Ομιλία Ευ. Βενιζέλου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην Παλλήνη

Φίλες και φίλοι, χαίρομαι πραγματικά που βρισκόμαστε εδώ, λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ όλες τις γενιές, τις παλιότερες και τις νεώτερες, αυτές που έδωσαν αγώνες ιστορικούς για την παράταξη και την πατρίδα και αυτές που είναι τώρα έτοιμες να πάρουν την πρωτοβουλία των κινήσεων για το μέλλον του τόπου. Χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ όλο το ΠΑΣΟΚ ενωμένο, δυνατό, μαχητικό, αποφασισμένο, πεισματωμένο.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που μας τιμούν με την παρουσία τους και στο πρόσωπο του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής και ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, του Ντίνου Βρεττού, θέλω να χαιρετίσω όλες και όλους εκείνους που έχουν δώσει τη μάχη στα έδρανα της Βουλής, εκπροσωπώντας την παράταξη και σηκώνοντας τα τελευταία χρόνια ένα τεράστιο βάρος για να κρατηθεί η χώρα όρθια.

Οι βουλευτές μας σήκωσαν αυτό το βάρος στην πλάτη τους, βρέθηκαν εκτεθειμένοι σε σκληρή κριτική. Πολλές φορές οι ίδιοι είχαν προβλήματα, αμφιβολίες συνειδησιακές για το εάν πρέπει να ψηφίσουν μέτρα σκληρά που ερχόντουσαν σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις, αλλά και με τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ που επί 40 σχεδόν χρόνια αγωνίστηκε για να οικοδομηθεί ό,τι καλύτερο υπάρχει στον τόπο μας που είναι ένα ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος δικαίου.

Το κάναμε όμως αυτό. Το κάναμε γιατί είχαμε την ιστορική υποχρέωση να κρατήσουμε τη χώρα όρθια, προκειμένου να προστατεύσουμε τα μείζονα αγαθά. Δυστυχώς, η κυβέρνηση της ΝΔ το 2004 με 2009 διαμόρφωσε καταστάσεις ανεξέλεγκτες και παρέδωσε τη χώρα στο ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο του 2009 στα πρόθυρα της ασύντακτης χρεοκοπίας. 

Η δική μας προθυμία να μπούμε στη φωτιά, η δική μας προθυμία να αναλάβουμε μόνοι μας το τεράστιο, το δυσανάλογο ιστορικό βάρος της διαχείρισης της κρίσης, έκρυψε τις ευθύνες, την πραγματικότητα. Κι έτσι πολλοί φίλοι ομοϊδεάτες, συμπολίτες, έχουν την πικρία, το παράπονο, πως εφαρμόσαμε πολιτικές που θα μπορούσαμε να αποφύγουμε. Μακάρι να μπορούσαμε να τις αποφύγουμε. Μακάρι να υπήρχαν ευκολότερες, ασφαλείς λύσεις.

Αλλά, βλέπετε, τέτοιες λύσεις δεν υπάρχουν στο σύγχρονο κόσμο, δεν υπάρχουν μέσα στη διεθνή οικονομία, δεν υπάρχουν μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τα αδέλφια μας στην Κύπρο πίστεψαν κάποια στιγμή ότι υπάρχει ένα σχέδιο Β πιο εύκολο, πιο γρήγορο, πιο ανώδυνο και απέρριψαν στη Βουλή τους το σχέδιο Α για την αντιμετώπιση της κρίσης, για την προσαρμογή της κυπριακής οικονομίας. 

Είχαν την ελπίδα ότι θα βρούνε αλλού στήριξη, δάνειο, βοήθεια, αλλά δεν υπήρξε από καμία άλλη χώρα. Όλοι τους έστρεψαν ξανά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς και στο ΔΝΤ και όταν ξαναγύρισαν δέχτηκαν ένα σχέδιο Β  που περιελάμβανε και το κούρεμα των καταθέσεων των Κυπρίων πολιτών. Ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Υπάρχουν πολλοί, ακόμη και τώρα που συζητώ μαζί τους ,που πιστεύουν βαθιά ότι είναι το μνημόνιο, δηλαδή τα μέτρα προσαρμογής της οικονομίας ,που έφερε την κρίση. Πιστεύουν ότι η κρίση ξεκίνησε το 2010, όταν αρχίσαμε να την αντιμετωπίζουμε. Μάλιστα με καθυστέρηση, γιατί η κρίση είχε ξεσπάσει από το 2007–2008 . Και είναι δυστυχώς δύσκολο να πείσεις ακόμη και δικούς μας ανθρώπους που έχουν πολλές φορές αγωνιστεί για την παράταξη και την έχουν ψηφίσει, ότι δεν είναι η προσπάθειά μας να προσαρμόσουμε και να αναστήσουμε την ελληνική οικονομία και μέσα από το δάνειο, μέσα από το μνημόνιο, που έφερε την κρίση, αλλά αντίστροφα, η κρίση που μας ανάγκασε να εφαρμόσουμε αυτές τις πολιτικές. 

Είναι τόσο απλό και όμως υπάρχει αντίσταση στο να γίνει αυτό κατανοητό και αποδεκτό. Γιατί δυστυχώς η Ελλάδα είναι σε ύφεση από το 2007 και το συνειδητοποιήσαμε αυτό μόλις το 2010. 

Η Ελλάδα είχε ανεξέλεγκτα ελλείμματα που έφταναν το 15,7% του ΑΕΠ το 2009 και αυτά δεν δημιουργήθηκαν σε μια χρονιά,. Αλλά και της χρονιάς, του 2009, το έλλειμμα το πρωτογενές της μιας χρονιάς και μόνο ήταν 25 δισ. ευρώ, 12,5% δηλαδή πρακτικά η χώρα δεν είχε δυνατότητα να διατηρήσει σε λειτουργία τις δημόσιες υπηρεσίες, τα νοσοκομεία, να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Και η δική μας επιλογή να κινηθούμε τότε γρήγορα, αποφασιστικά, υπό την πίεση των γεγονότων, μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο ήταν εχθρικό, αλλά και αμήχανο, όλα αυτά τα έκανε να ξεχαστούν. Όχι μόνο τα έκανε να ξεχαστούν, αλλά επέτρεψε να δημιουργηθεί ένα ετερόκλητο,  «αντιμνημονιακό» – εντός εισαγωγικών –μέτωπο από τη ΝΔ έως και την ακρότερη εκδοχή της κομμουνιστικής αριστεράς.

Και αυτό το μέτωπο είναι που υπέθαλψε την ακροδεξιά, το νεοναζισμό, τη Χρυσή Αυγή. Κι έπρεπε να περιμένουμε υπομονετικά μέχρι το Νοέμβριο του 2011, προκειμένου οι μετέπειτα εταίροι μας στην κυβέρνηση εθνικής ανάγκης να αναβλέψουν, να κάνουν στροφή 180 μοιρών και να αποδεχτούν ένα μερίδιο ευθύνης. Αλλά έως τότε είχαν ληφθεί σκληρές και δύσκολες αποφάσεις και το ΠΑΣΟΚ είχε αναλάβει το μεγάλο φορτίο της φθοράς. 

Είχε ήδη υποστεί ακρωτηριασμό, γιατί ήταν πολύ δύσκολο για την δική μας κοινωνική βάση να αποδεχτεί πως δεν θα πηγαίνουμε από το καλό στο καλύτερο, δεν θα πηγαίνουμε από τη μία παροχή στην άλλη, αλλά θα κάνουμε μια παύση, μια υποχώρηση, προκειμένου να προστατεύσουμε το μεγαλύτερο μέρος από το επίπεδο ζωής και τις προοπτικές των Ελλήνων. 

Ο καθένας όμως ξέρει τι είχε και τι έχασε. Δεν θυμάται παλιότερες δεκαετίες και είναι λογικό και ανθρώπινο αυτό και ποτέ δεν μπορείς να είσαι ευχαριστημένος όταν έχεις προβλήματα επιβίωσης, όταν βλέπεις την επιχείρησή σου να κλονίζεται, το παιδί σου να σπουδάζει, να έχει προσόντα και να μένει άνεργο επί χρόνια, όταν βλέπεις να χάνεις τη δουλειά σου και να μην έχεις ένα μισθό στο σπίτι. 

