Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου Πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ στην Χαλκίδα

Φίλες και φίλοι, χαίρομαι γιατί στην Εύβοια τον αγώνα τον δίνει ένα τόσο δυναμικό ψηφοδέλτιο, ένα ψηφοδέλτιο με ποιότητα, με πάθος. Ένα ψηφοδέλτιο που συγκροτούν άνθρωποι ικανοί να εκπροσωπήσουν αξιόπιστα ,πιστά μέχρι τέλους ,το λαό της Εύβοιας και να προωθήσουν τα προβλήματα της περιοχής.
Φίλες και φίλοι, αγαπητέ Δήμαρχε, χαίρομαι γιατί σήμερα βλέπω εδώ όλο το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ όλων των γενεών, το ΠΑΣΟΚ της εθνικής αντίστασης, το ΠΑΣΟΚ του ανένδοτου και του 1-1-4, το ΠΑΣΟΚ του αντιδικτατορικού αγώνα, το ΠΑΣΟΚ της γενιάς του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης.

Χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ ανθρώπους που έδωσαν μαζί μας τη μάχη στη Βουλή των Ελλήνων, με αποτελεσματικότητα, με εγκυρότητα και δεν πρόδωσαν την παράταξη. Χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ τη νέα γενιά, θαύμασα πραγματικά τον Γραμματέα που εκπροσωπώντας αυτή τη νέα γενιά μίλησε με συγκρότηση, με πάθος.

Και χαίρομαι γιατί εδώ απευθύνομαι στους ανθρώπους του Νομού από τον οποίο κατάγομαι. Χαίρομαι γιατί έχω την ευκαιρία σήμερα να στείλω ένα θερμό χαιρετισμό όχι μόνο στη Στερεά Ελλάδα, όχι μόνο στην Εύβοια, αλλά ειδικά, θα μου επιτρέψετε προσωπικά , στο Τραχήλι.

Και είμαι πραγματικά συγκινημένος γιατί μιλάω εδώ σε ένα κτήριο που το θυμάμαι από τότε που ήμουνα πολύ – πολύ μικρός και ερχόμουνα εδώ στη βόλτα στην παραλία για να δω τα νερά να αλλάζουν και την παλιά χειροκίνητη γέφυρα να ανοίγει και να κλείνει.

Αλλά αυτά περάσανε. Η νέα γέφυρα είναι θαύμα της τεχνικής και τώρα χαίρομαι γιατί στη Χαλκίδα, στην Εύβοια, σε όλο το νομό μπορούμε να εμφανίσουμε νέες υποδομές, όπως αυτές που παρουσίασε πριν από λίγες εβδομάδες ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης για την παράκαμψη της Χαλκίδας. Αλλά φυσικά μεγάλο έργο είναι  και η κατασκευή του νέου νοσοκομείου εν μέσω κρίσης.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά και πολλά, αλλά έτσι κάναμε εκλογές μέχρι το 2009, όταν τα πράγματα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο και όταν το ζητούμενο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ήταν να δούμε ποιος θα δώσει τις πιο πολλές και τις πιο ελκυστικές υποσχέσεις.

Γιατί όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες ήξεραν πως τίποτα δεν πρόκειται να πάει προς το χειρότερο, πως δεν υπάρχει κίνδυνος, πως όλα είναι δεδομένα και άρα το μόνο θέμα ήταν πώς θα μοιράσουμε δικαιότερα και καλύτερα τον εθνικό πλούτο και το κοινωνικό πλεόνασμα.

Αλλά δυστυχώς έφτασε η στιγμή το 2009, το 2010 να συνειδητοποιήσουμε ότι είχε χαθεί ο έλεγχος και ο έλεγχος είχε χαθεί πράγματι κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της Ν.Δ. από το 2004 έως το 2009. Αλλά τα έφερε έτσι η μοίρα ώστε το ΠΑΣΟΚ κερδίζοντας τις εκλογές του 2009, το φθινόπωρο, να πάρει στα χέρια του τα αναμμένα κάρβουνα της κρίσης και να τα κρατήσει μόνο του, ενώ έπρεπε να μοιραστούμε την ευθύνη δίκαια και αναλογικά με όλους εκείνους που είχαν συμμετοχή και στις κατακτήσεις, αλλά και στα προβλήματα της περιόδου της μεταπολίτευσης.

