Ανάπτυξη, Δουλειές και Εργασιακά Δικαιώματα

Ομιλία Εύης Χριστοφιλοπούλου, Υπεύθυνης Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Υγείας της Κ.Ο. της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ στην Εκδήλωση Διαλόγου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Φίλες και φίλοι,
Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν είναι πρόθεσή μας να μιλήσουμε με ωραία λόγια, να χαϊδέψουμε αφτιά, να υμνήσουμε το παρελθόν, ή να πουλήσουμε ψεύτικες ελπίδες. Είναι γνωστό ποιοι τα κάνουν αυτά. Θα λάβουν σύντομα την απάντηση που τους αξίζει. Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν, που λέει κι ο Ποιητής.
Πρώτα, πρώτα πρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα. Η Ελλάδα ματώνει.
• Τον Οκτώβριο 884.331 άτομα ήταν εγγεγραμμένοι ως άνεργοι στον ΟΑΕΔ.
• Από αυτούς πάνω από τους μισούς (το 54,29%) είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό τουλάχιστον ενός έτους.
• Η ανεργία των νέων από το 34,51% το 1998, άγγιξε το 50% τον Μάιο του 2016.
• Ένας στους τέσσερις νέους ηλικίας 20 έως 24 ετών είναι εκτός εργασίας, εκτός εκπαίδευσης κι έκτος κατάρτισης.
• Οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται, όταν δημιουργούνται, αφορούν στην πλειοψηφία τους ελαστικές σχέσεις εργασίας. Πάνω από 60% των νέων θέσεων εργασίας είναι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης.
• Από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν φύγει από την Ελλάδα μεταξύ 350.000 και 427.000 νέων ανθρώπων για να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό. Οι Έλληνες αυτοί έχουν παραγάγει περισσότερα από 50 δισεκατομμύρια € στις νέες πατρίδες τους. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που χάνονται από την Ελλάδα τη στιγμή που τα έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Είναι το πολυτιμότερό της κεφάλαιο, οι νέοι άνθρωποι.

Τι κάνει η σημερινή κυβέρνηση μπροστά σε όλα αυτά;
Στον διάλογο με τους δανειστές συζητά τα πάντα, υποχωρεί σε όλα! Έχει πετάξει προ πολλού λευκή πετσέτα. Καμώνεται πως κάνει διαπραγμάτευση, ενώ δείχνει μια πρωτοφανή ενδοτικότητα για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο της εργασίας.
Μετά τα απροκάλυπτα ψέματα και την ασύστολη προπαγάνδα του κ. Καθηγητή της πλατείας των αγανακτισμένων, ήρθε το θράσος που πηγάζει από την έλλειψη κάθε εργασιακής εμπειρίας, εκτός από αυτή σε προστατευμένο περιβάλλον ημετέρων.
Είναι έτοιμοι να τα δώσουν όλα. Χωρίς ίχνος ντροπής. Αλλά έτσι είναι όταν πάνω από όλα είναι η καρέκλα.
Έχουν καταντήσει τα καλύτερα φιλαράκια του Σόιμπλε, αυτοί που κατηγορούσαν εμάς για προδότες και γερμανοτσολιάδες
Εμείς ποτέ δεν αρνηθήκαμε, ούτε είπαμε ψέματα για τους συμβιβασμούς που αναγκαστήκαμε να κάνουμε.

ΟΜΩΣ:
• Είχαμε αρνηθεί να τεθεί οποιοδήποτε θέμα ομαδικών απολύσεων. Ο ΣυΡιζΑ το βάζει στο τραπέζι κι έχει ήδη ξεκινήσει τα παζάρια και το ξεπούλημα. Τι σημαίνει όμως πρακτικά απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων; Σημαίνει ότι σε μια επιχείρηση με 21 εργαζόμενους πλέον ο εργοδότης θα μπορεί να απολύει ελεύθερα 9 από αυτούς (σε αντίθεση με σήμερα που το όριο είναι 6 εργαζόμενοι). Σε μια επιχείρηση με 200 εργαζόμενους θα μπορεί να απολύει ελεύθερα 19 εργαζομένους (σε αντίθεση με σήμερα, που το όριο είναι 10 εργαζόμενοι).
Οι εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ και τράπεζες παραδίδονται ως πρόβατα επί σφαγή για να υπάρξει συμφωνία με οποιοδήποτε κόστος. Αυτή είναι η δήθεν αριστερή κυβέρνηση!
Εμείς έχουμε καθαρή πρόταση για τις ομαδικές απολύσεις, απόλυτα συμβατή με το ενωσιακό δίκαιο. Περιλαμβάνει δύο ασφαλιστικές δικλείδες: α) Εξέταση των αιτημάτων των επιχειρήσεων για ομαδικές απολύσεις, από το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ), όπου συμμετέχουν οι κοινωνικοί εταίροι και η διοίκηση. β) Κοινωνικό πλάνο (social plan) για την ουσιαστική προστασία των θιγομένων υπαλλήλων.
Είναι προτάσεις που βασίζονται στη μακρά εμπειρία με ολοκληρωμένες τοπικές πολιτικές απασχόλησης, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε και παρεμπόδιζε σε τοπικό επίπεδο και με τις οποίες η ΝΔ διαφωνούσε και αδιαφορούσε επιδεικτικά.
Σήμερα, η μεν ΝΔ και ο κ. Βρούτσης προσπαθούν να τις οικειοποιηθούν, ο δε ΣΥΡΙΖΑ να τις παρουσιάσει εκ νέου στους δανειστές. Δεν είναι κακό να μας αντιγράφουν, ας έχουν την πολιτική εντιμότητα να το λένε όμως!

Είχαμε αρνηθεί να τεθεί οποιοδήποτε ζήτημα ανταπεργίας. Ο ΣυΡιζΑ το συζητά κι αυτό απροβλημάτιστα. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι ο εργοδότης θα μπορεί να εξουδετερώνει κάθε απόπειρα απεργίας εν τη γενέσει της, με την απειλή και μόνο ανταπεργίας. Ακόμη χειρότερα, ο εργοδότης θα μπορεί να στερήσει τις νόμιμες αποδοχές ακόμη και από τους εργαζόμενους εκείνους οι οποίοι προσέρχονται προς εργασία. Ο ΣυΡιζΑ μας γυρίζει έτσι στην αντιδραστική νομολογία του 1959 (όταν ο Άρειος Πάγος με την απόφαση του 431/1959 αναγνώρισε το δικαίωμα των εργοδοτών στην ανταπεργία), και στην οπισθοδρομική νομοθεσία του 1976 που κατοχύρωσε νομοθετικά το ίδιο δικαίωμα (άρθρο 32 ν. 330/1976). Εμείς δεν μπορούμε να απεμπολήσουμε την ιστορική κληρονομιά του νόμου 1264/1982, που ανέτρεψε τα παραπάνω κι απαγόρευσε ρητά την ανταπεργία, συγκαταλέγοντας έτσι την Ελλάδα μαζί με τη Γαλλία, την Ιταλία και την Πορτογαλία στις ευρωπαϊκές εκείνες χώρες που ρητά απαγορεύουν την ανταπεργία.

• Ο ΣυΡιζΑ αδιαφορεί για την επιβίωση του συνδικαλιστικού κινήματος και τη διατήρηση των συνδικάτων.
Επικρατούν, χωρίς προσχήματα, οι πολιτικές σκοπιμότητες και το μακιαβελικό «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Προτιμούν ένα ανύπαρκτο συνδικαλιστικό κίνημα, μονό και μόνο γιατί δεν κατάφεραν να το ελέγξουν.
Θέλουμε όμως να είμαστε όμως ξεκάθαροι. Δεν υπερασπιζόμαστε συμπεριφορές που εξέθεσαν το συνδικαλιστικό κίνημα, αμαύρωσαν την εικόνα του και αποξένωσαν τον κόσμο της εργασίας. Οι πρακτικές αυτές ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.
Όπως ακριβώς δεν θέλουμε καμία πολιτική σχέση με τους Κουρουπλήδες, Σπίρτζηδες και άλλους πολιτικούς βολεψάκηδες, έτσι δεν θα βάλουμε πλάτη σε συνδικαλιστικές πρακτικές Φωτόπουλων!
Τι σημαίνει όμως στην πράξη η αλλοίωση του συνδικαλιστικού νόμου, που απεργάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ πίσω από τις κουίντες σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές; Ότι ο εργατικός συνδικαλισμός παραδίνεται αποκλειστικά στα χέρια των εργοδοτών και του ΠΑΜΕ. Ακόμη όμως και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός θα υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα ιδίως στις περιπτώσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Είναι αμφίβολο εάν η ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ θα κατορθώσουν να συγκεντρώσουν τα μέλη εκείνα που θα τους επιτρέψουν την αντιπροσωπευτική εκπροσώπηση των επαγγελματιών, βιοτεχνών και των εμπόρων.
• Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές που εισηγούνται έναν «υπερκατώτατο» μισθό για τους νέους και τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, αδιαφορώντας για την συρρίκνωση του επιπέδου ζωής των νέων και των χαμηλά αμειβόμενων εργαζόμενων.

Εμείς, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, πιστεύουμε σε ένα ισχυρό εργατικό κίνημα που εκφράζεται συλλογικά μέσα από μια υγιή συνδικαλιστική δράση και προασπίζει τα εργασιακά δικαιώματα.

Οι νεοφιλελεύθερες συνταγές των δανειστών δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Χρειαζόμαστε ένα νέο ισχυρό πλαίσιο ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό των δικαιωμάτων και την προστασία της εργασίας. Η ενίσχυση της συλλογικής αυτονομίας και η αναβάθμιση του ρόλου των συλλογικών συμβάσεων εγγυάται την προσαρμογή στις συνθήκες της αγοράς και την προστασία της εργασίας.
Εμπιστευόμαστε τους κοινωνικούς εταίρους. Πιστεύουμε στην ωριμότητα τους και στην ικανότητά τους να εξασφαλίζουν εργασιακή ειρήνη με όρους και ανάπτυξης και απασχόλησης.

Λέμε ναι στην καθολική εφαρμογή της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας για όλους τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα και για όλους τους όρους εργασίας, μισθολογικούς και μη.

Λέμε ναι στην επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων.

Λέμε ναι σε νέα εργαλεία διμερούς και τριμερούς κοινωνικού διαλόγου.

Πιστεύουμε στην αναβάθμιση του θεσμού της μεσολάβησης και διαιτησίας.

Λέμε ναι στην βελτίωση του θεσμικού πλαισίου για τη συνδικαλιστική ελευθερία, όμως μέσα από τον κοινωνικό διάλογο και με τη σύμφωνη γνώμη των κοινωνικών εταίρων. Γιατί οι αλλαγές του νόμου 1264 άνωθεν, γίνονται εκ του πονηρού και μόνο στόχο έχουν την υπονόμευση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Τέλος, διακηρύσσουμε μηδενική ανοχή απέναντι στη μαύρη και αδήλωτη εργασία.

Μαζί με την κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, όμως, έχουμε χρέος να ενισχύσουμε την απασχόληση. Προστασία εργασιακών δικαιωμάτων σε συνθήκες ακραίας ανεργίας και ευέλικτων και επισφαλών -κατά πλειοψηφία- νέων θέσεων εργασίας δεν νοείται. Ο κόσμος της εργασίας και οι άνεργοι πρέπει να συγκροτήσουν ένα κοινό μέτωπο. Τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις είναι κοινές.
Αποκρούουμε τις διχαστικές λογικές και προχωρούμε με ενότητα. Όλοι μαζί.
Οι προτάσεις μας είναι απλές, ξεκάθαρες και εφικτές:

Ανοικτά προγράμματα απασχόλησης. Οι επιχειρήσεις και οι άνεργοι που πληρούν τα κριτήρια να μπορούν οποτεδήποτε να ενταχθούν στα προγράμματα αυτά σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

Εγγύηση απασχόλησης για τους νέους. Κάθε άνεργος και νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας πρέπει να έχει τουλάχιστον μία ευκαιρία απασχόλησης, μαθητείας ή κατάρτισης εντός τεσσάρων μηνών, αφότου δηλώνει την επιθυμία του να εργαστεί.

Ρήτρα απασχόλησης. Λεφτά του κρατικού προϋπολογισμού ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δίνονται για αναπτυξιακές δράσεις, πρέπει να δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας.

Φορολογικά κίνητρα στις επιχειρήσεις που δημιουργούν από μόνες τους νέες θέσεις απασχόλησης.

Δεν αγνοούμε, όμως, ούτε την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ούτε τους συσχετισμούς δυνάμεων.
Σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που ευνόησε μεν τους πολύ φτωχούς του αναπτυσσόμενου κόσμου, αλλά και τους πολύ πλούσιους του ανεπτυγμένου κόσμου, τα μεσαία και τα λαϊκά στρώματα, ο κόσμος της εργασίας, ένιωσαν παραγκωνισμένοι. Ένιωσαν να μένουν πίσω από τις εξελίξεις. Ένιωσαν ότι είναι το άλογο που τραβάει το κάρο, αλλά δεν το σκέφτεται και δεν το υπολογίζει κανείς.

Όλοι συμφωνούν ότι για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και της ανεργίας χρειαζόμαστε ανάπτυξη και επενδύσεις. Οι ιδεολογικοί διαχωρισμοί όμως κάθε άλλο παρά παρωχημένοι είναι. Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι για να έρθουν οι πολυπόθητες επενδύσεις και να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά μας πρέπει να αποκτήσουμε τριτοκοσμικές εργασιακές συνθήκες. Να εξοβελίσουμε το εργατικό δίκαιο και την κοινωνική προστασία. Να συμπιέσουμε τους μισθούς. Να μειώσουμε με κάθε θυσία το παραγωγικό κόστος. Το μοντέλο αυτό δεν υπερασπίζονται μόνον οι ελληνικής κοπής νεοφιλελεύθεροι της ΝΔ, αλλά και ορισμένοι ισχυροί Ευρωπαίοι εταίροι μας όπως η Γερμανία.
Από εμάς, τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, από τα συνδικάτα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην ΕΕ, πρέπει να ξεκινήσει η ανατροπή, η εκ βάθρων αλλαγή προσανατολισμού της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Δεν μασάμε τα λόγια μας. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για υποχωρήσεις πια!
• Είναι καιρός να τελειώσουμε με τα δεσμά του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης, που κατέληξε να είναι δημοσιονομική μέγγενη για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Πρώτο βήμα: να εξαιρεθούν οι δαπάνες για εκπαίδευση, κατάρτιση και υγεία. Αμέσως μετά: να επανεξεταστούν συνολικά οι πολιτικές μας προτεραιότητες και τα δημοσιονομικά μέσα που χρησιμοποιούμε για να τις επιτύχουμε. Και να θεσμοθετηθεί Σύμφωνο Κοινωνικής Συνοχής, ισοβαρές με το Σύμφωνο Σταθερότητας!

Συνεχίζουμε σήμερα και εντείνουμε τον διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους, αυτούς που διαμορφώνουν την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.
Μιλάμε με τους ανθρώπους του μόχθου, τον κόσμο της εργασίας, της μικρής και της μεσαίας επιχείρησης. Αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες του και χαράσσουμε μαζί τις κατευθυντήριες γραμμές και τις συγκεκριμένες, άμεσα εφαρμόσιμες προτάσεις για την επόμενη μέρα, που θέλουμε να έχει:

Δουλειά για όλους, χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς και διακρίσεις.