Ναι, είναι τραγικό η χώρα να έχει χάσει το 30% περίπου του ΑΕΠ μέσα σε πέντε χρόνια. Στην ακρίβεια μέσα σε επτά χρόνια. Αλλά δυστυχώς, το δίλημμα αν θέλαμε να το πούμε με πολύ απλό τρόπο, ήταν αν θα κρατούσαμε το 70% θυσιάζοντας το 30% ή εάν θα θυσιάζαμε το 70% και βάλε και είναι ζήτημα εάν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε το 30%.

Γιατί δεν υπάρχει τελειωμός στου κακού τη σκάλα ,εάν σε παρασύρει η χιονοστιβάδα της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Και επειδή πολλοί μιλούν για το ευρώ, ναι νομικά κανείς δεν μπορεί να σε βγάλει από το ευρώ εάν το θέλεις, αλλά μπορείς κάλλιστα να ταπεινωθείς, να χρεοκοπήσεις μέσα στο ευρώ και τότε να ψάχνεις να βρεις λύσεις, προκειμένου να θέσεις σε λειτουργία το στοιχειώδη κρατικό μηχανισμό και την οικονομία. Έχει αλλάξει ριζικά η κατάσταση λοιπόν μετά από πέντε χρόνια. Το 2015 είναι και πολύ μακριά, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, και πάρα πολύ κοντά στο 2009. 

Είναι πάρα πολύ μακριά το 2015, γιατί τώρα έχουμε μια οικονομία που εμφανίζει πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή έχει νοικοκυρέψει με εντυπωσιακό τρόπο τη δημοσιονομική της διαχείριση. Έχει τα καλύτερα στην Ευρώπη, τα καλύτερα στον κόσμο, διαρθρωτικά πλεονάσματα. Είμαστε πολύ κοντά στο δημοσιονομικό πλεόνασμα, ίσως η μοναδική χώρα μαζί με τη Γερμανία. Γιατί καταφέραμε να μειώσουμε το κόστος της εξυπηρέτησης του χρέους κατά 60%. Είναι σα να κουρέψαμε το χρέος κατά 60%. Και βέβαια γυρίσαμε σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης μέσα σε μια Ευρώπη που είναι στάσιμη ή και υφεσιακή η ίδια. 

Η Πορτογαλία -το λέω πολλές φορές- έχει πολύ λιγότερα πλεονεκτήματα από την άποψη αυτή, οι αριθμοί της απέχουν από τους αριθμούς της Ελλάδας, οι δικοί μας είναι καλύτεροι. Αλλά στις διεθνείς αγορές είναι η Πορτογαλία, είναι η Ιρλανδία. Δεν είμαστε εμείς. Πώς είναι δυνατό ενώ έχουμε τέτοιες επιτυχίες οικονομικές οι οποίες σιγά-σιγά θα αρχίσουν να φτάσουν στην πραγματική οικονομία στα νοικοκυριά, στις επιχειρήσεις, εμείς να είμαστε έξω εύθραυστοι και οι άλλοι να είναι μέσα στις αγορές και να έχουν επανέλθει στις κανονικές συνθήκες. 

Η διαφορά είναι πολιτική. Δυστυχώς, ποτέ δεν είχαμε τη συναίνεση και τη συσράτευση που απαιτείται. Ποτέ δεν είχαμε ένα αρραγές εσωτερικό μέτωπο και δυστυχώς.  Εδώ υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις, που εκφράζουν μεγάλα τμήματα της κοινής γνώμης, που αμφισβητούν τη συνέχεια του κράτους. Προσέξτε, είναι άλλο η δημοκρατική εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, είναι άλλο να διεκδικείς να κυβερνήσεις και άλλο να λες ότι «εγώ δεν αναγνωρίζω την υπογραφή της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας και δεν θα σεβαστώ τις δεσμεύσεις της χώρας». 