​Γιατί σίγουρα η περίοδος από το 1974, από την πτώση της δικτατορίας, είναι  η καλύτερη περίοδος στην ιστορία του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας. Όμως αυτή η ωραία περίοδος των κατακτήσεων, είχε μέσα κενά, λάθη, αντιφάσεις, φούσκες και όλα αυτά μας οδήγησαν κάποια στιγμή να είμαστε ένα βήμα από το γκρεμό, να είμαστε κολλημένοι με την πλάτη στον τοίχο  και να πρέπει να πάρουμε μέτρα δύσκολα, απαντώντας σε ένα τραγικό δίλημμα.

Θα πάρουμε μέτρα δύσκολα αποδεχόμενοι περικοπές, θυσίες για να σώσουμε τα πολύ περισσότερα; Ή απλώς θα καταγγείλουμε πολιτικά τους προηγούμενους, θα τους δείξουμε με το δάχτυλο, θα τους εκθέσουμε στη δημόσια κριτική και τιμωρία, προστατεύοντας τον κομματικό μας εαυτό, αλλά καταστρέφοντας τη χώρα;

​Και κάναμε τη δύσκολη επιλογή. Μια επιλογή που πολλοί έλεγαν ότι θα τη δικαιώσει η ιστορία. Αλλά η ιστορία γράφεται με καθυστέρηση και δεν ξέρεις και πώς θα γραφτεί. Έχει σημασία να πείσεις τους Έλληνες μέσα στο μυαλό και μέσα στην καρδιά τους ότι δεν είναι το μνημόνιο, δηλαδή τα μέτρα τα αναγκαστικά που έφεραν την κρίση, αλλά είναι η κρίση που είχε προηγηθεί που έφερε το μνημόνιο ως μια πολύ δύσκολη, αλλά και λιγότερο επικίνδυνη και λιγότερο κακή επιλογή.

​Πληρώσαμε τεράστιο κόστος. Το ΠΑΣΟΚ τραυματίστηκε. Ταπεινώθηκε. Το κραταιό ΠΑΣΟΚ του 48%, το ΠΑΣΟΚ της αλλαγής, το ΠΑΣΟΚ που έδωσε αξία στο μη προνομιούχο, το ΠΑΣΟΚ που έκανε υπερήφανο τον Έλληνα, το ΠΑΣΟΚ που δικαίωσε την Εθνική Αντίσταση, το ΠΑΣΟΚ που ένωσε μια διχασμένη κοινωνία.

​Το ΠΑΣΟΚ των δικαιωμάτων, το ΠΑΣΟΚ των παροχών, το ΠΑΣΟΚ του κοινωνικού κράτους, το ΠΑΣΟΚ της μισθολογικής αναβάθμισης των πάντων, το ΠΑΣΟΚ που έφτιαξε το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Το ΠΑΣΟΚ αυτό είναι που τώρα ψάχνει τον τρίτο ρόλο και δεν αρκούμαστε φυσικά στον τρίτο ρόλο, αλλά τα έφερε η μοίρα έτσι ώστε αυτή η τρίτη θέση, η τρίτη εντολή να είναι κρίσιμη και καθοριστική για το μέλλον του τόπου.

​Γιατί η τεχνητή πόλωση δεν οδηγεί πουθενά. Η πόλωση ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ., Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η παλιά πόλωση ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Δεν είναι τώρα η εποχή των αυτοδύναμων κυβερνήσεων, των μεγάλων πλειοψηφιών, των απλών θέσεων, των καθαρών διλημμάτων.

​Τώρα όλα είναι δύσκολα, όλα είναι περίπλοκα. Όλα είναι εύθραυστα και έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να προστατεύσουμε αυτό που καταφέραμε οι Ελληνίδες και οι Έλληνες με χίλιους κόπους και βάσανα.

Και πατώντας πάνω σε αυτό στέρεα να κάνουμε το ένα βήμα που απομένει για την ολοκλήρωση του προγράμματος, για την έξοδο από το μνημόνιο, για την έξοδο από την επιτήρηση της τρόικας, προκειμένου να ανοίξουμε τη νέα σελίδα, τη σελίδα που λέγεται νομικά προληπτική πιστωτική γραμμή.

