ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΞΕΚΑΛΑΚΗ

 ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 42 ΧΡΟΝΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

 

 

 

Συντρόφισσες, Σύντροφοι,

Φίλες και Φίλοι,

 

Ένα χρόνο πριν, κατά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου και με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν τον Πολιτικό μας Φορέα στα όρια της κοινοβουλευτικής επιβίωσης, κάποιοι πικρόχολα με ρωτούσαν αν κάναμε γιορτή ή μνημόσυνο.

Τότε, τους απάντησα ότι η Παράταξη θα ξαναγίνει μεγάλη, μέσα από το σεβασμό που θα επιδείξουμε όλοι μας στην ιστορία του Πολιτικού μας Χώρου και στους ηγέτες που τον υπηρέτησαν, όχι μόνο μεταπολιτευτικά, αλλά διαχρονικά.

Γιατί όποιος δε σέβεται το παρελθόν του και την ιστορία του, δεν μπορεί να ζητάει από το λαό να προστρέξει στο παρόν του και να δώσει προοπτική στο μέλλον του.

Σήμερα, αφού καταφέραμε, μετά από καιρό, να καταγράψουμε εκλογική άνοδο και αφού επανειλημμένως διαψεύσαμε τις Κασσάνδρες που μας παρουσίαζαν ως τον πρόθυμο κυβερνητικό εταίρο, βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα μεταίχμιο.

Βρισκόμαστε μπροστά στο δίλλημα της διατήρησης ενός μικρού, φοβικού ΠΑΣΟΚ που θα έχει διασφαλισμένη την ισχνή κοινοβουλευτική του παρουσία ή στην προσπάθεια να ανασυγκροτήσουμε το χώρο και να τον καταστήσουμε ξανά ενσαρκωτή των ελπίδων του Ελληνικού Λαού και ως εκ τούτου  πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων.

Το δίλλημα αυτό απαντάται μέρα με τη μέρα μέσα από τις προσπάθειες της Προέδρου μας Φώφης Γεννηματά και όλων όσων στελεχώνουν το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για προσπάθειες που αποσκοπούν στη διεύρυνση της κοινωνικής βάσης του Πολιτικού μας Φορέα, μέσω της αποκατάστασης της σχέσης αξιοπιστίας με την χειμαζόμενη Ελληνική Κοινωνία.

Γιατί αυτή είναι η μόνη ασφαλής μέθοδος για τη δημιουργία ενός Φορέα ικανού να αποτελέσει τον προοδευτικό πόλο διακυβέρνησης του τόπου.

Γιατί για να φτιαχτεί ξανά η μεγάλη Προοδευτική Παράταξη που θα αντιπαρατεθεί στη Δεξιά, δεν αρκούν συγκολλήσεις κομματικές, αλλά απαιτούνται γεφυρώσεις κοινωνικές.

Σήμερα, οφείλουμε να αναζητήσουμε τις σταθερές εκείνες που θα μας επιτρέψουν να επανασυνδεθούμε με όλα εκείνα τα κοινωνικά και παραγωγικά στρώματα που διαχρονικά είχαν στηρίξει το χώρο και τον είχαν καταστήσει πολιτικά κυρίαρχο στα μεταπολιτευτικά χρονικά.

Και μια τέτοια, σαφώς και είναι η προβολή της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη στη σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική συγκυρία.

Σήμερα,

  • Που η Χώρα έχει απολέσει τον γεωπολιτικό της ρόλο.
  • Που διαρκώς υποτιμάται το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων Πολιτών και που το ¼ της Ελληνικής Κοινωνίας βρίσκεται εντός των ορίων του κοινωνικού αποκλεισμού.
  • Που επανέρχεται στο προσκήνιο η εξατομίκευση, η μισαλλοδοξία και η μιζέρια, συστατικά που θρέφουν τον κοινωνικό διχασμό και τον εκφασισμό της  κοινωνίας.
  • Που η νεολαία μας, τα παραγωγικά, δυναμικά μέλη της Ελληνικής Κοινωνίας βρίσκονται με το ένα πόδι στο εξωτερικό και που το δημογραφικό πρόβλημα ναρκοθετεί το μέλλον της Πατρίδας.
  • Που η διαρκώς αυξανόμενη αποπολιτικοποίηση αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας μας.

Οι στόχοι που έθετε η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη παραμένουν πιο επίκαιροι από ποτέ.

Γι’ αυτό και η επαναπροσέγγιση του πολιτικού υποκειμένου που επιχειρούμε να δημιουργήσουμε με την Κοινωνία θα πρέπει να γίνει με όρους ιδεολογικούς και πολιτικούς κι όχι μέσα από συνεργασίες που βασίζονται στη συνδιαλλαγή για το αναλογικό μοίρασμα των δημόσιων ή κομματικών αξιωμάτων.

Ο επαναπατρισμός των προοδευτικών Ελλήνων Πολιτών δεν θα γίνει μέσα από αφορισμούς για τις πρόσφατες πολιτικές τους επιλογές.