Το λέω συχνά αυτές τις μέρες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση με 28 κράτη-μέλη είναι συνεχώς σε εκλογές. Κάποια χώρα πάντα έχει εκλογές, αλλάζουν οι κυβερνήσεις, οι Πρωθυπουργοί, οι Υπουργοί. Λειτουργεί όμως ο μηχανισμός φυσιολογικά, αδιατάρακτα. Γιατί υπάρχουν πάγιες εθνικές στρατηγικές. Η Γερμανία είναι Γερμανία όποια κυβέρνηση και να έχει, αλλά και η Σλοβακία είναι Σλοβακία όποια κυβέρνηση και να έχει. 

Η αμφισβήτηση της συνέχειας του κράτους είναι αυτή η οποία δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα. Και έτσι αυτό όλο στρέφεται σε βάρος της οικονομίας, σε βάρος του πολίτη γιατί, ενώ είμαστε ένα βήμα πραγματικά πριν την έξοδο από το Μνημόνιο, ενώ είμαστε ένα βήμα πριν τη νέα σελίδα, που τεχνικά λέγεται προληπτική πιστωτική γραμμή, αλλά στην πράξη είναι κάτι πολύ πιο ευρύχωρο πολύ πιο εύκολο πολύ πιο άνετο, για την Ελλάδα τους Έλληνες, την οικονομία ,την ανάπτυξη, εντούτοις κινδυνεύουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, εάν δεν συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η εθνική συνεννόηση, έχει πολύ μεγάλη σημασία η αλήθεια.

Όλοι είναι οπαδοί της αλήθειας, όλοι ορκίζονται στο όνομα της αλήθειας, όλοι ζητούν την αλήθεια, αλλά την αλήθεια δεν αρκεί να τη λες πρέπει να υπάρχει και κάποιος που την ακούει και κάποιος που την πιστεύει και κάποιος που αποδέχεται τις επιπτώσεις. Γιατί η αλήθεια είναι πικρή πολύ συχνά, επώδυνη σκληρή, δυσάρεστη και όταν έχεις να ακούσεις από τη μια μεριά μια δυσάρεστη αλήθεια και από την άλλη μεριά ένα ευχάριστο ψέμα, προτιμάς το ευχάριστο ψέμα. Ιδίως αν έχει διαπαιδαγωγηθεί στο να ακούς εύκολα και ευχάριστα λόγια. 

Πολλές φορές στην ιστορία ο λαός παρασυρμένος από δημαγωγίες και λαϊκισμούς ή από φόβους, που είναι λίγο-πολύ το ίδιο, ψήφισε με πάθος δημοκρατικά πολύ μεγάλα λάθη. Λάθη ιστορικά, λάθη οικονομικά. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να διδασκόμαστε από όλα αυτά. 

Και αυτά τα πέντε χρόνια έχουμε ξαναγνωριστεί μεταξύ μας, ο χρόνος είναι πολύ πυκνός, κάθε μέρα μετράει ως ένας μήνας, ένας μήνας μετράει ως ένας χρόνος. Γιατί υποβάλλεται ο απλός πολίτης σε θυσίες μεγάλες, γιατί πάντα ο πιο φτωχός ο πιο αδύναμος πληρώνει τις καταστάσεις αυτές και αυτός είναι που έχει το μεγάλο ενδιαφέρον να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα, να βγούμε από την κρίση, να επανέλθουμε στη θέση που μας αξίζει ως ισότιμο κράτος–μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όποιος έχει την οικονομική δύναμη μπορεί να έχει και τα λεφτά του έξω και περιμένει να καταρρεύσει η χώρα για να την αγοράσει φτηνά με τα ευρώ που έχει στο εξωτερικό. Είναι αρκετοί αυτοί που έχουν αφήσει τις ζημίες στην Ελλάδα και έχουν βγάλει τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό. 

Άρα, έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι «Ναι, ενώ έχουμε καταφέρει τόσα πολλά, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί», αλλά χωρίς εκφοβισμό και χωρίς εύκολα ψέματα. Καταγγέλλουμε και τη μια αντίληψη και την άλλη. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ της Δημοκρατικής Παράταξης ως εγγυητή της σταθερότητας που δεν είναι η σταθερότητα της κυβέρνησης, αλλά η σταθερότητα του έθνους.