​Αλλά στην πραγματικότητα είναι η επάνοδος της Ελλάδας στην ομαλότητα μιας ισοδύναμης, κυρίαρχης χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αποκαταστήσουμε αδικίες. Να ξανακερδίσουμε το χαμένο έδαφος. Να δώσουμε προοπτικές. Να δώσουμε απάντηση στις οικογένειες και στα παιδιά των οικογενειών που αγωνιούν για μια θέση εργασίας.

​Γιατί το μεγάλο σαράκι της κοινωνίας είναι η ανεργία και ιδίως η ανεργία των νέων. Αλλά χωρίς σταθερή οικονομία, χωρίς επενδύσεις, χωρίς ξένα κεφάλαια, χωρίς τις μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες, χωρίς δημοσιονομική σταθερότητα, χωρίς το πρωτογενές πλεόνασμα, χωρίς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, χωρίς όλα αυτά που κυνηγάμε με χίλια βάσανα αυτά τα χρόνια, δεν μπορούμε να δώσουμε απάντηση στις αγωνίες των παιδιών μας.

​Δεν μπορούμε να δώσουμε απάντηση στις αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς οι συνωμοσίες περνούν πάντα σε όλες τις κοινωνίες. Πάντα κάποιος κάνει την πονηρή σκέψη ότι υπήρχε ένας εύκολος δρόμος.

​Ότι έγινε κάποια διεθνής συνωμοσία, ότι βρέθηκαν κάποιοι πολιτικοί στην Ελλάδα που συνεργάστηκαν με ξένα κέντρα αποφάσεων και ενώ μπορούσαμε να ακολουθήσουμε τον εύκολο δρόμο χωρίς θυσίες, χωρίς προβλήματα, χωρίς περικοπές, δεν τον ακολουθήσαμε και ακολουθήσαμε το δύσκολο.

​Για ποιο λόγο; Γιατί θέλαμε να μας βρίζουν; Γιατί θέλαμε να μας κατακρίνουν; Γιατί θέλαμε να μας καταψηφίζουν; Γιατί δεν θέλαμε να είμαστε δημοφιλείς; Γιατί θέλαμε να χάσουμε την εκλογική μας δύναμη; Γιατί θέλαμε να έρθει ένα κόμμα του 3% – 3,5% κομμουνιστικής καταγωγής της Ριζοσπαστικής Κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και να γίνει το όχημα μέσα από το οποίο εκφράζεται η διαμαρτυρία των δικών μας ανθρώπων; Ανθρώπων που είναι σαρξ εκ της σαρκός του ΠΑΣΟΚ;

​Οι οποίοι δεν έχουν καμία ιδεολογική ή πολιτική συγγένεια με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εκφράζονται τώρα μέσα από αυτό το όχημα, περιμένοντας να ξαναβρούν τον παράδεισο που έχασαν. Ποιο παράδεισο; Της μεταπολίτευσης που κατηγορούν, του ΠΑΣΟΚ που τώρα κατακρίνουν με πάθος. Πολλές φορές με μίσος.

​Και ενώ όλοι λένε ήταν κακή και φαύλη και αδιέξοδη η μεταπολίτευση, ονειρεύονται την επιστροφή στις πιο φαύλες εκδοχές της μεταπολίτευσης.

Μα, ακούστε, έφτασε η ώρα της αλήθειας. Έφτασε η ώρα που όλα εξοφλούνται άμα τη εμφανίσει. Γιατί εμείς την Κυριακή 25 Ιανουαρίου, όταν θα πάνε οι πολίτες να ψηφίσουν, θα έχουμε στην κάλπη αφημένη την Ελλάδα ακέραιη ,με τις τράπεζες να υπάρχουν και να λειτουργούν. Με την οικονομία σε κίνηση και σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης.

Θα αφήσουμε την Ελλάδα να έχει το ΕΣΠΑ έτοιμο, τη νέα κοινή αγροτική πολιτική έτοιμη, τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους ένα βήμα πριν τη συμφωνία. Θα αφήσουμε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να είναι έτοιμη να προστατεύσει τις θυσίες των Ελλήνων.

Εμείς θα έχουμε αφήσει στις 25 Ιανουαρίου πάνω στην κάλπη για να κρίνει ο ελληνικός λαός την χώρα ακέραιη, χωρίς κρίσεις στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας, παρά τις τεράστιες πιέσεις που υπάρχουν και στο κυπριακό και στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο λαός ελεύθερα, κυρίαρχα, με αξιοπρέπεια θα κρίνει στις 25 του Γενάρη πως θα πορευθεί η χώρα από τις 26 και μετά, ποια Κυβέρνηση θα σχηματιστεί, ποια πολιτική θα ακολουθήσει.

