ΣΗΜΕΙΑ

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΞΕΚΑΛΑΚΗ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ

ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ – ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

 

 1. Στόχος:

Στόχος πρέπει να είναι η καταρχήν εμφατική επαναφορά μας στα εκλογικά επίπεδα του 2012.

Στην πραγματικότητα, προοπτικά ο στόχος θα πρέπει να είναι η κατάληψη της θέσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όμως αυτό συναρτάται και με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών.

Αν γίνουν το Μάρτη του 2017 τότε δεν είναι απολύτως εφικτός, αν γίνουν Σεπτέμβρη όμως…..

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποτρέψουμε την παγίωση στη συνείδηση των προοδευτικών πολιτών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ο ένας πόλος του δίπολου άσκησης εξουσίας.

 

2. Σε ποιους απευθυνόμαστε:

Στο 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόρων που από το 2009 έως το 2015 προστέθηκαν στην αποχή.
Στους απογοητευμένους, πρώην «δικούς μας», έως πρότινος ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και βρίσκονται απογοητευμένοι στο «δεν ξέρω» ή στην αποχή.
Στοχεύουμε πρωτίστως σε πολίτες με αντιδεξιά αντανακλαστικά που είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να υποχωρεί και επιθυμούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και να αποκτήσουν προοπτική.

 

3. Κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε:

ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η ενίσχυση της αποχής – Η υπέρβαση του 50% απονομιμοποιεί πολιτικά το εκλογικό αποτέλεσμα  προσθέτοντας ένα ακόμα πονοκέφαλο.

Η επικράτηση του “κανένα” στο ερώτημα περί καταλληλότητας της διακυβέρνησης.

Ενισχύεται υπόκωφα η αντιδραστικότητα της κοινωνίας που ενισχύει ακραίες πολιτικές δυνάμεις και «φαιδρές» πολιτικά κινήσεις.

Δεν πρέπει να παραβλέπουμε όσα συνέβησαν στην Αμερική και σε όλη την Ευρώπη.

Πρέπει να αξιολογήσουμε τα αίτια επικράτησης του Τράμπ.

Να αναζητήσουμε γιατί ενισχύονται οι εθνικιστές στην Ευρώπη.

Να προβληματιστούμε γιατί υποχωρούν τα Ευρωπαϊκά Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα.

Μήπως φταίει το γεγονός ότι αντίπαλος του Τράμπ ήταν η φθαρμένη και ανακυκλωμένη Κλίντον;

Μήπως επειδή πλέον οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν μπορούν να διαχωρίσουν τους Σοσιαλιστές απ’ τους εκπροσώπους του Λαϊκού Κόμματος μετά από τόσα χρόνια συγκυβέρνησης;

Μήπως γιατί όπου συγγενείς ιδεολογικά δυνάμεις κυβέρνησαν στην Ευρώπη, όπως οι Γάλλοι Σοσιαλιστές, απέτυχαν παταγωδώς;

Η όξυνση του κοινωνικού αυτοματισμού. Από το διαχωρισμό αριστεράς – δεξιάς έως το 1981, περνάμε στην αντιπαλότητα δημοσίων – ιδιωτικών υπαλλήλων, εργαζομένων – ανέργων, καταθετών – δανειοληπτών. 

Αντιευρωπαϊσμός, μισαλλοδοξία – Διαρκώς αυξάνεται και στην Ελλάδα η τάση για έξοδο από την ΟΝΕ.

 

 4. Ποιο είναι το διακύβευμα:

Στο εξωτερικό:

Ζούμε σ’ ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, δεν είμαστε «γαλατικό χωριό».

Πρέπει να συμβάλουμε ώστε οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες να «παίξουν στο γήπεδο» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η υποχώρηση των ιδεολογικών αξιών, έναντι της υπεράσπισης στενόμυαλων, δήθεν εθνικών συμφερόντων, αποτελεί λίπασμα για την καλλιέργεια του εθνικολαϊκισμού που είναι το πρώτο στάδιο του εθνικοσοσιαλισμού.

Στο εσωτερικό:

Ενότητα του Λαού.

Αναδόμηση της μεσαίας τάξης.