Εμείς πράγματι επειδή μετέχουμε και στην κυβέρνηση αυτή που είναι αρμόδια για τη διεξαγωγή των εκλογών, έχουμε την ιστορική ευθύνη η χώρα να είναι ακέραιη την ώρα που ο λαός θα πάει στην κάλπη στις 25 Ιανουαρίου. Οι τράπεζες να λειτουργούν κανονικά, η διαπραγμάτευση με τους εταίρους να είναι ανοιχτή, να λειτουργεί πλήρως η Δημόσια Διοίκηση, να έχουν καταβληθεί οι μισθοί και οι συντάξεις, να έχουμε διαφυλάξει το επενδυτικό κλίμα και τις προοπτικές της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης, άρα της απασχόλησης, της δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Το τι θα γίνει από τις 26 Ιανουαρίου και μετά, θα το κρίνει ο λαός την Κυριακή των εκλογών. Και δεν βλέπω κάποιο πάθος, δεν βλέπω κάποιο ρεύμα. Βλέπω περίσκεψη, προσοχή, αμφιβολία και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Έχει μεγάλη σημασία να είναι η κοινωνία σε περίσκεψη γιατί αυτό σημαίνει ότι δίνει μεγαλύτερη προσοχή από ό,τι μπορεί να πιστέψει κανείς σε αυτά που λέμε. Και εμείς αυτά τα λέμε μέσα από την εμπειρία, τη γνώση, την ευθύνη. Γιατί κρατάμε ψηλά την ευθύνη. Κρατάμε ψηλά την ευθύνη σημαίνει κρατάμε ψηλά τη χώρα, κρατάμε ψηλά την προοπτική της, κρατάμε ψηλά την πρότασή μας για εθνική συνεννόηση. 

Γιατί η χώρα δεν κυβερνιέται με τεχνητές πλειοψηφίες, ούτε με πολώσεις. Θέλει συναίνεση, συνεννόηση, συνεργασία. Δεν θα υπάρξουν αυτοδυναμίες δεν μπορούν να υπάρξουν δεύτερες εκλογές, όπως έγιναν με εκβιαστικό τρόπο το 2012 για να συμπιεστεί το ΠΑΣΟΚ που άντεξε. Όπως άντεξε και στις ευρωεκλογές. Ενώ ο εταίρος μας, η ΝΔ, που διεκδικούσε την πρώτη θέση, έχασε και η κυβέρνηση αυτή στάθηκε τους τελευταίους έξι μήνες χάρις στο ποσοστό του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ έχει τη μεγαλύτερη σημασία από το ποσοστό οποιουδήποτε άλλου Κόμματος και βεβαίως της ΝΔ.

Ακούγεται το σύνθημα: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό»

Ναι «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό», αλλά θέλουμε να είναι και μέσα στην κοινωνία και να πείσει όσο γίνεται μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας, των πολιτών, να μας ψηφίσει στην κάλπη της 25ης Ιανουαρίου. Γιατί νομίζουν κάποιοι το μεγάλο δίλημμα είναι ποιος θα είναι πρώτος ή ποιος θα είναι δεύτερος. Είναι κι αυτό πολύ σημαντικό. Γιατί είναι σημαντικό; Γιατί διατηρήθηκε το bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, ακόμη κι αν έχει διαφορά μιας ψήφου από το πρώτο, ακόμη κι αν τα ποσοστά του είναι πολύ περιορισμένα.

Μεγάλο λάθος που η κυβέρνηση αυτή δεν δέχτηκε την πρότασή μας για αλλαγή του εκλογικού νόμου προκειμένου αυτός να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα μετά την κρίση. Στην Ιταλία που υπήρχε το ίδιο σύστημα, τροποποιήθηκε ο νόμος και μόνο μετά από το 42% ένα κόμμα δικαιούται να πάρει το bonus των 50 εδρών. Αυτό έχει μια λογική. Γιατί ενισχύει την κυβερνητική σταθερότητα.