Είπε ο κ. Τσίπρας προχθές: Εάν έχουμε αυτοδυναμία θα εφαρμόσουμε την πολιτική μας, εάν δεν έχουμε θα δυσκολευτούμε να την εφαρμόσουμε. Και αναρωτιέμαι, αυτό το λέει ως απειλή ή ως διαβεβαίωση; Γιατί κάποιοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ για να εφαρμοστεί το πρόγραμμα, αλλά πολύ περισσότεροι είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ με την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν θα εφαρμοστεί ποτέ ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Όμως ξέρετε, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, δηλαδή εκ της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει εθνική εγγύηση, εθνική στρατηγική, πρέπει η χώρα να πάει προς τα μπρος να κάνει το ένα βήμα που απομένει προς τα μπρος και όχι πολλά βήματα προς τα πίσω, ανεξέλεγκτα, με κινδύνους.

Ο κίνδυνος είναι να ζήσουμε αυτά που αποφύγαμε το 2009-2010 . Και είναι κρίμα και άδικο τώρα που η χώρα έχει κάνει θυσίες κι έχει χάσει το 30% του ΑΕΠ τα τελευταία εφτά χρόνια – από το 2007 υπάρχει κρίση -να αναγκαστούμε να χάσουμε κι αυτό που διατηρήσαμε ,επειδή θα μπούμε στην περιδίνηση ,στον στρόβιλο μιας κατάστασης ανεξέλεγκτης, η οποία θα οδηγήσει στην απώλεια εισοδημάτων και περιουσιών.

Δεν υπάρχει πραγματική απειλή για κάτι τέτοιο εξωτερική, κανείς δεν μπορεί να μας οδηγήσει από έξω σε λάθος δρόμο, αλλά μπορεί να κάνουμε εμείς λάθη. Λάθη πολιτικά ή λάθη διαχείρισης. Ακούω συχνά να λένε αυτονόητα και γενικά πράγματα. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, τι πειράζει που κάνουμε εκλογές;

Τι πειράζει που δε βγάλαμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Τι πειράζει που διακόψαμε τη διαπραγμάτευση και θα αποφασίσει ο λαός; Δεν πειράζει.

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, ο λαός όμως δεν μπορεί να εκφράζεται κάθε λίγο και λιγάκι, πρέπει να εκφράζεται σε τακτά χρονικά διαστήματα για να εφαρμόζονται ολοκληρωμένες πολιτικές.

Στη Σουηδία την ημέρα που εμείς πήγαμε σε αναγκαστικές εκλογές, λόγω μη ανάδειξης Προέδρου της Δημοκρατίας, στη Σουηδία Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση συμφώνησαν να μην πάνε σε εκλογές, να μείνει η Κυβέρνηση, για να μπορέσει να εφαρμόσει την ολοκληρωμένη πολιτική της, παρότι είναι Κυβέρνηση μειοψηφίας. Δύο διαφορετικές νοοτροπίες, δύο διαφορετικές αντιλήψεις.

Και όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης πολλές φορές είδαμε με πάθος και με μεγάλες πλειοψηφίες να ψηφίζονται λάθη τραγικά, λάθη που μας κοστίζουν τώρα και μας ταπείνωσαν. Αλλά ο λαός δεν ήξερε, πίστευε αυτά που έλεγαν τα κόμματα, δημαγωγίες, λαϊκισμούς, ανευθυνότητες, ψέματα.

Μέχρι πότε ίσχυε αυτό; Μέχρι το 2009, μέχρι το 2010; Πάντως ο λαός ψήφισε το 2012 γνωρίζοντας τα πάντα και ψήφισε υπέρ της δικής μας στρατηγικής, της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ, στην οποία είχε προσχωρήσει τότε και η Νέα Δημοκρατία με καθυστέρηση, από αντιμνημονιακή ανέβλεψε κι έγινε υπεύθυνη και έχασε μεγάλο μέρος της εκλογικής της δύναμης.

