει κι ο ίδιος ευθύνη για τις επιλογές του.
Άλλωστε όλα τα μεγάλα λάθη της μεταπολίτευσης των τελευταίων 40 ετών και τα προηγούμενα βέβαια λάθη τα ιστορικά, έχουν στην πλειοψηφία τους – όταν δεν επιβλήθηκαν από αυταρχικά ή δικτατορικά καθεστώτα- έχουν ψηφιστεί μ’ ενθουσιασμό δημοκρατικά. Τα μεγάλα λάθη είναι μεγάλα λάθη δημοκρατικά.
Ο ελληνικός λαός οδήγησε το Χαρίλαο Τρικούπη να πει το «ανθ’ ημών Γουλιμής». Ο ελληνικός λαός καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1920 και διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις μιας ολόκληρης καταστροφής. Ο ελληνικός λαός είναι αυτός που τώρα καλείται να κάνει μια επιλογή η οποία λίγο πολύ θα μοιάζει με την επιλογή που έκαναν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί. Πρέπει να σκεφτούν πώς κερδίζονται οι πόλεμοι και πώς χάνονται οι μάχες στην ειρήνη.
Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να μιλάμε με ειλικρίνεια, καθαρότητα και ευθύτητα. Ενότητα υπάρχει όταν ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη του, μιλάει καθαρά με ευθύτητα, χωρίς κρυψίνοια, χωρίς προσωπικές στρατηγικές. Όταν μετέχει σε μια συλλογική, δύσκολη προσπάθεια. Για όλους υπάρχει χώρος, με δόξα και τιμή να συστρατευθούν και να βοηθήσουν την παράταξη.
Και κλείνω με τις αναφορές των δυο φίλων μου, του Θανάση και του Φοίβου στην περιβόητη «αντοχή» μου: Δεν έχω καμία προσωπική αντοχή που υπερβαίνει τα συνήθη μέτρα. Δε θεωρώ ότι το ζήτημα που χειρίζομαι είναι προσωπικό. Εάν το ζήτημα ήταν προσωπικό, δεν είχα κανένα λόγο ν’ αντέξω όπως και η παράταξη ολόκληρη δεν είχε κανένα λόγο ν’ αντέξει τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, την αθλιότητα, την αδικία, την αδυναμία κατανόησης του αυτονόητου, την προσπάθεια που κάνουμε, τις προτεραιότητες, τη λεπτότητα και τον εύθραυστο και επικίνδυνο χαρακτήρα όλων των χειρισμών.
Θεωρώ ότι αυτό που έλαχε να κάνω, στο όνομα της παράταξης, είναι μια ιστορική, εθνική και παραταξιακή πρόκληση και ότι αν καμφθούμε και αν καμφθώ κι εγώ εκ μέρους σας, τότε οι συνέπειες θα είναι πολλαπλάσιες αυτών που μπορεί να υπολογίσει κανείς δια γυμνού οφθαλμού.
Γιατί πράγματι η παράταξη αυτή είναι ο εγγυητής της εθνικής σταθερότητας, όπως είπαμε και το πρωί. Που είναι και θεσμική και δημοκρατική και προοδευτική.
Σας θέλουμε λοιπόν κοντά μας. Και τους παλαιότερους και τους νεότερους πρώην Βουλευτές. Και αυτούς που δε θέλουν τίποτα πια από την πολιτική τους δραστηριότητα και είναι μέντορες και Νέστορες της παράταξης και η παράταξη έχει ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους και αυτούς που είναι ενεργά και μάχιμα πολιτικά στελέχη και θα παίξουν ξανά ρόλο και στα ψηφοδέλτιά μας και στις άλλες δραστηριότητές μας.
Σας θέλουμε κοντά μας στις δραστηριότητες της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, στις Οργανωτικές Επιτροπές που θα συγκροτήσουμε σε κάθε εκλογική Περιφέρεια, σε κάθε Δήμο.
Σας θέλουμε κοντά στην προσπάθεια επικοινωνίας με την κοινωνία, με το λαό, με τους πολίτες, σε τοπικό κυρίως επίπεδο, όπου κυρίως διαμορφώνεται μια σχέση εμπιστοσύνης και αλήθειας στην οποία αναφέρθηκε ο Φοίβος και άρα, είχε και αυτή τη σκοπιμότητα και την υστεροβουλία αν θέλετε, η αποδοχή της ιδέας να κάνουμε αυτή τη συνάντηση εδώ.
Γιατί θέλω να σας παρακαλέσω να ενεργοποιηθείτε, να συσπειρωθείτε, ο καθένας όπως και όσο μπορεί στο επίπεδό του και με τον τρόπο του ώστε να πετύχουμε το στόχο μας, που δεν αφορά την εκλογική επιβίωση ή την εκλογική άνοδο ενός κόμματος, μιας παράταξης, ενός χώρου, ενός ψηφοδελτίου, αυτό είναι το λιγότερο. Σημαντικό, αλλά το λιγότερο.
Το σημαντικότερο είναι ότι τα έφερε έτσι η μοίρα του τόπου αυτού, ώστε εμείς, όπως συνέβαινε πάντα σχεδόν στις κρίσιμες στιγμές με το δικό μας χώρο, ανεξάρτητα από την ονομασία που είχε κάθε φορά, να είμαστε αυτοί που μπορούμε να προστατεύσουμε την ομαλή πορεία του τόπου, τη δημοκρατική πορεία του τόπου, την έξοδό του από την κρίση, την επάνοδο στην κανονικότητα μιας χώρας που συχνά αδικεί τον εαυτό της, αλλά που αξίζει να καταλάβει μια πολύ σπουδαία θέση μέσα στην Ευρώπη και μέσα στον κόσμο.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Αφήστε μια απάντηση