Αποκατάσταση του Γεωπολιτικού ρόλου της Χώρας που αποδυναμώθηκε από τις κυβερνητικές πολιτικές των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.

 

5. Πως επιτυγχάνεται:

– Με αυτόνομη πορεία που δε θα εκπέμπει στον κόσμο αλαζονεία και δίψα για καρέκλες και εξουσία.

– Με τη διαμόρφωση εστιασμένων πολιτικών προτάσεων που θα αγγίζουν την καθημερινότητα των πολιτών (π.χ. κόκκινα δάνεια) και θα συνδιαμορφώνονται μαζί με τους κοινωνικούς – παραγωγικούς φορείς.

– Με πίστη στην πατριωτική γραμμή της εθνικής συνεννόησης.

Η αναζήτησή κοινών τόπων επί θεμάτων που απαιτούν πολιτική ομοψυχία ή συμφωνία δεν ακυρώνει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Κόμματα.

Για να επιτευχθεί δεν χρειάζεται να υπάρχει κυβερνητική συνεργασία.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΟΜΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ, ΝΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΓΚΛΙΣΕΩΝ.

ΑΛΛΟ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ!!!

 

6. Μέσω ποίας πολιτικής έκφρασης:

ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ – ΕΝΙΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Για να φτιαχτεί ξανά η μεγάλη Προοδευτική Παράταξη που θα αντιπαρατεθεί στη Δεξιά, δεν αρκούν συγκολλήσεις κομματικές, αλλά απαιτούνται γεφυρώσεις κοινωνικές.

Γι’ αυτό και η επαναπροσέγγιση του πολιτικού υποκειμένου που επιχειρούμε να δημιουργήσουμε με την Κοινωνία θα πρέπει να γίνει με όρους ιδεολογικούς, αξιακούς, ηθικούς και πολιτικούς κι όχι μέσα από συνεργασίες που βασίζονται στη συνδιαλλαγή για το αναλογικό μοίρασμα των δημόσιων ή κομματικών αξιωμάτων.

Σίγουρα σήμερα, οι πολίτες κουράστηκαν από την ατέρμονη και αποτυχημένη αναζήτηση σχεδίων για την ενότητα του Χώρου.

Αναζητούν σχέδιο για τη Χώρα και από την προσαρμογή μας στις αναζητήσεις τους θα κριθεί και το μέγεθος της συμμετοχής τους.

ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ, ΕΧΟΥΝ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ.

Αυτοί είναι που θα τις ορίσουν ως προς το περιεχόμενό τους και θα τις καθορίσουν ως προς το χρόνο τους.

Θα είναι ανοιχτές, διαφανείς και δε θα βασίζονται σε ανυπόστατες ποσοστώσεις.

 

7. Εν κατακλείδι

Η δικαίωση του χώρου δε θα έρθει μέσα από την απόπειρα για «υφαρπαγή» της συγνώμης των προοδευτικών Ελλήνων πολιτών που μας γύρισαν την πλάτη, ούτε μέσα από την αποδοχή ως καλώς καμωμένων όλων όσων κάναμε στο παρελθόν.

Θα έρθει μέσα από την παραγωγή ρεαλιστικών προτάσεων που:

  • Θα κατανείμουν κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο και αναλογικό τα οικονομικά βάρη, λαμβάνοντας υπόψη το ποιες κοινωνικές ομάδες και ποιες παραγωγικές τάξεις έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες και έχουν σηκώσει δυσανάλογο βάρος από την οικονομική τους δυνατότητα.
  • Θα δίνουν συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα εξόδου από την κρίση.
  • Θα δίνουν προοπτική για την μετά μνημόνιο εποχή.

Θα επιτευχθεί αν τον καταστήσουμε ξανά ως τον αριστερό, προοδευτικό πόλο διακυβέρνησης.

Δύσκολο, αλλά για όλους εμάς, που βρισκόμαστε σήμερα εδώ για την ιδέα και όχι για την καρέκλα, είναι το μόνο που μας συγκινεί και μας εξιτάρει.

Κι αυτός ο στόχος υπηρετεί το Λαό και την Πατρίδα.