Αλλά ο λαός ψήφισε γνωρίζοντας και βρισκόμαστε εδώ έχοντας πάρει υπέρ της δικής μας στρατηγικής 47% στις εκλογές του Ιουνίου του 2012, συμπεριλαμβανομένης και της παλιάς ΔΗΜΑΡ που δεν πρέπει να την ξεχνάμε, γιατί τότε έλεγε δώστε μου εντολή για λύση και μετά εξαφανίστηκε, γιατί άλλαξε άποψη. Άλλαξε άποψη, αλλά τιμωρήθηκε.

Και το λέω αυτό, γιατί έχει πολύ μεγάλη σημασία τώρα να δούμε ποιες εγγυήσεις πρέπει να έχει να προσφέρει αυτός που ζητάει να παίξει το ρόλο του εθνικού εγγυητή. Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μπαλαντέρ κυβερνητικός, το ΠΑΣΟΚ δε διεκδικεί μια θέση στην Κυβέρνηση, δεν κόπτεται για ρόλους κυβερνητικούς και θώκους.

Και το 2012 δεν μπήκαν πολιτικά μας στελέχη στην Κυβέρνηση, κρατήσαμε αποστάσεις. Μπήκαμε όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι κι έπρεπε να βάλουμε πλάτη για να προχωρήσει η χώρα και να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση.

Άρα το ζήτημά μας δεν είναι η συμμετοχή ή η μη συμμετοχή στην Κυβέρνηση, το πρόβλημά μας είναι να μη γίνει λάθος εθνικό. Γι’ αυτό, αυτό που λέμε είναι: Εντάξει ο πρώτος ή ο δεύτερος, έχει σημασία και εκ των πραγμάτων δημοσκοπικά διεκδικητές του ρόλου αυτού τώρα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία.

Αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει το ποιος είναι ο καταλύτης των εξελίξεων, ο εγγυητής, ο ρυθμιστής, όχι για να πάρει θέση στην Κυβέρνηση, αλλά για να προστατεύσει την κατεύθυνση της χώρας, την ολοκλήρωση της εθνικής στρατηγικής.

Κι αυτό πρέπει να γίνει με μία Κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με τη συμμετοχή όλων στην ευθύνη, ώστε να μη μοιραζόμαστε άνισα, κάποιοι να μετέχουν στην ευθύνη και κάποιοι να πατάνε στις πλάτες μας και να κάνουν τον έξυπνο με ευκολία. Πρέπει όλοι να έρθουν αντιμέτωποι με τα διλήμματα και με τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης, έτσι ώστε να μπορούμε να κριθούμε με ίσους όρους.

Και αν κάποιοι δε θέλουν, κάποιοι δεν μπορούν, εν πάση περιπτώσει όσοι θέλουν όσοι μπορούν όσοι αρκούν κοινοβουλευτικά. Και σίγουρα αυτό δε γίνεται χωρίς το πρώτο κόμμα, που έχει και τις 50 έδρες παραπάνω, αλλά πρέπει να είναι μέσα και το δεύτερο.

Κι έχει σημασία αυτή την επίζηλη θέση του καταλύτη να την καταλάβουν κάποιοι που ανήκουν στο δημοκρατικό φάσμα, είναι κόμμα συνταγματικό. Να την πάρουν κάποιοι που έχουν δοκιμαστεί, που έχουν καθαρή θέση και που έχουν και την ικανότητα.

Εάν οι Έλληνες πολίτες θέλουν στην Ευρώπη ,στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ,στη σκληρή διαπραγμάτευση να πάει ο κ. Σαμαράς αν είναι πρώτος με τον κ. Καμμένο ή με τον κ. Θεοδωράκη, μπορεί να κάνουν την επιλογή αυτή; Αν θέλουν να πάει ο κ. Τσίπρας με τους ίδιους μπορεί να κάνουν την επιλογή αυτή.

Αν θέλουν τη συμμετοχή μας και την προσωπική μου συμμετοχή, την εμπειρία, τη γνώση, τις επαφές, τη συνέχεια, θα κάνουν μια άλλη επιλογή.

Και να μιλήσουμε και πιο καθαρά εδώ στη Χαλκίδα, που είναι ο τόπος μου και είναι οι άνθρωποί μου, όπως και στη Θεσσαλονίκη;

Οι δημοσκοπήσεις επιμένουν να δείχνουν πως πρώτος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην περίπτωση αυτή ο καθένας δεν καταλαβαίνει ότι χρειάζεται ένα αντίβαρο κι ένας εγγυητής, που να μπορεί να προστατεύσει την καθαρή ευρωπαϊκή και ασφαλή πορεία του τόπου; Αυτός είναι το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη.

Όχι γιατί θα κάνουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που έγινε με τη Νέα Δημοκρατία ή θα ξανακάνουμε με τη Νέα Δημοκρατία αυτό που έγινε το 2012. Εμείς θέλαμε και το 2012 όλους μέσα στην ευθύνη της Κυβέρνησης, επιμείναμε να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά το σχηματισμό της Κυβέρνησης επιμείναμε να υπάρχει εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης με την Αντιπολίτευση, με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και φυσικά αρκεί να σκεφθεί κάποιος τι θα συνέβαινε εάν δεν μετείχε το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, αν υπήρχε αυτοδύναμη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τι θα προτιμούσε ο πολίτης; Θα προτιμούσε να έχουν γίνει οι επιλογές οι δικές μας ή οι επιλογές της συντηρητικής παράταξης;

Τι εισέφερε το ΠΑΣΟΚ; Εισέφερε τη στρατηγική, εισέφερε το κεκτημένο στο οποίο είχαμε φτάσει μέχρι το Μάιο του 2012. Το 80% της προσπάθειας εξόδου από την κρίση είχε συντελεσθεί μέχρι το Μάιο του 2012. Αλλά είχαν στήσει πάρτι εις βάρος μας, γιατί ήταν αντίθετοι με όλα τα δύσκολα μέτρα, τους λέγαμε μην το κάνετε αυτό, θα πάρετε δυσκολότερα κι έτσι έγινε.

Έτσι έγινε, αναγκάστηκαν να πάρουν πολύ δυσκολότερα μέτρα και αυτό υπάρχει δυστυχώς ο κίνδυνος να γίνει και τώρα. Γατί γνωριστήκαμε μια φορά ξανά λόγω της κρίσης το 2010, θα ξαναγνωριστούμε όλοι τώρα, εάν φτάσει η στιγμή να δοκιμαστούν οι αλήθειες και τα ψέματα, να δει ο ελληνικός λαός αν οι υποσχέσεις ισχύουν ή δεν ισχύουν.

Να δει ο ελληνικός λαός πόσα απίδια έχει ο σάκος πραγματικά. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Το θέμα είναι να μη μάθουμε στου κασίδι το κεφάλι και να μην ατυχήσουμε εθνικά, όχι επειδή γίνεται μια κολοτούμπα, αλλά επειδή δεν προλαβαίνουμε να την κάνουμε.

Γι’ αυτό εμείς ό,τι λέγαμε το 2012 το λέμε και τώρα και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ως στρατηγική σταθερότητα και καθαρότητα.

Αλλά για σκεφθείτε, φίλες και φίλοι, στα απλά καθημερινά πράγματα, σε αυτά που αναδεικνύουν την ταυτότητα ενός σοσιαλιστικού κόμματος, ενός κόμματος λαϊκού, πατριωτικού, ενός κινήματος όπως το θέλησε το ΠΑΣΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974.

Ποια είναι η εισφορά του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια με δύσκολη διαπραγμάτευση με την τρόικα και με δύσκολη διαπραγμάτευση με τη Νέα Δημοκρατία;

Θα υπήρχαν τα μέτρα για τους ανέργους, αν δεν επέμενε το ΠΑΣΟΚ; Θα υπήρχαν τα προγράμματα του ΟΑΕΔ; Θα υπήρχαν τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας των Δήμων;

Θα υπήρχε η στήριξη των επιχειρήσεων για την προστασία υφιστάμενων θέσεων εργασίας;

Θα υπήρχαν τα ειδικά μέτρα για τους αναπήρους σε σχέση με τις συντάξεις τους, σε σχέση με τη φορολογία; Θα υπήρχαν τα μέτρα που αφορούν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των Ελλήνων και των ανασφάλιστων;

Θα υπήρχαν οι 100 δόσεις για τις οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία και το δημόσιο;

Θα υπήρχαν τα μέτρα που αφορούν την αγορά, προσπάθεια που κάναμε για την ενίσχυση του αγρότη από τη νέα ΚΑΠ; Θα υπήρχαν τα νέα περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα;

Θα υπήρχε το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που εφαρμόζεται πιλοτικά και στις 13 περιφέρειες και θέλουμε πολύ γρήγορα να εφαρμοστεί σε όλους τους Δήμους της χώρας;

Θα μπορούσα να αναφέρω παραδείγματα και παραδείγματα, είναι μαζί μου ο Τάκης Ρήγας ο Γραμματέας της απερχόμενης Κοινοβουλευτικής Ομάδας που είναι δεύτερος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και ξέρει ,γιατί έχει ζήσει στη Βουλή σε κάθε νομοσχέδιο τον αγώνα  των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ να βελτιώσουν κάθε ρύθμιση με κριτήριο την ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία των ευπαθών κοινωνικών ομάδων.

Αλλά αυτό χάθηκε δυστυχώς σε πολύ μεγάλο βαθμό, χάθηκε μέσα από τις συκοφαντίες, τα ψέματα, τη συνωμοσιολογία, κυρίως μέσα από τις εύκολες υποσχέσεις ότι «εμείς θα αποκαταστήσουμε μισθούς και συντάξεις, εμείς θα καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ, εμείς θα φτηνύνουμε το πετρέλαιο, εμείς θα δώσουμε λεφτά σε όλους, θα αυξήσουμε τον κατώτερο μισθό», ό,τι θέλει ο καθένας το ακούει.

Παρατήρησα ότι μόνον οι Κυνηγοί δεν πήραν αυτό που ήθελαν και καταγγέλλουν τον κ. Τσίπρα ότι δεν άλλαξε το πρόγραμμα, ενώ εμείς συμφωνήσαμε με τους Κυνηγούς ότι έχουν δίκιο ότι είναι φιλοπεριβαλλοντικός ο ρόλος τους.

Αλλά τώρα τελειώσανε τα ψέματα, ήρθε η ώρα της αλήθειας και η ώρα της αλήθειας εμφανίζει ένα περίεργο δίλημμα. Το λέω σήμερα σε ένα κείμενό μου, από τη μια έχουμε τον άγαρμπο εκφοβισμό της Νέας Δημοκρατίας, «εάν ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ καταστρέφεται η χώρα».

Από την άλλη έχουμε τον κουτοπόνηρο εφησυχασμό, «η Ευρώπη δεν έχει αντιρρήσεις, μας περιμένει».

Μας περιμένει να κάνουμε τι; Μας περιμένει να κάνουμε μονομερείς κινήσεις, να μη συμμορφωθούμε στα συμφωνημένα, να εκφράσουμε τον πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο ριζοσπαστισμό και να στείλουμε μηνύματα ανατροπής ακόμη και της ίδιας της κας Μέρκελ.

Εγώ πραγματικά ντρέπομαι και ενοχλούμαι όταν διάφοροι ξένοι παράγοντες κουνάνε το χέρι στον ελληνικό λαό και του λένε πρόσεξε μην ψηφίσεις ριζοσπαστικά, γιατί μπορεί να καταστραφείς. Αλλά μας κουνούσε το χέρι χθες ένας κύριος από την Ισπανία, ομοϊδεάτης του ΣΥΡΙΖΑ, που έλεγε ότι «το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία εκπροσωπούν την κα Μέρκελ και τον ελληνικό λαό τον εκπροσωπεί ο κ. Τσίπρας». Όχι τέτοιες προσβολές, ούτε από την ευρωπαϊκή Δεξιά, ούτε από την ευρωπαϊκή Αριστερά. Σεβασμός στη λαϊκή κυριαρχία, το φρόνημα και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού.

Και να σας πω και κάτι; Το είπα και στη συνέντευξη τη διακαναλική προχθές. Προτιμώ να μας βρίζει και να μας καταψηφίζει ένας πολίτης κι εμείς να κάνουμε σιωπηλά τη δουλειά μας για να τον βοηθήσουμε και να βοηθήσουμε τη χώρα, παρά να χαιρόμαστε βλέποντας τη χώρα να καταστρέφεται, επειδή αυτό μας δικαιώνει πολιτικά και ιστορικά.

Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, φίλες και φίλοι, να στείλουμε μηνύματα, καθαρά μηνύματα. Εδώ υπήρχε ένας φίλος και σύντροφος που τον τιμήσατε με την ψήφο σας και τον τίμησα και εγώ κάνοντάς τον μέλος της κυβέρνησης και τώρα κάποιοι υπονομεύουν ανοιχτά την παράταξη και λυπάμαι όταν βλέπω σχόλια ότι μπορεί ο αντικειμενικός σκοπός να είναι να πάρουνε ψήφους από το ΣΥΡΙΖΑ για να βοηθήσουνε τη Ν.Δ.

​Αυτά δεν αποδεικνύονται στις έρευνες. Η χρήσιμη και κρίσιμη ψήφος είναι  η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι  εδώ, είστε εσείς, εδώ είναι η κοίτη της παράταξης, η κρίσιμη ψήφος για την πατρίδα και την παράταξη είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ στις 25 Ιανουαρίου.

​Δεν τους περιμένουμε πίσω μετά τις εκλογές. Τους περιμένουμε μαζί μας στις εκλογές.

Για το Ποτάμι μίλησα. Το Ποτάμι είναι η συνέχεια της ΔΗΜΑΡ. Είναι μια κοινοπραξία ετερόκλητη με παλιά στελέχη της ΔΗΜΑΡ, πολύ κοντά στον κ. Κουβέλη, που μπήκαν βγήκαν στην κυβέρνηση και έχουμε και τους νεοφιλελεύθερους. Τους νεοφιλελεύθερους που συνδέονται με τους Ευρωπαίους νεοφιλελεύθερους που είχαν συνεργαστεί με τον κ. Μητσοτάκη. Δεν ξέρω πως το άθροισμα αυτό βγάζει πολιτικό νόημα.

Εν πάση περιπτώσει ο εγγυητής, όπως είπα και προηγουμένως, χρειάζεται εγγυήσεις. Και επειδή υπάρχει και το δίλημμα σε κάποιους ανθρώπους σκεπτόμενους, προοδευτικούς, αλλά ταλαντευόμενους που συμπαθούν το ΠΑΣΟΚ, εκτιμούν αυτό που έχουμε κάνει, την δική μου προσπάθεια, αλλά λένε μήπως πρέπει να ψηφίσω Ν.Δ. στο δίλημμα Ν.Δ. ή ΣΥΡΙΖΑ;​

Νομίζω να φερθούν πιο ρεαλιστικά, με μεγαλύτερη διορατικότητα. Η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι αυτή που στηρίζει την εθνική στρατηγική ,όπως τη στήριξε στις ευρωεκλογές. Στις ευρωεκλογές η Ν.Δ. έχασε. Ήταν καθαρά δεύτερη σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ. Και οι ψήφοι της παράταξης, οι ψήφοι οι δικοί μας ήταν αυτές που στήριξαν την κυβέρνηση και τη χώρα και την εθνική στρατηγική. Ε, ας μη χάσουμε το μήνυμα και το νόημα των πρόσφατων ευρωεκλογών, γιατί διδάσκει πολλά και για τις επικείμενες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου.

Φίλες και φίλοι, έφτασε η ώρα της αλήθειας. Όλα τώρα θα κριθούν με μεγάλη ταχύτητα, όπως είπα θα ξαναγνωριστούμε. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει εμείς να είμαστε ισχυροί, υπαρκτοί, να μπορούμε να παίξουμε το ρόλο μας. Κι αυτό εξαρτάται από εσάς. Από την καθεμιά και τον καθένα από εσάς.

​Στην εμπροσθοφυλακή είναι η οργάνωσή μας, είναι οι υποψήφιοί μας, τα ψηφοδέλτιά μας στην Εύβοια, σε όλη τη Στερεά, μια δύσκολη περιφέρεια, όπου είχαμε προβλήματα και στις περιφερειακές εκλογές. Αλλά πολύ ισχυρή παρουσία στους δήμους. Έχουμε μεγάλη δημοκρατική παράδοση. Ο λαός της Εύβοιας, ο λαός της Στερεάς είναι στέρεος, καθαρός, προοδευτικός. ​

Και τώρα ο αγώνας είναι αγώνας πρόσωπο με πρόσωπο, σπίτι – σπίτι. Και ο αγώνας αυτός είναι ο δικός σας, ο δικός μας αγώνας για το ΠΑΣΟΚ, για την παράταξη, για την πατρίδα, για το μέλλον των παιδιών μας.

Αυτό τον αγώνα σας καλώ να δώσουμε όλες και όλοι μαζί για να καταγράψουμε το μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό. Για να είναι το ΠΑΣΟΚ ο εγγυητής των εξελίξεων, για να είμαστε η τρίτη εντολή. Να δώσουμε την κατεύθυνση στη χώρα.

Γεια σας και με τη νίκη. Γεια σας.