Αλλά δεν συμφωνούσαν με την πρότασή μας να το κάνουμε αυτό για να διατηρείται η τυφλή πόλωση, η τεχνητή πόλωση. Πού οδηγεί αυτό; Πουθενά δεν οδηγεί. Γι’ αυτό το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο εγγυητής, δηλαδή κυρίως το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο τρίτος πόλος, ο φορέας της τρίτης εντολής. Αυτός, που μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε μια κατεύθυνση εθνικού ενωτικού χαρακτήρα, σε μια κυβέρνηση όπως την προτείναμε και το 2012. Μου λένε «θα ξανακάνετε κυβέρνηση με τη ΝΔ εάν ήταν αυτή πρώτη κι εσείς τρίτοι;» μα ποτέ δεν προτείναμε αυτό εμείς. Εκεί έφτασαν τα πράγματα για λόγους εθνικής ανάγκης. Εμείς προτείναμε κυβέρνηση ευρύτατης συνεργασίας με τη συμμετοχή όλων των δημοκρατικών δυνάμεων που δηλώνουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό, θέλαμε και τη ΔΗΜΑΡ και το ΣΥΡΙΖΑ. 

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχτηκε τότε διεκδικώντας την εύκολη αντιπολίτευση, η ΔΗΜΑΡ μπήκε–βγήκε, διέγραψε τη διαδρομή που ξέρετε με την κατάληξη που ξέρετε. Άρα έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι αυτό είναι πάντα το ζητούμενο και τώρα, ιδίως τώρα που η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης καλείται να παίξει μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες ένα καθοριστικό ρόλο: να ολοκληρώσει όλες τις εκκρεμότητες.

Είναι και εύκολο και δύσκολο να γίνει αυτό. Είναι πολύ εύκολο αν έχουμε ενότητα και στρατηγική, πολύ δύσκολο αν η κοινωνία εξακολουθεί να διχάζεται και δεν έχουμε στρατηγική. 

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μπαλαντέρ, το ΠΑΣΟΚ δεν διεκδικεί μια θέση σε οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία. Δεν διεκδικεί τη συμμετοχή σε υπουργικούς θώκους και τον Ιούνιο του 2012 δεν μετείχαμε με πολιτικά στελέχη για να δείξουμε ότι το ζήτημα δεν είναι η συμμετοχή στελεχών μας στην κυβέρνηση, αλλά η πολιτική της κυβέρνησης.

Το ζήτημα δεν είναι για μας η συμμετοχή στην κυβέρνηση, το ζήτημα είναι η αποδοχή της εθνικής στρατηγικής. Δεν είμαστε εμείς έτοιμοι να προσχωρήσουμε σε λανθασμένες και επικίνδυνες πολιτικές, αλλά λέμε σε όλους ότι η δική μας στρατηγική, που είναι η εθνική εξ αποτελέσματος, είναι η μόνη που μπορεί να δώσει ασφαλή και ολοκληρωμένη λύση υπέρ του τόπου, υπέρ των παιδιών μας.

Γιατί ποιος αμφιβάλλει ότι χρειάζεται πολιτική συναίνεση; Ότι χρειάζεται οικονομική σταθερότητα και ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, χωρίς να διακινδυνεύσουμε χρεοκοπία, τώρα που έχουμε πετύχει τόσα πολλά πράγματα; Ποιος αμφιβάλλει ότι ενωμένοι και οργανωμένοι θα αξιοποιήσουμε στο έπακρο τις αποφάσεις που ήδη υπάρχουν από το 2012 για το ακόμη μεγαλύτερο κούρεμα του χρέους και τη διευθέτηση της βιωσιμότητάς του όχι για 10 ή 15 χρόνια, αλλά για 35-40 χρόνια ώστε να αναπνεύσουν οι επόμενες γενιές από τους ώμους των οποίων βγάλαμε 180 δισ. ευρώ.

Και μου έλεγαν κάποιοι τότε με πονηρό τρόπο «Και τι νόημα έχει αυτό για μας που χρωστάμε;» Τώρα όμως που υπάρχει νομοθεσία για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, τώρα που υπάρχει η ρύθμιση για τα κόκκινα δάνεια, τώρα που οι Τράπεζες ετοιμάζουν οργανωμένη λύση για τα στεγαστικά δάνεια, τώρα ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτό που κάναμε στο δημόσιο χρέος έχει επίπτωση στο ιδιωτικό, θετική, για να ξαναπάρει μπρος η οικονομία.