Δε θα γίνει μέσα από βουλευτοκεντρικά πρότυπα κομματικής λειτουργίας ή μέσα από λογικές του ενός ανδρός αρχή.

Ο λαός σήμερα δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που εμπλέκονται με την πολιτική για να τους μάθει ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, για να καλύψουν τη ματαιοδοξία τους ή για να λύσουν το θέμα της προσωπικής τους επιβίωσης.

Έχει την ανάγκη να αισθανθεί ότι το Κόμμα που στηρίζει αποτελείται από στελέχη που βιώνουν τα ίδια προβλήματα και έχουν τις ίδιες αγωνίες εξίσου με αυτόν.

Έχει την ανάγκη να συμμετέχει σ’ ένα Κόμμα που η λειτουργία του θα βασίζεται στη διαφάνεια, στην αξιοκρατία, στη λογοδοσία.

Σ’ ένα Κόμμα που θα διασφαλίζεται η εσωκομματική δημοκρατία και θα υπάρχει σεβασμός στην πλειοψηφία και στη μειοψηφία.

Σ’ ένα Κόμμα που οι πολιτικές θα διαμορφώνονται συλλογικά «στους δρόμους και όχι στους διαδρόμους».

Γι’ αυτό και η επιτυχία του εγχειρήματος που εκκίνησε τον περασμένο Ιανουάριο η Πρόεδρός μας, Φώφη Γεννηματά, για τη δημιουργία ενός νέου, ενιαίου, οριζόντια πολυτασικού πολιτικού φορέα, περνάει μέσα από την ανανέωση προσώπων, νοοτροπιών, δομών και ιδεών.

Συντρόφισσες, Σύντροφοι,

Φίλες και Φίλοι,

 

Όσο κι αν ακούγεται καινοφανές, η σημερινή πολιτική κατάσταση έχει αποδείξει ότι δεν είναι απαραίτητο ή τουλάχιστον δεν αρκεί η αλλαγή του ονόματος στη μαρκίζα.

Απαιτείται παράλληλα ανανέωση του σχήματος, ήτοι του στελεχιακού δυναμικού και της παροχής των υπηρεσιών, που στην πολιτική εκφράζεται δια μέσω των πολιτικών θέσεων.

Και δόξα το Θεώ, παρότι εσείς δεν τα βλέπετε, γιατί δεν τους δίνεται η δυνατότητα να βγουν στις τηλεοράσεις, το σημερινό ΠΑΣΟΚ  βρίθει από νέα αξιόλογα στελέχη.

Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στα βιογραφικά όσων συγκροτούν τη σημερινή Κεντρική Επιτροπή ή τις προσφάτως εκλεγμένες αποκεντρωμένες μας δομές, για να αντιληφθείτε ότι το Κόμμα αποτελείται στην πλειοψηφία του από νέα μάχιμα στελέχη που βιώνουν τα ίδια προβλήματα και έχουν τις ίδιες αγωνίες εξίσου με κάθε Έλληνα πολίτη, αλλά παράλληλα έχουν και την κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση στους χώρους δραστηριοποίησής τους.

Και είμαι απόλυτα βέβαιος, ότι κάλλιστα ο χώρος θα μπορούσε να εκπροσωπηθεί, με προοπτική κυβερνησιμότητας, απ’ αυτά, μπολιασμένα από τις συνεργασίες με τις ευρύτερες δυνάμεις του χώρου που έλκουν την καταγωγή τους από τα κινήματα της ανανεωτικής αριστεράς και της οικολογίας.

Αρκεί να τολμήσουμε.

Αρκεί να μην περιορισθούμε στην αλλαγή της μαρκίζας, αλλά να επεκταθούμε και στην αλλαγή της βιτρίνας.

Φέτος, 42 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και 20 από το θάνατο του μεγάλου μας ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου, δεν μπορούμε ακόμα να αναζητάμε την πολιτική μας δικαίωση με όρους παρελθοντολογικούς.

Οι σελίδες της πολιτικής ιστορίας του τόπου είναι γεμάτες από «κουφάρια» δικαιωμένων Κομμάτων και Πολιτικών.

Όμως εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί, έχουμε όνειρα, φιλοδοξίες και πίστη ότι μπορούμε να υπηρετήσουμε με επιτυχία την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Γι’ αυτό και θέλουμε να κριθούμε από τα μελλούμενα.

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση για τον Πολιτικό μας Φορέα, απ’ το να καταστεί ξανά ο βασικός, αξιόπιστος, προοδευτικός πόλος διακυβέρνησης του τόπου.

Το χρωστάμε στην Πατρίδα.

Το χρωστάμε στον ιδρυτή μας.

Το χρωστάμε στους χιλιάδες συντρόφους μας, που επί δεκαετίες έδιναν μάχες για την επικράτηση του χώρου.

Το χρωστάμε στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Και να ‘στε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε.