Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στην Πανελλαδική Προγραμματική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατικής Παράταξης

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Υποδεχόμαστε σήμερα εδώ όλο το ΠΑΣΟΚ. Το ενωμένο, το μαχητικό, το απερίσπαστο.

Υποδεχόμαστε εδώ τη Δημοκρατική Παράταξη.

Υποδεχόμαστε εδώ όλες τις γενιές, τη γενιά της Εθνικής Αντίστασης, τη γενιά του ανένδοτου και του 1-1-4, τη γενιά του Πολυτεχνείου, τη γενιά της μεταπολίτευσης, και βέβαια τους νεώτερους φίλους, συντρόφους και αγωνιστές που είναι το μέλλον του Κινήματος, το μέλλον της παράταξης, το μέλλον της πατρίδας.

Απευθύνω ένα θερμό, αγωνιστικό, συντροφικό, φιλικό χαιρετισμό σε όλους τους υποψηφίους μας, στους περίπου 440 που θα δώσουν τη μάχη του συνδυασμού σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες. Γυναίκες και άνδρες.

Εσείς, οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ, οι υποψήφιοι της Δημοκρατικής Παράταξης στις εκλογές της 25ηςΙανουαρίου είστε οι ζωντανοί εκπρόσωποι της Παράταξης, οι εγγυητές και θεματοφύλακες του μέλλοντος και του ΠΑΣΟΚ και της χώρας.

Αλλά ,φυσικά, ευχαριστώ πολύ για την παρουσία τους εδώ τα μέλη της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου μας, τους γραμματείς και τα μέλη όλων των νομαρχιακών και τομεακών επιτροπών του Κινήματος και της Παράταξης. Εσείς είστε ο κορμός αυτής της μεγάλης προσπάθειας. Σε εσάς βασιζόμαστε όλοι.

Σας ευχαριστώ στο όνομα της Παράταξης και σας καλώ να δώσετε αυτή τη μάχη στο όνομα της παράταξης και του έθνους.

Στέλνουμε σήμερα από εδώ ένα μήνυμα αλληλεγγύης, συμπαράστασης και συμπαράταξης στο γαλλικό λαό που υφίστανται αυτές τις μέρες, μιας βάρβαρη επίθεση στο όνομα του τυφλού μίσους, της τρομοκρατίας.

Οι επιθέσεις αυτές είναι επιθέσεις κατά της ελεύθερης σκέψης, κατά του ελεύθερου φρονήματος. Είναι επιθέσεις κατά του δημοκρατικού, πολιτισμού. Και όλοι οι λαοί όλες οι κοινωνίες της Ευρώπης είναι αλληλέγγυοι, γιατί το μέτωπο πρέπει να είναι ενιαίο και αρραγές.

Υπέγραψα χθες εκ μέρους της Ελληνικής Κυβέρνησης στο βιβλίο συλλυπητηρίων της γαλλικής πρεσβείας, επικοινώνησα με το Γάλλο ομόλογό μου για να εκφράσω τη βαθιά λύπη, τα συναισθήματα και κυρίως τη μαχητική συμπαράσταση του ελληνικού λαού, όλου του δημοκρατικού και συνταγματικού τόξου, χωρίς καμία εξαίρεση.

Αλλά τα φαινόμενα αυτά στη Γαλλία δείχνουν πόσο στενά συνδεδεμένη είναι πλέον η εσωτερική με την εξωτερική ασφάλεια κάθε χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει πολύ μεγάλη σημασία, τώρα  που ασχολούμαστε τόσο πολύ με μίζερες, μικροκομματικές διαμάχες, τώρα που ασχολούμαστε τόσο πολύ με το μείζον θέμα της οικονομίας και του μέλλοντος της χώρας, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν τα ανοιχτά μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας.

Δεν μιλάμε πολύ, αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε και πρέπει να πράττουμε αποτελεσματικά και αθόρυβα στα θέματα αυτά. Αυτό κάνουμε, σας διαβεβαιώ. Και διαβεβαιώ όλο τον ελληνικό λαό.

Φίλες και φίλοι, ποιο είναι  άραγε το στοίχημα των εκλογών; Θα έλεγε κανείς ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, το στοίχημα είναι ποιος θα κερδίσει, ποιος θα χάσει, ποια κυβέρνηση θα προκύψει την επομένη των εκλογών. Μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο συνηθισμένα, τόσο τρέχοντα, τόσο απλά. Μακάρι η προεκλογική αυτή διαμάχη να είχε ως στοίχημα, ως

ερώτημα ,ποια κυβέρνηση, ποιος Πρωθυπουργός, ποιοι άνθρωποι.

Αμ, δεν είναι οι συνθήκες φυσιολογικές και εύκολες. Το ζήτημα δεν είναι απλά η δημοκρατική εναλλαγή. Το ζήτημα δεν είναι να φύγουν κάποιες παλιές δυνάμεις, να έρθουν κάποιες νέες δυνάμεις. Να φύγουν κάποιοι, να έρθουν κάποιοι άλλοι.

Το ζήτημα είναι προς τα πού θα πάει η χώρα τις επόμενες 10ετίες. Το ζήτημα είναι η συλλογική μας μοίρα και γι’ αυτό η μάχη που δίνουμε έχει ιστορικά χαρακτηριστικά.

Σπανίως εκλογικές αναμετρήσεις είχαν τόσο βαθιά στρατηγικό χαρακτήρα, όσο η εκλογική διαδικασία στις 25 Ιανουαρίου.

Γιατί το πραγματικό δίλημμα είναι εάν θα κάνουμε το ένα βήμα που απομένει μπροστά προκειμένου να ολοκληρώσουμε τη διαπραγμάτευση, να αλλάξουμε σελίδα, να μπούμε στο δρόμο της ομαλότητας σε σχέση με την Ευρώπη, τον κόσμο, τις αγορές, την προοπτική. Ή θα κάνουμε πολλά βήματα προς τα πίσω. Και κάθε βήμα προς τα πίσω στοιχίζει στον ελληνικό λαό, στοιχίζει σε κάθε οικογένεια, σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε άνεργο, σε κάθε επιχειρηματία. Στοιχίζει στη νέα γενιά.

Άρα το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι:  σταθερότητα και πρόοδος; Ή αβεβαιότητα και οπισθοχώρηση; Κι αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία, γιατί δυστυχώς δεν βαδίζουμε προς τις εκλογές μέσα από μια πολιτική διαίρεση η οποία είναι θεμιτή και αναγκαία σε κάθε δημοκρατία. Το ζήτημα δεν είναι ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ των κομμάτων. Βαδίζουμε δυστυχώς προς τις εκλογές με την κοινωνία διχασμένη, με το έθνος διχασμένο. Κι αυτό είναι τραγικό.

Και εν τέλει αυτό είναι που προκαλεί το μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί μια διχασμένη κοινωνία είναι τελικά μια αμήχανη κοινωνία, η οποία κατά βάθος δεν είναι βέβαιη για καμία της επιλογή. Και πρέπει αυτή την αβεβαιότητα εμείς να τη μετατρέψουμε σε περίσκεψη και την περίσκεψη σε μια ορθή και διορατική επιλογή.

Αυτός είναι ο πρώτος ρόλος του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Παράταξης. Αυτός είναι ο πρώτος ρόλος των υποψηφίων μας που θα δώσουν τη μάχη για τις εκλογές στις 25 Ιανουαρίου.

Γιατί, φίλες και φίλοι, όλοι καταλαβαίνουν ότι τώρα τέλειωσαν τα εύκολα λόγια, ότι τώρα όλα εξοφλούνται άμα τη εμφανίσει στις 26 Ιανουαρίου. Γιατί έξω από το χορό εύκολα λέει και ξέρει κανείς πολλά τραγούδια. Αλλά όταν αναλαμβάνει να σύρει το χορό, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα, απαιτητικά. Ενδεχομένως επικίνδυνα . Και δεν έχουμε το περιθώριο ως έθνος, ως πατρίδα, να ζήσουμε καταστάσεις οι οποίες είναι αβέβαιες, ερασιτεχνικές, επιπόλαιες και εν τέλει επικίνδυνες.

Φίλες και φίλοι, όποιο και εάν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, υπάρχει μια εθνική στρατηγική, όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν όλοι, τόσο καλύτερα. Δεν πρόκειται για κανέναν εκβιασμό. Πρόκειται για μια διαπίστωση. Για μια διαπίστωση που απορρέει από την εμπειρία μας, τη γνώση μας, την ευθύνη μας, το κόστος που έχουμε πληρώσει ,γιατί έχουμε ματώσει ως Παράταξη πολιτικά και συναισθηματικά για να κρατηθεί η χώρα ακέραιη.

Γι’ αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να ξέρουμε τι πρέπει να γίνει ούτως ή άλλως ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος στις 26 Ιανουαρίου.

Προφανώς και είναι κρίσιμος ο εκλογικός συσχετισμός. Προφανώς και είναι κρίσιμο το ερώτημα ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι δεύτερος, αλλά ακόμη πιο κρίσιμο είναι το ερώτημα εάν θα μείνουμε σταθεροί σε ένα πλαίσιο δοκιμασμένο, το μόνο αποτελεσματικό, στην πραγματικότητα το μόνο υπαρκτό.

Μην κάνουμε το λάθος μετά από πέντε χρόνια να δημιουργήσουμε τη συλλογική ψευδαίσθηση στη χώρα μας πως υπήρχε και υπάρχει και τώρα ένα σχέδιο Β καλύτερο. Ευκολότερο, αποτελεσματικότερο. Δυστυχώς δεν υπήρξε ,δεν υπάρχει. Υπάρχει ένα σχέδιο που διαμορφώθηκε σταδιακά, που βελτιώθηκε, που αποδίδει καρπούς μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες ευρωπαϊκές και διεθνείς, μέσα σε μια Ευρώπη που είναι το καλύτερο πολιτικό περιβάλλον παγκοσμίως, αλλά είναι στην πλειοψηφία της συντηρητική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά, αλλά δεν υπήρχε καμία άλλη λύση.

Τα αδέλφια μας οι Κύπριοι για λίγα 24ωρα έζησαν την ψευδαίσθηση ενός σχεδίου Β, αναζήτησαν δάνειο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτός ΔΝΤ και τελικά αναγκάστηκαν να αποδεχτούν χειρότερη λύση που οδήγησε στο κούρεμα των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες.

Και είμαστε πάρα πολύ κοντά σε όλα αυτά. Είμαστε ,κατά ένα εντυπωσιακό τρόπο, πολύ μακριά από το 2009 ,γιατί η Ελλάδα έχει αλλάξει κατηγορία και έχει πετύχει εξαιρετικά καλά αποτελέσματα, αλλά είμαστε και πάρα πολύ κοντά, γιατί οι διεθνείς συνθήκες, οι αγορές, καθιστούν τα πάντα εύθραυστα, όχι στην Ελλάδα, αλλά σε οικονομίες πανίσχυρες, όπως είναι η γαλλική ή η ιταλική.

Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να ξέρουμε ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, σημασία έχει η εθνική στρατηγική:

Η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, η αλλαγή σελίδας που δεν είναι τυπική, αλλά είναι ουσιαστική, γιατί βγαίνουμε από το μνημόνιο και την ασφυκτική παρουσία της τρόικας.

Η όσο γίνεται γρηγορότερη επιστροφή στις αγορές. Η ανάκτηση της ισότιμης θέσης της Ελλάδας μέσα στην ευρωζώνη. Η ανάκτηση του χαμένου εδάφους.

Η οριστική διευθέτηση των ζητημάτων του χρέους που θα δούμε ότι είναι τεχνικά βιώσιμο, αλλά πρέπει να γίνει ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα βιώσιμο για πολλές 10ετίες.

Η αποφυγή δημοσιονομικών μέτρων λιτότητας, γιατί  εγγυόμαστε εμείς ότι δεν θα υπάρξουν νέα δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας, αλλά πρέπει να εγγυηθούν και αυτοί που κατηγορούσαν με ευκολία τα δύσκολα μέτρα λιτότητας στο παρελθόν. Τώρα να δούμε πόσα απίδια έχει ο σάκος.

Και βέβαια η αποκατάσταση των αδικιών.

Η προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών που θέλει η κοινωνία, γιατί η κοινωνία θέλει ένα κανονικό κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και της ανάπτυξης. Μια ανοιχτή οικονομία. Θέλει ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα, επενδύσεις και απασχόληση.

Και βέβαια όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία για τα κοιτάσματα απασχόλησης, για να μπορέσουμε να δώσουμε απάντηση στο πώς θα καταπολεμήσουμε την ανεργία γρήγορα, μαζικά και έχουμε εξηγήσει ήδη από το Μάιο πού υπάρχουν τα κοιτάσματα απασχόλησης για 720.000 θέσεις εργασίας, όπως λένε οι πιο έγκυρες μελέτες των τραπεζών.

Αλλά να ξέρουμε ότι στις εκλογές στις 25 Ιανουαρίου δεν υπάρχει αυτοδυναμία, γιατί ο ελληνικός λαός δεν θέλει αυτοδυναμία. Η αυτοδυναμία δεν είναι τεχνική αριθμητική του εκλογικού συστήματος, αλλά απόφαση της κοινωνίας. Η κοινωνία έχει ήδη εκφραστεί, θέλει συνεργασίες και όχι αυτοδυναμία. Δεν υπάρχει αυτοδυναμία. Δεν υπάρχουν εκβιαστικές, πολωτικές, δεύτερες εκλογές, όπως έγινε το 2012. Γιατί δεν μπορούμε να πάμε το Φεβρουάριο σε νέες εκλογές.

Το σύστημα κινδυνεύει ολόκληρο για λόγους νομικούς, για λόγους τυπικούς, για λόγους χρηματοοικονομικούς, γιατί καραδοκούν οι αγορές, γιατί διακυβεύεται η σχέση των ελληνικών τραπεζών με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Και δεν υπάρχουν άλλοθι. Δεν υπάρχει ακυβερνησία.

Υπάρχουν λύσεις που πρέπει να εγγυηθεί ο εγγυητής όχι της κυβερνητικής, αλλά της εθνικής σταθερότητας. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ ,η Δημοκρατική Παράταξη.

Πώς φτάσαμε, φίλες και φίλοι, εδώ;

Μήπως βιαστήκαμε; Μήπως βιαστήκαμε να θέσουμε θέμα εξόδου από το μνημόνιο; Μήπως βιαστήκαμε να θέσουμε ζήτημα σχέσεων με το ΔΝΤ;

Μήπως κακώς φέραμε την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας στις 29 Δεκεμβρίου, αντί όπως είχαμε αρχικά θελήσει, για να καθαρίσουν όλα τα ζητήματα στις 29 Ιανουαρίου;

Ήταν δυνατόν να αφήσουμε να παρατείνεται η αβεβαιότητα, η εκκρεμότητα αυτή επί ένα ακόμη μήνα; Να δαπανήσουμε το ένα από τους δυο μήνες της παράτασης που έχουμε σε μια άτυπη προεκλογική εκστρατεία και το δεύτερο μήνα σε μια τυπική προεκλογική εκστρατεία, αφού η αντιπολίτευση με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής μπορούσε αριθμητικά να μπλοκάρει την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Γιατί ,μην ξεχνάμε, ότι μόνο συνυπολογιζομένων των ψήφων των νεοναζιστών ,των εκπροσώπων της ακροδεξιάς, μέσα στη Βουλή συγκεντρώθηκαν οι 131 ψήφοι που κατέστησαν ανέφικτη την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και οι 121 ψήφοι στο ελάχιστο επίπεδο. Μόνο έτσι μπορούσαν να συγκεντρωθούν γιατί τα κόμματα που είχαν εκφραστεί, πλην ανεξαρτήτων, δεν έφταναν στο 121.

Ήταν βρώμικες οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής για τη θετική ψήφο και το είχαμε δεχτεί. Ο ίδιος ο Σταύρος Δήμας το είπε ευθαρσώς και τον στηρίξαμε και τον τιμήσαμε. Αλλά ήταν καθαρές οι ψήφοι για να μπλοκάρουν την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτό δεν είναι μια δημοκρατική κατάντια;

Μήπως βιαστήκαμε όμως ,λέω ,να πούμε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο; Μα, δεν ξέρουν όλοι στον τόπο αυτό ότι 31 Δεκεμβρίου 2014 έληξε το ευρωπαϊκό δάνειο, άρα το μνημόνιο με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Και τώρα είμαστε σε τεχνητή παράταση ,χωρίς νέο δάνειο ,μόνο και μόνο για λόγους νομικούς ,για να λειτουργεί το σύστημα, για να μπορεί να λειτουργήσει η σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Για να υπάρχει ένας θώρακας σε σχέση με την κερδοσκοπία των αγορών.

Μήπως βιαστήκαμε να θέσουμε το θέμα; Αλλά το θέμα τίθεται εκ των πραγμάτων, διότι χρειαζόμαστε μια νέα σχέση, αφού έληξε η παλιά στις 31 Δεκεμβρίου και δεν υπάρχει νέο πρόγραμμα χωρίς νέο δάνειο και το θέμα είναι ότι δεν χρειαζόμαστε νέο δάνειο, αλλά προσέξτε, εάν το χρειαστούμε κάποια στιγμή θα μας το δώσουν, αν μας το δώσουν, αυτό θα γίνει με δρακόντειους όρους, με ένα χειρότερο και όχι με ένα καλύτερο μνημόνιο. Μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις.

Όπως ψευδαίσθηση είναι και η ευκολία να παρατείνουμε την παράταση. Πώς θα παρατείνεις την παράταση; Δεν υπάρχουν Κοινοβούλια σε όλες τις χώρες, γιατί έχουν κι άλλοι εκλογές. Και πώς θα σου δώσουν την παράταση αυτή ,με ποιους όρους και τι σημαίνει αυτό για την οικονομία σου, για τις αγορές, για τις επενδύσεις, για τα ξένα κεφάλαια, για την απασχόληση, για την ανάπτυξη.

Οι ένθερμοι αντίπαλοι του μνημονίου διεκδικούν παράταση της εφαρμογής του μνημονίου. Μήπως κάτι δεν πηγαίνει καλά; Μήπως έχουμε ένα πρόβλημα κατανόησης; Και βέβαια το ίδιο ισχύει και για το ΔΝΤ που είναι συμπλήρωμα και παρακολούθημα του φθηνού και καλού ευρωπαϊκού δανείου, με λιγότερο καλούς όρους. Δεν είπαμε ποτέ ότι δεν θέλουμε να πάρουμε τα υπολειπόμενα χρήματα. Απλώς λέμε, αφήστε μας το περιθώριο να διαλέγουμε. Εάν τυχόν οι αγορές μας δώσουν φθηνότερα να παίρνουμε από εκεί.

Εάν όχι, παίρνουμε αυτά που λείπουν. Ούτως ή άλλως η προληπτική πιστωτική γραμμή η περιβόητη λειτουργεί  με τα λεφτά που ήδη έχουμε από το προηγούμενο δάνειο, γιατί έχουν περισσέψει 11 δισεκατομμύρια από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα 11 δισεκατομμύρια. Με αυτά μας στηρίζει και τα άλλα 8 του ΔΝΤ.

Αλλά η μεγάλη δύναμη πυρός είναι  η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Θα έχετε ακούσει την αφήγηση, την ωραία αφήγηση του προηγούμενου Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος του κ. Προβόπουλου- με τον οποίο δώσαμε μαζί μεγάλες μάζες, ολονύχτιες για να κρατηθεί η χώρα όρθια- που έλεγε ότι ερχόντουσαν τα αεροπλάνα με τυπωμένα χρήματα για να έχουν τα ταμεία των τραπεζών όσα πρέπει για να βρει ο καταθέτης αυτά που έχει καταθέσει, το βιος του, Γιατί οι καταθέσεις γίνονται δάνεια και τα δάνεια άλλοτε πληρώνονται και άλλοτε όχι. Και αν δεν τα πληρώσει ο δανειστής, τα πληρώνει ο καταθέτης. Εάν δεν τα πληρώσει ο καταθέτης, τα πληρώνει ο φορολογούμενος, γιατί το κράτος θα στηρίξει. Το σύστημα είναι κλειστό. Κι εμείς έχουμε καταφέρει να βρούμε λύσεις εκτός κλειστού συστήματος. Και ο δανειολήπτης να διευκολυνθεί. Και ο φορολογούμενος να επιβαρυνθεί όσο γίνεται λιγότερο.

​Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να εξηγήσουμε στον κόσμο ότι πράγματι πετύχαμε πάρα πολλά. Η Ελλάδα είναι διαφορετική. Και αυτό αρχίζει σιγά-σιγά να φαίνεται στην καθημερινότητα, στις δουλειές, στην κίνηση στην αγορά, στην προοπτική, στην αισιοδοξία. Το ισοζύγιο απασχόλησης γίνεται θετικό, οι θέσεις που ανοίγουν είναι περισσότερες. Η ανεργία σιγά-σιγά μειώνεται.​Η Ελλάδα έχει θετικό ρυθμό ανάπτυξης μέσα σε μια Ευρώπη στασιμότητας.

​Αλλά βεβαίως, από ένα σημείο και μετά, αρχίζει η γεωμετρική πρόοδος, όλα γίνονται πιο εύκολα, πιο γρήγορα, αρκεί να γίνουν προς τα μπρος και όχι προς τα πίσω. Και έτσι απαντάμε στο ερώτημα, γιατί αφού η κατάσταση είναι τόσο καλύτερη, είναι εύθραυστη.

​Το έχω εξηγήσει πάμπολλες φορές: Γιατί έχει πολύ καλύτερες επιδόσεις η Πορτογαλία στις αγορές ομολόγων ενώ τα δικά μας οικονομικά στοιχεία είναι καλύτερα; Γιατί είναι διαφορετική η πολιτική κατάσταση. Ο λεγόμενος κίνδυνος της χώρας, το country risk είναι αυτό που δημιουργεί πρόβλημα.

​Η αβεβαιότητα, όχι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αλλά η αμφισβήτηση της νομιμοποίησης της κυβέρνησης, της εκάστοτε κυβέρνησης, η αμφισβήτηση της δέσμευσης του κράτους, η αμφισβήτηση της συνέχειας του κράτους μέσα σε μια Ευρώπη και σε μια διεθνή κοινωνία που βασίζεται στην αρχή της συνέχειας του κράτους.

​Γιατί οι πολιτικές είναι κρατικές, δεν είναι κυβερνητικές. Οι στρατηγικές είναι εθνικές και φτάνουν μέχρι του σημείου του οικονομικού εθνικισμού μέσα στην Ευρώπη τώρα.

​Γι’ αυτό ,φίλες και φίλοι, έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι αυτή τη στιγμή προεκλογικά αναπτύσσονται τρεις πολιτικές.

Η πρώτη πολιτική είναι η πολιτική του εκφοβισμού.

Η δεύτερη πολιτική είναι η πολιτική των εύκολων υποσχέσεων –τι είχαμε, τι χάσαμε. «Με υπόσχεση δε χαλάει σπίτι», λέει μια παροιμία.

Και η τρίτη πολιτική είναι η πολιτική της αλήθειας. Αλλά μιας αλήθειας μετρημένης, μιας αλήθειας που δε λειτουργεί εκβιαστικά, αλλά δε λειτουργικά και λαϊκιστικά.

​Μιας αλήθειας που σε βάζει να σκεφτείς, μιας αλήθειας που σε βάζει να δεις πιο διορατικά τα πράγματα. Μιας αλήθειας που σε αναγκάζει να γίνεσαι λιγότερο άδικος απέναντι σ’ αυτούς που έχουν δώσει μια ιστορική μάχη που είναι η μάχη της ζωής του έθνους τα προηγούμενα 5 χρόνια.

​Εμείς λοιπόν, συγκρουόμαστε με την πολιτική του εκφοβισμού, συγκρουόμαστε με την πολιτική του λαϊκισμού και των εύκολων υποσχέσεων και σηκώνουμε ψηλά την πολιτική της αλήθειας.

​Κρατάμε ψηλά την ευθύνη σημαίνει κρατάμε ψηλά την ειλικρίνεια, την αλήθεια, την αγωνία για τη χώρα, κρατάμε ψηλά την οικονομία, κρατάμε ψηλά τα κεκτημένου του ελληνικού λαού.

​Απευθυνόμενος σε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, διαβεβαιώνω -γιατί το ΠΑΣΟΚ μετέχει στην κυβέρνηση διεξαγωγής των εκλογών- ότι στις 25 Ιανουαρίου, όταν θα πάνε στην κάλπη οι Έλληνες, θα βρουν τη χώρα ολόκληρη, ακέραιη, ασφαλή.

​Θα τη βρουν μέσα στο ευρώ.  Θα βρουν τις Τράπεζες σε πλήρη λειτουργία. Θα βρουν τη χώρα έτοιμη να κάνει το τελευταίο βήμα στη διαπραγμάτευση και να γυρίσει στην κανονικότητα μέσα στη Ευρωζώνη.

​Το θα γίνει από τις 26 Ιανουαρίου και μετά, θα το κρίνει ο ελληνικός λαός.

Και απευθύνομαι και πάλι σε όλους τους ξένους, εταίρους, φίλους, σχολιαστές, όχι τόσο τους επίσημους όσο τους ανεπίσημους: Επιστήμονες, ειδήμονες, Μέσα Ενημέρωσης: Μην κουνάτε το δάχτυλο στον ελληνικό λαό. Μην τον φοβίζετε, μη τον πιέζετε! Θ’ αποφασίσει κυρίαρχα, ανεξάρτητα, με αξιοπρέπεια!

​Άλλωστε, για να μιλάμε καθαρά μεταξύ μας, όλη αυτή η ιστορία των εξωτερικών σχολίων και πιέσεων, λειτουργεί ως καμπάνια υποστήριξης του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα φθηνά, γιατί όλα αυτά εκτελωνίζονται από τα εσωτερικά Μέσα Ενημέρωσης και προκαλούν μια αντίδραση στο όνομα της εθνικής αξιοπρέπειας, την οποία εκφράζουμε εμείς ιστορικά!

​Υπάρχει κι ένα άλλο ερώτημα και μια άλλη επικίνδυνη ψευδαίσθηση: Μετά τις εκλογές, η διαπραγμάτευση έχει ένα δεδομένο πλαίσιο: Θα είναι ευκολότερη ή δυσκολότερη; Μήπως η διαπραγμάτευση καταστεί αυτόματα ευκολότερη επειδή υπάρχει μια άλλη κυβέρνηση, με νωπή εντολή, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να υπάρξουν ρήξεις, συγκρούσεις; Ή θα γίνει η διαπραγμάτευση δυσκολότερη;

​Εξαρτάται. Με εντυπωσιακή άνεση μπορεί η διαπραγμάτευση να γίνει και ευκολότερη και δυσκολότερη. Η διαπραγμάτευση θα ήταν και τώρα πολύ ευκολότερη και πολύ γρηγορότερη αν είχαμε ενότητα, αν είχαμε αρραγές εσωτερικό μέτωπο, εάν δεν προβάλλαμε προς τα έξω την ασυνέχεια του κράτους, εάν συμβάλλαμε όλοι να εφαρμοστούν γρήγορα τα δύσκολα μέτρα για να περάσουμε στην ευκολότερη περίοδο της ανάπτυξης και της αποκατάστασης και μετά τις εκλογές.

​Οι προϋποθέσεις είναι οι ίδιες. Αν υπάρχει ενότητα, αν υπάρχει στρατηγική, αν υπάρχει υπευθυνότητα, θα είναι τα πράγματα ευκολότερα. Εάν πάμε στη διαπραγμάτευση με εσωτερική ρήξη, με τσάμπα μαγκιές, με περιττές λεβεντιές, χωρίς στρατηγική, τα πράγματα θα είναι εντυπωσιακά δυσκολότερα. Ακόμη και τεχνικά. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, υπάρχει μια χαλάρωση προεκλογική σε σχέση με τα δημοσιονομικά δεδομένα, σε σχέση με τα δημόσια έσοδα και τα έσοδα των Ασφαλιστικών Ταμείων.

​Και έχουμε δικαιωθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια σε σχέση με το περιβόητο δημοσιονομικό κενό αλλά αυτό αποδεικνύεται στους αριθμούς, αποδεικνύεται στο Ταμείο.

​Πιστεύουν κάποιοι ότι μπορούν να επηρεάσουν τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, να χτυπήσουν στην καρδιά, τη σκέψη που επικρατεί, που είναι μονοδιάστατη. Γιατί ακόμη και οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, στο επίπεδο της οικονομικής πολιτικής αποδέχονται εκ των πραγμάτων αυτό που υπάρχει, που είναι μία πολιτική κατά βάθος συντηρητική.

​Νεοφιλελεύθερη τη λένε κάποιοι, αλλά δεν πρόκειται καν γι’ αυτό. Πρόκειται για ένα κοινό νόμισμα που για τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, τα 19 τώρα, έχει ως συνέπεια να κλειδωθούν αναπτυξιακές ανισότητες οι οποίες υπήρχαν τη στιγμή που δημιουργήθηκε η νομισματική ζώνη. Αλλά αυτές είναι ιστορίες του 1990. Και τα δεδομένα, οι αριθμοί, οι δείκτες στην πραγματικότητα απηχούν μέσους όρους των αρχών της δεκαετίας του ’90.

​Αλλά πραγματικά είναι εξαιρετικά δυσάρεστο ο Έλληνας μικρομεσαίος επιχειρηματίας να δανείζεται με τραγικά μεγαλύτερο επιτόκιο απ’ ό,τι ο Γερμανός. Και αυτό είναι μια κραυγαλέα ανισότητα. Υπάρχει πράγματι πρόβλημα ευρωπαϊκών συσχετισμών. Αλλά τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς τους είδαμε πρόσφατα, το Μάιο στις ευρωπαϊκές εκλογές. είδαμε πού υπάρχει ο δυναμισμός. Ο δυναμισμός υπάρχει στον ευρωσκεπτικισμό όλων των αποχρώσεων και στην Ακροδεξιά.

​Δεν υπάρχει δυναμισμός σε μια ολοκληρωμένη προοδευτική πλατφόρμα η οποία να υιοθετηθεί από λαούς, Κοινοβούλια, κυβερνήσεις. Και είδαμε ισχυρές σοσιαλιστικές κυβερνήσεις να ξεκινούν με διακηρύξεις και επιθυμίες ανατρεπτικές  αλλά σιγά-σιγά ν’ αποδέχονται και να συμβιβάζονται μ’ ένα πλαίσιο το οποίο υπαγορεύεται από την κυρίαρχη πολιτική σκέψη και πρακτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και από τη μοιραία σχέση με τις αγορές.

​Γιατί η Ελλάδα έχει ένα χρέος τεράστιο γι’ αυτήν, αλλά πολύ μικρό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Είναι λιγότερο από 2% του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης. Εντάξει, εμείς έχουμε ας πούμε 350 δισεκατομμύρια χρέος, μόνον 35 δισεκατομμύρια στην αγορά ,το ένα δέκατο, τα υπόλοιπα τα χρωστάμε σε κράτη και θεσμούς. Αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα δικό μας, γιατί έχουμε μικρό μέτωπο με τις αγορές.

Αλλά εδώ μιλάμε για 15 τρισεκατομμύρια ευρώ συνολικά, μιλάμε για χώρες οι οποίες έχουν δημόσιο χρέος 2,6 τρισεκατομμύρια, 2,2 τρισεκατομμύρια, οι τρεις μεγαλύτερες χώρες έχουν πάνω από 7 τρισεκατομμύρια ευρώ χρέος.

Άρα υπάρχει ένα ζήτημα σχέσεων με τις αγορές, γιατί αφ ης στιγμής έχεις μπει στη λογική του χρέους, χρειάζεσαι αναχρηματοδότηση, συνεχή δανεισμό. Αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν σπάει εύκολα, άρα έχουμε οντότητες μη πολιτικές, έχουμε οντότητες κερδοσκοπικές, έχουμε οντότητες που δεν ελέγχονται δημοκρατικά, πολιτικά ,θεσμικά. Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα για την παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και για την ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση.

Παρόλα αυτά οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, έχει τις ευαισθησίες του, επιμένει στην ανάγκη για ανάπτυξη, επιμένει στην ανάγκη για πιο ριζοσπαστικές παρεμβάσεις στο δημόσιο χρέος.

Μίλησα προχθές με τον Σεργκέι Στάνισεφ πρώην Πρωθυπουργό της Βουλγαρίας και Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και χθες με έναν νέο Σοσιαλιστή Ηγέτη τον Πέτρο Σάντσεζ τον νέο Γραμματέα του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος που παρουσίασε με δική του πρωτοβουλία και στο πλαίσιο της αλληλεγγύης των κομμάτων μια πρόταση για την Ελλάδα, που συμφωνήσαμε να είναι κοινή μας πρόταση και κοινή μας επεξεργασία. Για να θέσουμε ακόμη πιο έντονα στους κόλπους των Ευρωπαίων σοσιαλιστών και δημοκρατών ,του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ,τα μεγάλα θέματα.

Τα μεγάλα θέματα για μας είναι να εφαρμοστούν οι ειλημμένες δεσμεύσεις του Eurogroup σε σχέση με την περαιτέρω μείωση και αναδιάρθρωση του χρέους, γιατί αυτές τις αποφάσεις τις πετύχαμε με πολύ σκληρό τρόπο ήδη από το Φεβρουάριο του 2012 και αυτές σημαίνουν μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους χωρίς να ανοίξει μύτη για τα επόμενα 40 χρόνια και πολύ μεγάλη ανακούφιση για τον ελληνικό λαό.

Γιατί πρέπει να ξέρει ο ελληνικός λαός ότι τώρα πληρώνουμε ετήσια για το χρέος 60% λιγότερο από ότι πληρώναμε το 2009, που πρακτικά είναι σα να έχουμε κουρέψει το 60% όλου του χρέους. Το 2012 αφαιρέσαμε 80% του ΑΕΠ από το τότε χρέος, γιατί στην πραγματικότητα κουρέψαμε όλο το χρέος που είχαν οι ιδιώτες, 180 δισεκατομμύρια ευρώ σε όρους πραγματικής αξίας.

Τώρα η πρωτοβουλία μας αυτή αφορά και κάτι άλλο, το ύψος του επιδιωκόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, γιατί πετύχαμε το πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά αυτό πρέπει να κινείται σε ένα επίπεδο που δεν θίγει την ανάπτυξη, γιατί για μας αυτός ο παράγοντας που φέρνει εργασίες πρόοδο προκοπή ανταγωνιστικότητα και συνεχή μείωση του χρέους, είναι ο θετικός ρυθμός ανάπτυξης.

Και μαζί βέβαια θέλουμε αναπτυξιακές πολιτικές, επεξεργασμένες ειδικά για μας, γιατί το πακέτο Γιούνκερ είναι πολύ σημαντικό αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θίξει την πολιτική της σύγκλισης, το ΕΣΠΑ, τα κονδύλια της ΚΑΠ που πηγαίνουν για τη Νότια Ευρώπη και τώρα έχουμε πέρα από το ΕΣΠΑ 20 δισεκατομμύρια για τους Έλληνες αγρότες μέχρι το 2020 για άμεσες ενισχύσεις και υποδομές, παρεμβάσεις στην ανάπτυξη.

Υπάρχει κι ένα άλλο ερώτημα  φίλες και φίλοι, που κυριαρχεί στη συζήτηση όταν η συζήτηση γίνεται δυστυχώς επιπόλαια κι αυτό είναι ένα φαινόμενο που δεν το γλιτώνουμε όχι μόνο στην Ελλάδα, σε καμιά χώρα. Σε σχέση με τους Ευρωπαίους : τους κρατάμε ή μας κρατάνε;

Η σχέση μας πώς έχει διαμορφωθεί; Μας έχουν δώσει το μεγάλο δάνειο των 250 δισεκατομμυρίων μαζί με το ΔΝΤ, που σχεδόν έχει εκταμιευτεί ολόκληρο, μας στηρίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνεχώς, έφτασαν μέρες που μας στήριζε με 150 δισεκατομμύρια, τώρα ας πούμε μας στηρίζει με 50, μας βοήθησαν να κουρέψουμε το χρέος κατά τα δισεκατομμύρια που σας είπα τα 180.

Άρα τώρα τι γίνεται, μας κρατάνε ή τους κρατάμε εμείς επειδή τους χρωστάμε πολλά; Γιατί υπάρχει το γνωστό ανέκδοτο που λέει “όταν χρωστάς 1.000 ευρώ στην τράπεζα είναι πρόβλημά σου, αν χρωστάς 10 εκατομμύρια είναι πρόβλημα της τράπεζας”. Μήπως επειδή χρωστάμε πολλά τους κρατάμε;

Είναι το ερώτημα, μήπως θα μπορούσαμε τελικά να εκβιάσουμε και με έξοδο από το ευρώ; Γιατί είναι πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι οι Γερμανοί Οικονομολόγοι, συντηρητικοί, εχθροί του ευρώ ή είναι κύκλοι του Ηνωμένου Βασιλείου που θέλουν οπωσδήποτε να δουν το ευρώ να καταρρέει, που βλέπουν το μέλλον της χώρας στην επάνοδο στη δραχμή.

Δηλαδή σου λένε πάρα πολύ απλά: Εντάξει, υπέστης όσα υπέστης, θυσίες, μειώσεις, περικοπές, έχασες το 30% του εισοδήματός σου με εσωτερική υποτίμηση, τώρα πήγαινε και στη δραχμή να κάνεις εξωτερική υποτίμηση και άλλη υποτίμηση κι άλλη υποτίμηση, κάθε εβδομάδα υποτίμηση να μη σου μείνει τίποτα, να είσαι ωραίος αλλά υπερήφανος με εθνικό νόμισμα, με δραχμή, ώστε όλοι να παίρνουν πολλές δραχμές χωρίς αντίκρισμα, αλλά να νοιώθουν ότι έχουν πολλές δραχμές. Είναι η ονομαστική ψευδαίσθηση που έλεγε ο αείμνηστος Κέινς.

Κανείς δεν λέει σε όλους αυτούς ότι ακόμη και εκτός ευρώ θα εξακολουθείς να χρωστάς σε ευρώ, ότι είναι σα να έχεις πάρει ένα λανθασμένο στεγαστικό δάνειο σε ελβετικό φράγκο και να τρέχεις από πίσω να πληρώνεις, να πληρώνεις και να μην τελειώνεις ποτέ;

Μα δεν υπάρχει νομικά διαδικασία να σε βγάλουν από το ευρώ, προφανώς. Μπορείς να είσαι εξαθλιωμένος και χρεοκοπημένος μέσα στο ευρώ, αλλά χωρίς ευρώ στο σύστημά σου ,στην αγορά σου και να παρακαλάς να γυρίσεις στο εθνικό νόμισμα.

Αυτά τα λένε όσοι έχουν βγάλει τα ευρώ έξω και περιμένουν την κατοχική πληθωριστική δραχμή του Γκοτζαμάνη τη λεγόμενη, για να αγοράσουν την Ελλάδα φτηνά με τα ευρώ που έχουν. Δεν είναι αυτό η αγωνία του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία, δεν είναι αυτό η αγωνία του αγρότη, δεν είναι αυτό η αγωνία του φτωχού, δεν είναι αυτό η αγωνία του άνεργου και δεν είναι αυτό η αγωνία του πατριώτη που αγωνίζεται όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά για την πατρίδα του.

Φίλες και φίλοι, άκουσα χθες να λέει μία κυρία στην τηλεόραση ότι “εντάξει τι πειράζει τώρα, αφού είμαστε 2,5 χρόνια μαζί στην Κυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία ποια είναι η διαφορά”; Ξέρετε, είμαστε στη χώρα των λωτοφάγων προφανώς, γιατί με τη Νέα Δημοκρατία αποκτήσαμε μια περίεργη σχέση, γιατί ήμασταν οι δύο ιστορικοί αντίπαλοι.

Οι δύο πόλοι της μεταπολιτευτικής σύγκρουσης, τα δύο κόμματα εξουσίας που φέρουν την ευθύνη για ότι έγινε στη μεταπολίτευση και θα μου επιτρέψετε να πω ότι εν πάση περιπτώσει οι μεγάλες τομές ,οι μεγάλες αλλαγές ,τα φιλολαϊκά μέτρα είναι έργο ΠΑΣΟΚ, έργο των Κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη.

Αλλά το Μάιο του 2010 μέσα στην ένταση και αν θέλετε την αμηχανία και την αγωνία των ημερών, τους κάναμε ένα πολύ μεγάλο δώρο. Τους αφήσαμε να ξεχαστούν, πήραμε την ευθύνη πάνω μας, μόνοι μας και τους αφήσαμε να κρυφτούν, να κρύψουν τις ευθύνες της περιόδου 2004-2009, αφήσαμε να ξεχαστεί το γεγονός ότι η χώρα είναι σε κρίση και ύφεση από το 2007, ότι η χώρα παραδόθηκε σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό ,με 15,7% του ΑΕΠ δημοσιονομικό έλλειμμα και 12,5% του ΑΕΠ πρωτογενές έλλειμμα, επειδή τώρα μιλάμε για πρωτογενές πλεόνασμα.

Δεν θέλω να το επαναλαμβάνω αλλά ήταν τόσο απλό να γίνει δεκτό αυτό που πρότεινα τότε να απαιτήσουμε την αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων στην έγκριση του πρώτου προγράμματος  του Μνημονίου. Δυστυχώς ένας σκληρός πυρήνας εξουσίας πίστευε τότε, ότι θα βγούμε από την κρίση σε έξι μήνες και πρέπει να έχουμε μόνοι μας την τιμή και το πολιτικό όφελος γιατί βγήκαμε από την κρίση.

Δεν θα διακινδυνεύαμε τίποτε. Θα αναλάμβαναν την ευθύνη τους και σε τελευταία ανάλυση αν δεν την αναλάμβαναν θα εξηγούσαμε στον ελληνικό λαό γιατί προχωράμε μόνοι, έχοντας νομιμοποίηση, έχοντας εξηγήσει τα δεδομένα με ειλικρίνεια και ακρίβεια.

Αλλά βλέπετε στη συνέχεια, τον Ιούνιο του 2011, στη φάση μιας άλλης αμηχανίας και αδιεξόδου, παραδώσαμε την πρωθυπουργία στα πόδια του κ. Σαμαρά .και έτσι βρεθήκαμε με τον ανασχηματισμό, λίγες μέρες αργότερα και η προσπάθεια που κάναμε, η σύγκρουση με την τρόικα, η διαπραγμάτευση που την κάναμε μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου ως Πρωθυπουργό μας έφερε στο δεύτερο πρόγραμμα, στο μεγαλύτερο δάνειο, στους καλύτερους όρους, στο κούρεμα του χρέους, στην προοπτική να κινηθούμε με πολύ μεγάλη ταχύτητα.

Αλλά μπλέξαμε σε μια ιστορία αδιέξοδη σε σχέση με το δημοψήφισμα, που δεν μπορούσε να γίνει δημοψήφισμα για το ευρώ, γιατί με το που το αναγγέλλεις, καταρρέεις και αυτό το δέχτηκαν όλοι και ο ίδιος φυσικά στο Υπουργικό Συμβούλιο . Απλά και αυτονόητα πράγματα. Αλλά είμαστε σε ένα σχήμα συνεργασίας με τον κ. Σαμαρά -και τον κ. Καρατζαφέρη χωρίς να υπάρχει λόγος αριθμητικός -από το Νοέμβριο του 2011.

Και θα ήμασταν και θα είχαμε τελειώσει πολύ πιο γρήγορα την ιστορία αυτή της προσαρμογής και του Μνημονίου ,αν δεν επέμενε η Νέα Δημοκρατία να πάμε σε εκλογές το Μάιο του 2012 και να ανακόψουμε την πορεία αυτή και να κάνουμε πολύμηνη διαπραγμάτευση για να ξαναφτάσουμε εκεί που ήμασταν τον Φεβρουάριο του 2012. Αλλά πίστευαν ότι θα κερδίσουν, ήθελαν την εξουσία ,ήθελαν την πρωθυπουργία, ήθελαν αυτοδύναμη Κυβέρνηση και πήραν 18%.

Και μετά πήγαν να εκβιάσουν το ΠΑΣΟΚ – πάντα το ΠΑΣΟΚ πάνε να σκυλέψουν -με τις διπλές εκλογές, αλλά άντεξε το ΠΑΣΟΚ και προέβαλλε την κυβερνητική του πρόταση του 2012. Ίδια είναι και του 2015 Κυβέρνηση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ευρωπαϊκού προσανατολισμού, που πρέπει να μετέχουν στην εθνική ευθύνη και θέλαμε φυσικά και τη Νέα Δημοκρατία και το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ έλεγε τότε «δώστε μου εντολή για λύση» έδωσαν κάποιοι την εντολή για λύση και είδαμε την καμπύλη, τι σημαίνει λύση! Σημαίνει την απόλυση, τελικά.

Και φτάσαμε σε ένα τριμερές κυβερνητικό σχήμα ,όπου κανείς δεν μας άκουγε, γιατί υπήρχε ο ισχυρός εταίρος και ο προνομιακός εταίρος ,ο συμπαθής, ο άφθαρτος, ο αριστερός. Και κανείς δεν άκουγε εμένα που έλεγα «πρώτα να αποσαφηνίσουμε το μακροοικονομικό πλαίσιο και μετά τα μέτρα» και αυτό πρέπει να το κάνει η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης με την αντιπολίτευση.

Δεν το άκουγε κανείς, ούτε οι κυβερνητικοί εταίροι ούτε η αντιπολίτευση και πήγαμε στα μέτρα του Νοεμβρίου, τα οποία τα ψήφισε το ΠΑΣΟΚ υφιστάμενο και περαιτέρω κόστος, αλλά δεν τα ψήφισε η ΔΗΜΑΡ που ήταν στην Κυβέρνηση. Και φτάσαμε τον Ιούνιο του 2013 να πρέπει να απαντήσουμε στο δίλημμα αν για το ζήτημα της ΕΡΤ που ήταν ζήτημα δημοκρατίας και θεσμών πολύ σοβαρό, έπρεπε να οδηγήσουμε τη χώρα σε αστάθεια και περιπέτεια και κρατήσαμε τη χώρα όρθια.

Και στις ευρωεκλογές πολλοί διεκδίκησαν την πόλωση και τη νίκη, αλλά ο εταίρος μας, η Νέα Δημοκρατία, ήρθε δεύτερος, έχασε. Η Κυβέρνηση διατήρησε την ισχύ και τη νομιμοποίησή της με το 8% της Ελιάς, της Παράταξης, του ΠΑΣΟΚ. Αυτό σημαίνει να είσαι ο εγγυητής, ο στρατηγικός εγγυητής της εθνικής σταθερότητας.

Φίλες και φίλοι, διεκδικούν την πρώτη θέση η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία, όμως κανένα άλλο ποσοστό Κόμματος δεν έχει τη σημασία που έχει για την πορεία της χώρας, όσο το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ.

Είναι επίζηλη η θέση του τρίτου Κόμματος ,του τρίτου πόλου ,της τρίτης εντολής. Ξέρετε ποιος την έχει σύμφωνα με τις ευρωεκλογές; Ο κ. Μιχαλολιάκος! Άλλη πρόκληση για τη δημοκρατικό ήθος και τη συνείδηση των Ελλήνων, με 1% διαφορά σε σχέση με τη δική μας Παράταξη.

Τη διεκδικούν ποιοι; Αυτοί που δεν μας βοηθούν τώρα να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα; Από μια ματαιοδοξία, από ένα καπρίτσιο; Χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τους πολιτικούς λόγους, κόντρα στην ιστορία και τη συνείδηση της Παράταξης;

Αυτή κι αν είναι μια χαμένη ψήφος! Μια χαμένη ψήφος ιστορικά, όχι παραταξιακά, εθνικά. Για κάποιους που θα έπρεπε να έχουν το πρώτο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκειμένου να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια και να βγούμε από την κρίση και το Μνημόνιο με ασφάλεια.

Ποιος διεκδικεί τη θέση αυτή; Το Ποτάμι, το νέο, το καινοτομικό. Καθένας μπορεί να λέει ότι είναι νέος, καινοτόμος, άφθαρτος ,εννοεί στο κομματικό σύστημα,. Το πολιτικό σύστημα δεν είναι μόνο τα Κόμματα. Είναι και τα Μέσα Επικοινωνίας, είναι κι άλλοι θεσμοί, είναι οι σχέση με τον επιχειρηματικό κόσμο, η οικονομία, η κοινωνία των πολιτών όλα είναι μέσα.

Αλλά είδαμε την καμπύλη της παλιάς ΔΗΜΑΡ . Αυτό λειτουργεί ως ένα δείγμα και για την καμπύλη μιας νέας ΔΗΜΑΡ που διεκδικεί πάλι τον συμπαθητικό και άφθαρτο ρόλο, αλλά τώρα δεν έχουμε μια ΔΗΜΑΡ της παλιάς ανανεωτικής Αριστεράς, έχουμε μια κοινοπραξία στο όνομα της ανανέωσης και της νεωτερικότητας, από στελέχη εμβληματικά της παλαιάς ΔΗΜΑΡ, στελέχη του κρατικού μηχανισμού που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην άσκηση των πιο σκληρών πτυχών της φορολογικής πολιτικής, στελέχη του νεοφιλελευθερισμού και -ζητάω συγνώμη από τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη- στελέχη του μητσοτακικού νεοφιλελευθερισμού.

Όλα αυτά είναι μια άλλη εκδοχή. Βεβαίως οι πολίτες θα κρίνουν ελεύθερα, αλλά πρέπει να θυμούνται ότι ο εγγυητής πρέπει να έχει εχέγγυα για την εγγύηση αυτή. Πρέπει να έχει στρατηγική, πρέπει να έχει γνώση, πρέπει να έχει εμπειρία. Το ΠΑΣΟΚ είναι εγγυητής της εθνικής σταθερότητας, δεν είναι κυβερνητικός μπαλαντέρ. Δεν θέλουμε να είμαστε σώνει και καλά σε μια Κυβέρνηση, δεν θέλουμε να μετέχουμε περαιτέρω σε καμία φθορά.

Θα συμβάλλουμε στο να κυβερνηθεί και να πορευτεί ο τόπος με ασφάλεια, αλλά δεν πρόκειται να προσχωρήσουμε σε καμία πολιτική που δεν πιστεύουμε και που τη θεωρούμε επικίνδυνη. Δεν προσχωρήσαμε στην πολιτική κανενός, οι άλλοι προσχώρησαν στη δική μας. Η Νέα Δημοκρατία προσχώρησε στη δική μας, η ΔΗΜΑΡ προσχώρησε και υπαναχώρησε.

Υπάρχει το πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής. Το πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής είναι τα έξι σημεία που έχω πολλές φορές αναφέρει.

Η πολιτική σταθερότητα, αναφέρθηκα σε αυτό. Όχι αυτοδυναμία, συνεργασίες, όχι δεύτερες

εκλογές.

Η οικονομική σταθερότητα όχι αφέλειες, όχι τζάμπα μαγκιές, όχι πιστωτικό γεγονός, όχι χρεοκοπία. Ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης.

Τρίτο σημείο, η μακροπρόθεσμη δημοσιονομική σταθερότητα με τη διευθέτηση του χρέους όπως έχουμε πει, το ανέφερα και σε σχέση με το Σοσιαλιστικό Κόμμα ,το ισπανικό και το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Τέταρτο σημείο, η θεσμική σταθερότητα. Δημοκρατία, κράτος δικαίου. Όχι ρεβανσισμός. Συναινετική εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη νέα Βουλή, όχι εκλογή με σχετική πλειοψηφία. Συναινετική αναθεώρηση. Και βεβαίως κατάργηση του μπόνους και αλλαγή του εκλογικού συστήματος γιατί είναι μια παθογένεια η ιστορία του μπόνους σε τέτοια ποσοστά. Στην Ιταλία μόνο από 42% και πάνω έχουν κρατήσει το μπόνους.

Το πέμπτο σημείο είναι η εθνική σταθερότητα. Αναφέρθηκα στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας.

Το έκτο σημείο είναι το μέλλον της χώρας, το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, η ανάκτηση του χαμένου εδάφους, η αποκατάσταση αδικιών. Είναι το προγραμματικό  μέρος της σημερινής συνδιάσκεψης, είναι οι ολοκληρωμένες προτάσεις μας, με άξονα την απασχόληση, την ανταγωνιστικότητα.

Και επειδή έχουμε το παράδειγμα μιας κυβέρνησης συνεργασίας, θα ήθελα όλοι ν’ αναρωτηθούν: Θα προτιμούσαν μια κυβέρνηση αυτοδύναμη της Νέας Δημοκρατίας;  ή ήταν καλύτερα για τη χώρα που λειτούργησε το ΠΑΣΟΚ ως εταίρος και εγγυητής;

Τι θα συνέβαινε αν κυβερνούσε μόνο η Νέα Δημοκρατία, μπορούμε να το φανταστούμε; Τι θα συμβεί αν κυβερνήσει οποιοσδήποτε μόνος;  Θέλετε να θυμηθούμε μερικά σημεία της συνεισφοράς του ΠΑΣΟΚ και των Βουλευτών μας κυρίως;

Τη συζήτηση για τα δικαιώματα; Για τον αντιρατσιστικό νόμο; Για το σύμφωνο συμβίωσης;

Επί ένα χρόνο μιλούσα μόνος για την ανάγκη αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής και μετά από ένα χρόνο ξύπνησαν τ’ αντανακλαστικά των άλλων. Δε θα ήταν πολύ καλύτερα να είχε δεχθεί την πρότασή μας για τροποποίηση του εκλογικού συστήματος και κατάργηση του μπόνους; Αλλά ήθελε η Νέα Δημοκρατία  να διατηρήσει τις προϋποθέσεις του τεχνητού διπολισμού, της τυφλής πόλωσης.

Ξέρετε, το 2001 με τον Κώστα Σημίτη Πρωθυπουργό, ως εισηγητής της Αναθεώρησης, είχα προτείνει την αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής. Δεν το ψήφισε η Νέα Δημοκρατία. Το πληρώνει και αυτό  ο τόπος τώρα.

Θα είχαμε διασφαλίσει αυτά που διασφαλίσαμε στη διαπραγμάτευση, χάρις στην επιμονή μας, στις εργασιακές σχέσεις, στις ομαδικές απολύσεις; Θα είχαμε διασφαλίσει τα προγράμματα για τους ανέργους και τα λεφτά από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και τα προγράμματα του ΟΑΕΔ; Θα υπήρχε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων, ανεξαιρέτως;

Θα υπήρχε το εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης ως πιλοτικό πρόγραμμα σε 13 Περιφέρειες, έτοιμο να επεκταθεί;

Θα υπήρχε η χρηματοδότηση για το «Βοήθεια κατ’ οίκον» σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση;

Θα υπήρχαν οι 100 δόσεις στα Ασφαλιστικά Ταμεία;

Θα υπήρχε η ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, για την προστασία της πρώτης κατοικίας, για τα κόκκινα δάνεια;

Αλλά δεν ήθελαν το ειδικό τέλος ηλεκτροδοτουμένων επιφανειών το Σεπτέμβριο του 2011, επιτέθηκαν λυσσωδώς ,η Νέα Δημοκρατία και όλοι οι άλλοι.  Πήγαμε στον ΕΝΦΙΑ, προσπαθήσαμε να κάνουμε το καλύτερο αλλά ας ερωτηθούν τα κόμματα αν  καταργήσουν το μέτρο αυτό και πώς θ’ αναπληρώσουν τα έσοδα για το Δημόσιο Ταμείο σε σχέση με το δημοσιονομικό κενό.

Τι ν’ αναφέρω;

Τις παρεμβάσεις μας στην αμυντική βιομηχανία;

Την επανέναρξη των οδικών αξόνων;

Την προετοιμασία για το νέο ΕΣΠΑ;

Τις παρεμβάσεις μας στην ενέργεια και στην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου;

Τις παρεμβάσεις μας στον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης;

Γι’ αυτό, έχει πολύ μεγάλη σημασία , φίλες και φίλοι, να πάμε στην πρόκληση των εκλογών με τον ολοκληρωμένο πολιτικό και προγραμματικό μας λόγο.  Εξηγούμε, προτείνουμε, ακούμε, ασκούμε σκληρή αυτοκριτική, αντιλαμβανόμαστε ευθύνες μόνον εμείς.

Μα δεν υπάρχει κανείς άλλος ν’ ασκήσει αυτοκριτική στον τόπο αυτό; Δεν υπάρχει κανείς άλλος που έχει μερίδιο ιστορικής ευθύνης; Όλοι είναι άψογοι; Το ΠΑΣΟΚ είναι ο αμνός ο αίρων τας αμαρτίας του έθνους;  Να το δεχθώ κι αυτό. Γιατί ήμαστε η ηγεμονική δύναμη της μεταπολίτευσης, η δύναμη της μεγάλης ελπίδας. Κι όταν είσαι η δύναμη της μεγάλης ελπίδας, προκαλείς και μεγάλες απογοητεύσεις και φέρεις και μεγάλες ευθύνες.

Αλλά κανείς άλλος; Όλοι είναι προϊόν παρθενογένεσης, κατά έναν μαγικό τρόπο. Εμείς λοιπόν που έχουμε πληρώσει κόστος, εμείς που αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη, εμείς που λέμε τη δύσκολη αλήθεια όταν οι άλλοι λένε το εύκολο ψέμα, κοιτάμε στα μάτια την κάθε Ελληνίδα και τον κάθε Έλληνα και του λέμε ν’ ακούσει, να σκεφτεί, να ψηφίσει, να προστατεύσει τις θυσίες του, να δώσει προοπτική στον τόπο με ασφάλεια.

Και για να τα πετύχει όλα αυτά, υπάρχει ένας ασφαλής τρόπος, ένας εγγυητής, ένας ρυθμιστής: Το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική  Παράταξη! Αυτή η παράταξη είστε εσείς, οι υποψήφιες και οι υποψήφιοί μας, τα στελέχη μας, οι πρώην Βουλευτές μας, οι άνθρωποι της Αυτοδιοίκησης, του συνδικαλισμού, της κοινωνίας των πολιτών.

Η παράταξη ξεκινά μια μάχη γι’ αυτήν, αλλά κυρίως μια μάχη για την πατρίδα. Και θα την κερδίσουμε, όλοι μαζί!

Πάμε:  για να διαφυλάξουμε το μέλλον της χώρας, το μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού!

Γεια σας και με τη νίκη!