Ποιος δεν θέλει συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έστω τώρα μετά τις εκλογές; Θέλει κανείς μονοκομματικό Πρόεδρο με σχετική πλειοψηφία; Με 120 ψήφους; Ποιος δεν θέλει να αλλάξουμε το εκλογικό σύστημα και ακόμη κι αν δεν το θέλει δεν μπορεί να το πει; 

Και μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν τα εθνικά θέματα ανοιχτά. Ότι έχουμε υποχρεώσεις σε σχέση με το Κυπριακό, ότι έχουμε το μυαλό μας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ότι είμαστε σε μια περιοχή περικυκλωμένη από κρίσεις, ότι υπάρχει πρόβλημα ασφάλειας, όπως είδαμε ότι συμβαίνει τώρα στην Γαλλία. Και βεβαίως υπάρχει το ακόμη μεγαλύτερο ζήτημα της προοπτικής για το μέλλον γιατί πώς θα εφαρμόσουμε το νέο μοντέλο ανάπτυξης, πώς θα αξιοποιήσουμε τα πλεονεκτήματά μας, τη γη, τους ανθρώπους, πώς θα δώσουμε ώθηση στην οικονομία μέσα από το ΕΣΠΑ, πώς θα εφαρμόσουμε πολιτικές που δίνουν δουλειές και ευκαιρίες, που στηρίζουν την επιχειρηματικότητα ιδίως τη νεανική επιχειρηματικότητα, πώς θα αξιοποιήσουμε όλες τις προκλήσεις που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην παγκόσμια οικονομία και η Ελλάδα είναι σε πλεονεκτική θέση, γεωγραφική. 

Αλλά πρέπει να ξαναβρούμε τη θέση μας στα Βαλκάνια, τη θέση μας στη Μεσόγειο, τη θέση μας στην ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, τη θέση μας πρωτίστως μέσα στην Ευρώπη. Θα μιλήσουμε αύριο γι’ αυτά στην προγραμματική μας Συνδιάσκεψη, θα παρουσιάσουμε το ολοκληρωμένο πρόγραμμα για το μέλλον αλλά δεν μπορεί να είναι κομματικό το πρόγραμμα αυτό. Κανενός κόμματος, πρέπει να είναι εθνικό γιατί δεν αρκούν τα κόμματα. Χρειάζονται οι παραγωγικές δυνάμεις, οι κοινωνικοί φορείς, χρειάζεται το επιστημονικό δυναμικό της χώρας, χρειάζεται ο ιδιωτικός τομέας γιατί η κρίση της χώρας δεν ήταν κρίση μόνο του δημόσιου τομέα ήταν και κρίση του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος πολλές φορές έχει προβλήματα μεγαλύτερα από ό,τι έχει ο δημόσιος τομέας στην οργάνωση και τη λειτουργία των επιχειρήσεων. 

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι δεν υπάρχει αυτοδυναμία δεν υπάρχουν δεύτερες εκλογές, δεν υπάρχουν μισόλογα, άλλοθι. Υπάρχει μόνο μία λύση, μία στρατηγική και πρέπει να έχουμε τη δύναμη αυτή, να την επιβάλλουμε. Όχι για δικό μας όφελος ή για δική μας συμμετοχή, αλλά επειδή είναι κρίμα από το Θεό, να μην κάνουμε το ένα βήμα μπροστά και να κάνουμε πολλά βήματα πίσω, καταστρέφοντας αυτά που έχουμε κατακτήσει.

Γιατί προφανώς τώρα όλοι πρέπει να μετρούν τα λόγια τους. Δεν το βλέπω ακόμη, βλέπω προεκλογικά να παράγονται εύκολα λόγια και υποσχέσεις που είχαμε ακούσει τον Σεπτέμβριο, που είχαμε ακούσει στις ευρωεκλογές. Τώρα όλα είναι πληρωτέα άμα τη εμφανίσει, διότι ο λαός υποτίθεται ότι είναι απαιτητικός, ότι τα παίρνει τοις μετρητοίς αυτά που ακούει. Αλλά δεν έχουμε όλοι μια άλλη εμπειρία; Δεν πρέπει να είμαστε όλοι πιο σοφοί; Δεν έχουμε περάσει πολλά ως τόπος; Δεν νομίζω ότι είναι κανείς αφελής, όλοι αντιλαμβάνονται πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. 

Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ο ρόλος και ο λόγος του ΠΑΣΟΚ. Και είναι κρίμα πραγματικά που κάποιοι προσπαθούν να μας στρέψουν σε μία εσωστρεφή συζήτηση, δεν θέλουν να αφήσουν την Παράταξη να απογειωθεί, να παίξει τον εθνικό της ρόλο, να μιλήσει με την κοινωνία. Την τραβάνε ως βαρίδια προς τα πίσω, χωρίς πολιτικό λόγο και χωρίς πολιτική προοπτική. Μια χαμένη ψήφος χωρίς νόημα.

Ευτυχώς την απάντηση την έχετε δώσει ήδη εσείς γιατί η Παράταξη, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ. Αλλά υπάρχουν και άλλοι που διεκδικούν το ρόλο του εγγυητή, δεν αναφέρομαι στο δημοκρατικό όνειδος να είναι η Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και να πάρει ο αρχηγός της την εντολή, ούτε στο ενδεχόμενο να παίξει τον καταλυτικό ρόλο ο κ. Καμμένος σε μια συνεργασία που είχε εμφανιστεί ως λύση από το ΣΥΡΙΖΑ πριν από μήνες. Θα δούμε τι θα πει ο ελληνικός λαός, αλλά είναι επίζηλη αυτή η τρίτη θέση. 

Τη διεκδικούν και κάποιοι οι οποίοι εμφανίζονται ως συνέχεια της παλιάς ΔΗΜΑΡ, την οποία την έχουμε ζήσει. Ήταν πραγματικά το νέο και συμπαθητικό προϊόν των εκλογών του 2012, γιατί ήταν άφθαρτη, αριστερή, έτοιμη να μετάσχει στην κυβερνητική ευθύνη, αλλά μετά έφυγε. Παλινδρόμηση, αλλαγή πορείας, εξαφάνιση. 

Και γιατί αυτό να μη συμβεί με μια ετερόκλητη κοινοπραξία στην οποία μετέχουν κάποιοι που προέρχονται από την παλιά ΔΗΜΑΡ; Κάποιοι οι οποίοι δηλώνουν ότι είναι απολίτικοι, κάποιοι οι οποίοι είναι σκληροί νεοφιλελεύθεροι και διεκδικούν μια κοινή στέγη για να παίξουν ποιο ρόλο, σε ποια πολιτική κατεύθυνση; Με τι πρόσημο; Προοδευτικό ή συντηρητικό; Σοσιαλδημοκρατικό ή νεοφιλελεύθερο; Με ποια βιώματα, με ποιες εγγυήσεις του εγγυητή; Με ποια διαπιστευτήρια; Το ότι είμαι νέος και ωραίος. Ωραία. Αυτό είναι μια παρατήρηση αισθητική σε μια εποχή που όπως είπαμε χθες εμφανίζει αντιαισθητικές πράξεις πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Αναφέρομαι στο άλλο φαινόμενο. Ο λαός έχει ένστικτο και είναι σκληρός. Εμείς είμαστε πάρα πολύ επιεικείς. 

Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ο δικός μας αγώνας των υποψηφίων μας, των στελεχών μας, αλλά κυρίως ο δικός σας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία η μάχη σπίτι–σπίτι, πρόσωπο–πρόσωπο. Να πούμε με θάρρος και αυτοπεποίθηση τον πολιτικό μας λόγο, να εξηγήσουμε, να πείσουμε, να συσπειρώσουμε.

Εσείς είστε το ΠΑΣΟΚ. Εσείς είστε η Δημοκρατική Παράταξη, εσείς κρατάτε στα χέρια σας το μέλλον της παράταξης και της πατρίδας. Εσείς τώρα δίνετε τη μάχη. Εμείς όλοι μαζί δίνουμε τη μάχη αυτή και το ΠΑΣΟΚ θα είναι ο εγγυητής και ο ρυθμιστής των εξελίξεων. Θα παίζει τον καθοριστικό ρόλο στις 26 Ιανουαρίου. 

Γεια σας και με τη νίκη. Γεια σας.